HAGOD (SSPG)

Control

ADRE POV

Paglabas ko ng Luxe Studio, agad kong sinuot ang aking dark shades. The moment I stepped outside, bumungad ang paparazzi, tila mga buwitre na nag-aabang ng kahit anong pagkakamali ko. Natural na para sa akin ang hindi pansinin ang mga walang kwentang tao sa paligid. Pumasok ako sa aking black luxury car at tumingin sa driver ko.

"Straight to the penthouse. Huwag kang titigil kahit saan," malamig kong utos habang sinisiguradong maayos ang cufflinks ko.

"Yes, Sir," sagot niya habang mabilis na pinaharurot ang sasakyan.

Habang nakatingin ako sa labas ng bintana, napaisip ako sa mga nangyari ngayong araw. Tila ba walang katapusan ang trabaho, ang pressure, at ang mataas na expectations. Pero ganoon talaga kapag ikaw si Adrian Montefalco. Lahat ng tao ay may hinihinging perpekto, at kung hindi mo iyon maibigay, mas mabuting lumayo ka na lang.

Pagdating ko sa penthouse, diretso akong pumasok. Walang kahit sinong kasambahay ang naka-stay dito. Ayoko ng ibang tao sa paligid ko. Ang espasyo ko ay sagrado — walang kwarto para sa kahit sinong hindi ko kailangan.

Hinubad ko ang coat ko at iniwan iyon sa isang malinis na rack malapit sa pintuan. Pagkatapos ay nagtungo ako sa kusina at nagbukas ng isang bote ng sparkling water. Sa harap ng floor-to-ceiling glass window, tumingin ako sa skyline ng siyudad.

Ang tagumpay ay nariyan, literal na nasa aking mga kamay. Pero kahit anong yaman o ganda ng tanawin ang nasa harapan ko, tila hindi ito sapat para sa akin. Minsan, naiisip ko rin: “Ano nga ba ang hinahanap ko? Bakit parang may kulang?”

Naputol ang pag-iisip ko nang tumunog ang telepono ko. Agad ko itong kinuha at sinagot nang hindi man lang tinitingnan ang caller ID.

"Montefalco," sabi ko sa malamig kong tono.

"Kuya Adre, it's me," boses ng nakababata kong kapatid na si Patricia. "Nandiyan ka na sa penthouse mo, 'di ba? Bakit ang hirap mong tawagan kanina?"

"Busy ako," maikli kong sagot. "Ano ang kailangan mo?"

"Ang sungit mo na naman," reklamo niya. "Wala ka bang balak makipag-usap ng maayos kahit sa pamilya mo?"

"Patricia, huwag mo akong pag-aksayahan ng oras kung wala kang mahalagang sasabihin," malamig kong sabi.

"Fine," sagot niya, halatang inis na rin. "Tungkol ito sa plano ni Dad na ipasok ang isang bagong project sa Europe. Gusto niyang makuha ang approval mo. Puwede ba nating pag-usapan ito bukas?"

"Pupunta ako sa opisina," sagot ko. "Sabihin mo kay Dad, huwag siyang gumawa ng desisyon nang hindi muna kinokonsulta sa akin."

"Oo na, Kuya. Ang strikto mo talaga. Bye!" Binaba niya ang tawag bago pa ako makasagot.

Huminga ako nang malalim at inilapag ang telepono sa mesa. Ang dami talagang kailangang asikasuhin — negosyo, pamilya, at ngayon pati ang pagiging modelo ko. Minsan, gusto ko na lang umalis at magtago kung saan walang nakakakilala sa akin. Pero alam kong imposibleng mangyari iyon.

Maya-maya, may tumawag ulit. Sa pagkakataong ito, si Jamie na naman. Napailing ako bago sinagot ang tawag.

"Anong problema?" tanong ko kaagad.

"Sir, gusto ko lang pong i-update kayo tungkol sa feedback sa photoshoot kanina," sabi niya, halatang kinakabahan.

"May problema ba?" tanong ko habang tumingin sa salamin at inayos ang buhok ko.

"None po, Sir. Actually, sobrang impressed po ang creative team. They said it was your best shoot yet," sagot niya.

"Of course, it was," sagot ko nang may bahid ng yabang. "Huwag mong ipapaalam sa akin ang mga bagay na expected na. Tawagan mo lang ako kapag may issue."

"Noted po, Sir. Magandang gabi po," sagot ni Jamie bago ko tuluyang ibinaba ang tawag.

Pagkatapos ng tawag, nagdesisyon akong mag-workout sa personal gym ko. Isa sa mga bagay na hindi ko kailanman pinapalampas ay ang pagpapalakas ng katawan ko. Hindi lang ito tungkol sa pagiging modelo; ito ay tungkol sa kontrol. Ang katawan ko ay simbolo ng aking dedikasyon at disiplina.

Habang nagpapapawis ako, napaisip ako sa mga tao sa paligid ko. Halos lahat sila ay takot sa akin, at wala akong pakialam. Kung kailangan kong maging malamig at istrikto para lang makuha ang mga bagay na gusto ko, gagawin ko iyon.

Pagkatapos ng isang oras na pag-eehersisyo, bumalik ako sa living room at nagbukas ng email. Ang dami na namang mensahe mula sa mga board members ng kumpanya, mga fashion executives, at pati na rin mula kay Dad. Habang binabasa ko ang mga ito, napagtanto ko na halos lahat ng oras ko ay umiikot sa dalawang bagay: negosyo at trabaho.

Pero ganoon talaga ang buhay ko. Hindi ako pinalaki para mag-relax o magpahinga. Ako si Adrian Montefalco, at ang tanging layunin ko sa buhay ay maging perpekto sa lahat ng aspeto.

Tumingin ako sa skyline ng siyudad. "One day," bulong ko sa sarili ko. "One day, lahat ng tao sa mundong ito ay luluhod sa pangalan ng Montefalco."

Ngunit sa likod ng matigas kong pananalita, may bahagi sa akin na nagtatanong: Kailan ba magiging sapat ang lahat ng ito? Kailan ba ako titigil sa paghahabol?

Tumunog ulit ang telepono ko. Sa pagkakataong ito, isang mensahe mula kay Mom: "Adrian, huwag mong kalimutang dumalaw bukas. Kailangan natin pag-usapan ang tungkol sa Europe project."

Napailing ako. Ang pamilya ko talaga, laging may hinihingi. Pero ganoon naman talaga ang buhay ng isang Montefalco. Kailangang panindigan ko ang pangalang ito, kahit na ang kapalit nito ay ang pagkawala ng katahimikan ko.

Habang hinihigop ko ang natitirang tubig sa baso ko, isang bagay ang malinaw: Hindi pwede ang pagkakamali. At habang buhay, ang pagiging perpekto ko ang magiging sandata ko laban sa mundo.

Pagkatapos ng pag-uusap namin ni Mommy, naubos ko na rin ang tubig sa baso. Agad akong tumayo at dahan-dahang nagtungo sa aking kwarto. Habang naglalakad, ramdam ko ang bigat ng responsibilidad na laging nakaatang sa akin. Pero sa totoo lang, sanay na ako. Ang pagiging Montefalco ay hindi para sa mahihina.

Pagpasok ko sa kwarto, inilapag ko ang baso sa bedside table. Tumigil ako saglit, tumingin sa paligid. Minimalist ang disenyo ng kwarto, walang palamuti, puro functionality lang. Sa ganitong lugar, wala akong makikitang kahit anong bagay na magpapapaalala ng emosyon. Ganito ang gusto ko — simple, diretso, at walang distractions.

Habang nagbibihis ng pangtulog, bigla kong naalala ang sinabi ni Mommy kanina tungkol sa Europe project. “Masyadong pinapalaki ang isyu,” bulong ko sa sarili ko. Kung ako ang masusunod, gusto kong tapusin agad ang proyekto nang walang drama. Para sa akin, lahat ay transaksyon lamang. Wala akong pakialam sa mga sentimental na bagay.

Napatigil ako nang tumunog ulit ang telepono ko. Napatingin ako sa screen — si Patricia na naman. Napabuntong-hininga ako bago sinagot ang tawag.

"Ano na naman?" tanong ko, malamig ang tono.

"Kuya, bakit ang sungit mo?!" reklamo niya.

"Late na, Patricia. Kung wala kang mahalagang sasabihin, huwag mo akong abalahin," sabi ko, diretsahan.

"Kuya, ito na nga! May sinabi si Daddy sa akin kanina. Mukhang gusto niyang ikaw ang personal na mag-supervise sa Europe expansion," sagot niya.

"At ano ang punto mo?"

"Eh, di ba nga busy ka na sa mga photoshoots mo? Paano mo pagsasabayin ang lahat ng 'to?"

Tumahimik ako saglit. Tama si Patricia, pero hindi ko iyon aaminin. Ayoko ng mga taong nagdududa sa kakayahan ko.

"Patricia, huwag kang makialam. Alam kong kaya ko. Sabihin mo na lang kay Daddy na huwag siyang magdesisyon para sa akin," malamig kong sagot.

"Fine," sagot niya, halatang inis. "Good night, Kuya. Sana makahanap ka ng time para mag-relax."

Bago pa siya makapagsalita pa, binaba ko na ang tawag. Hindi ko kailangan ng unsolicited advice, lalo na kung galing kay Patricia.

Pagkatapos ng tawag, humiga ako sa kama at tumitig sa kisame. Maraming tao ang nagsasabi na ang yaman ay nagbibigay ng kaligayahan, pero para sa akin, hindi iyon totoo. Ang yaman ay simpleng instrumento lamang upang makuha ang kontrol. At kung may isang bagay na ayaw kong mawala, iyon ay ang kontrol sa sarili kong buhay.

Minsan, naiisip ko rin kung bakit walang puwang ang emosyon o relasyon sa buhay ko. Pero sa tuwing naiisip ko iyon, agad kong pinapaalala sa sarili ko: “Ang pag-ibig ay para sa mahihina. Hindi ko kailangan ng kahit sino para magtagumpay.”

Kinabukasan, maaga akong nagising. Tulad ng nakasanayan, sinimulan ko ang araw ko sa gym. Habang nagbubuhat, narinig ko ang tunog ng intercom.

"Sir Adrian, may delivery po para sa inyo," sabi ng security guard sa lobby.

"Kanino galing?" tanong ko habang pinupunasan ang pawis sa noo.

"Walang pangalan, Sir. Pero mukhang galing po ito sa modeling agency," sagot niya.

"Fine. Pakuha na lang sa assistant ko," sagot ko bago pinatay ang intercom.

Pagkatapos ng workout, nagdesisyon akong buksan ang delivery. Isang malaking kahon iyon na puno ng luxury skincare products mula sa isa sa mga sponsors ko. Napailing ako. Hindi naman ako gumagamit ng ganito, pero lagi nilang pinapadala. Siguro’y para lang masabing ginagamit ko ang produkto nila.

Habang tinitingnan ang mga laman ng kahon, tumawag si Jamie.

"Sir Adre, good morning po!" masiglang bati niya.

"Jamie, hindi mo na kailangang tawagan ako nang ganito kaaga. May kailangan ka ba?" tanong ko, halatang iritado.

"Sorry po, Sir. Gusto ko lang pong i-remind kayo tungkol sa follow-up shoot mamayang hapon. Same location po, pero mas mabilis na ito dahil additional shots lang," paliwanag niya.

"Napag-usapan na ba ito kagabi?" tanong ko, itinaas ang kilay kahit hindi niya ako nakikita.

"Yes po, Sir. Sinabi ko po sa inyo. Tinanggap na po kasi natin ang contract."

Tumahimik ako saglit bago sumagot. "Fine. Pero siguraduhin mong mabilis. Ayokong maabala."

"Noted po, Sir. See you later!" sagot niya bago ko tuluyang ibinaba ang tawag.

Sa shoot, bumalik ang presyon. Sa bawat eksena, kinailangang maging perpekto ang lahat — mula sa ilaw, anggulo, hanggang sa tiniyak kong flawless ang execution ng bawat pose.

"Adrian, let’s try a softer expression this time," sabi ng creative director.

"Marco," malamig kong tugon, "softness isn’t my brand. You hired me because I’m strong, commanding, and untouchable. Stick to that."

Tila natameme si Marco pero tumango na lamang. "Alright, let’s proceed."

Pagkatapos ng shoot, tumungo ako sa monitor para tingnan ang mga kuha. Walang itinatago sa akin ang team — lahat ay kailangang dumaan sa approval ko.

"These are acceptable," sabi ko habang tinitingnan ang bawat shot. "Send me the final edits by tomorrow."

"Yes, Sir Adre," sagot ng creative team, halatang nakahinga ng maluwag.

Habang palabas ako ng studio, nagpasalamat ang team sa akin. Hindi ko sila pinansin. Para sa akin, trabaho lang ito. Wala akong obligasyon na magbigay ng kahit anong validation sa kanila.

Pagdating ko sa penthouse, bumalik ang tahimik na ambiance. Sa likod ng aking guwapong mukha at perpektong katawan, isang malamig na tao ang nagtatago. Hindi ko kailanman inisip na kailangan ko ang pagmamahal o pagkakaibigan ng iba. Para sa akin, ang buhay ay tungkol sa tagumpay at kapangyarihan.

Muling tumingin ako sa skyline ng lungsod. At tulad ng dati, pinapaalala ko sa sarili ko: "Ang lahat ng ito ay akin, at wala akong pakialam kung ano ang iniisip nila."

At sa sandaling iyon, muli akong nagising sa katotohanan ng pagiging Adrian Montefalco — ang lalaking walang iniintindi kundi ang tagumpay.