HAGOD (SSPG)

Responsibilidad

THIRD PERSON POV

Pagkatapos ng mahabang araw ni Adrian “Adre” Montefalco sa shoot, muling nanumbalik ang katahimikan sa kanyang penthouse. Ngunit ang katahimikang iyon ay agad na naputol nang tumunog ang cellphone niya, umalingawngaw sa buong kwarto. Agad niyang kinuha ito mula sa mesa, at napangiti ng bahagya nang makita ang pangalan ng kanyang ina sa screen. Pero ang ngiting iyon ay mabilis ding nawala. Alam niyang may sasabihin na naman ito na hindi niya kayang tanggihan.

"Yes, Mommy?" malamig na sagot ni Adre habang pinasadahan ng daliri ang screen ng laptop niya.

"Adrian, bumisita ka dito sa mansion ngayon," matigas na sabi ni Mrs. Montefalco.

"Mom, I’m busy. Hindi ba’t pwede nating pag-usapan ito sa telepono?" sagot niya habang pinipigilan ang inis.

"Anak, huwag ka ngang matigas ang ulo. Hindi mo naman kami laging binibigyan ng oras. Pati si Daddy mo, naghihintay na rin. Huwag mong gawing komplikado ang simpleng bagay na ito," sagot ng ina, halatang naiinis na rin.

Napabuntong-hininga si Adre. "Fine. I’ll be there in an hour. Pero sandali lang ako, Mom."

"Good. Alam kong hindi ka tatanggi. Huwag kang magmaneho nang mabilis, ha?" paalala ng ina bago binaba ang tawag.

Napailing si Adre. "Hindi talaga ako matatakasan ng pamilya na ‘to," bulong niya habang tumayo mula sa kanyang kinauupuan at kinuha ang kanyang coat.

Habang papunta sa mansion ng Montefalco, tahimik lang si Adre sa loob ng sasakyan. Ang driver niya, si Manuel, ay tila sanay na sa tahimik na biyahe. Hindi nito kailanman sinubukang mag-umpisa ng usapan dahil alam niyang ayaw ni Adre ng walang saysay na pakikipagkuwentuhan.

Pagdating sa mansyon, bumungad kay Adre ang pamilyar na tanawin ng kanilang bahay — isang napakalaking istruktura na tila simbolo ng kayamanan at kapangyarihan ng mga Montefalco. Ang bawat sulok ng mansyon ay perpekto, mula sa malawak na hardin hanggang sa mga eleganteng pinto na gawa sa imported wood.

Pagbukas ng pinto, sumalubong agad si Patricia.

"Kuya! Ang tagal mo! Kanina ka pa namin hinihintay!" reklamo nito habang nakapamewang.

"Patricia, kung wala kang importanteng sasabihin, huwag mo akong harangin," malamig na sagot ni Adre habang dumiretso sa living room.

Sa loob, nakita niya ang kanyang ina at ama na nakaupo sa malalambot na sofa, nakangiti ngunit halatang may seryosong pakay.

"Adrian, anak, ang tagal mong hindi dumadalaw," bungad ng kanyang ina. "Kung hindi pa kita tatawagan, hindi ka pupunta rito."

"Mom, may trabaho ako. Hindi ako tulad ni Patricia na maraming oras para magtambay dito," sagot niya habang naupo sa isa sa mga armchair.

"Hoy, Kuya! Grabe ka naman makapagbitaw ng salita!" sagot ni Patricia, halatang naasar.

"Enough, Patricia," putol ng kanilang ama, si Mr. Alexander Montefalco. "Adrian, gusto lang naming kausapin ka tungkol sa Europe expansion project. Maraming komplikasyon, at kailangan ang expertise mo rito."

"I already told Patricia, Dad. Kailangan muna ng konkretong plano bago tayo mag-commit. Hindi ako pupunta sa isang proyekto na hindi malinaw ang direksyon," sagot ni Adre.

Tumango si Mr. Montefalco. "That’s exactly why we need you. Ang kumpanya ay hindi lang tungkol sa desisyon ko o ng board. Ikaw ang susunod na mamumuno, Adrian. Kailangan mong masanay na nasa frontline ka."

"I’m already managing enough," sagot ni Adre, bahagyang iritado. "Dad, hindi ko pwedeng iwan ang ibang proyekto para dito."

"Alam namin na busy ka, anak," sabat ni Mrs. Montefalco. "Pero hindi pwedeng puro trabaho lang sa photoshoot ang iniintindi mo. Tandaan mo, ang legacy ng Montefalco ay mas mahalaga kaysa sa kahit anong brand na iniendorso mo."

"Mom, ang pagiging modelo ko ay isang paraan para palakasin ang pangalan ng Montefalco. Hindi ito simpleng trabaho lang," sagot ni Adre.

"Kuya, ang dami mo namang dahilan," singit ni Patricia. "Ang point lang naman nila Mommy at Daddy, maglaan ka ng oras sa kumpanya. Hindi sa lahat ng oras ay ikaw ang tama."

"Patricia," malamig na sabi ni Adre habang tumingin nang diretso sa kapatid. "Huwag kang magmamarunong sa mga bagay na hindi mo alam."

Tumayo si Patricia, halatang naiinis na. "Kung hindi ka sana laging masyadong mataas ang tingin sa sarili mo, Kuya, baka mas madali kang kausap."

"Enough!" sigaw ni Mr. Montefalco, dahilan para tumahimik ang lahat. "Adrian, this is not just about the project. This is about the family. Gusto naming magkaisa tayo sa mga desisyon. We need your presence, not just your approval."

Napabuntong-hininga si Adre. Alam niyang hindi matatapos ang usapan hangga’t hindi siya nagbibigay ng sagot.

"Fine," sagot niya sa wakas. "I’ll review the project and make a decision. Pero tandaan ninyo, hindi ako magpapabaya sa ibang responsibilidad ko."

Ngumiti si Mrs. Montefalco, halatang gumaan ang pakiramdam. "Thank you, Adrian. Alam kong mapagkakatiwalaan ka."

"Don’t expect too much," malamig niyang sabi bago tumayo. "Kung wala na kayong ibang sasabihin, aalis na ako."

"Adrian, mag-dinner ka na muna dito," sabi ng ina, halatang umaasa na magtatagal pa ang anak sa mansyon.

"Mom, I have other plans," sagot ni Adre bago tuluyang lumabas ng living room.

Habang nasa kotse pabalik sa penthouse, napaisip si Adre. Ang dami nang hinihingi ng pamilya niya, pero para sa kanya, lahat ng ito ay simpleng parte lang ng kanyang responsibilidad. Hindi niya naiintindihan kung bakit kailangang gawing komplikado ang mga bagay.

"Sir, diretso na po tayo sa penthouse?" tanong ni Manuel.

"Yes," sagot ni Adre habang tinitingnan ang tanawin ng siyudad mula sa bintana.

Tahimik ang biyahe, pero sa isip ni Adre, maraming gumugulo. Hindi niya alam kung hanggang kailan niya kayang panatilihin ang balanseng ito — ang pagiging modelo, ang negosyo, at ang responsibilidad bilang isang Montefalco.

Ngunit sa kabila ng lahat ng ito, isa lang ang malinaw sa kanya: Walang puwang ang kahinaan sa buhay niya. At habang tumitindi ang pressure, mas lalo niyang pinapatibay ang sarili. Para kay Adrian Montefalco, ang buhay ay isang laro ng kontrol, at hindi siya papayag na matalo.

Pagkarating ni Adrian "Adre" Montefalco sa penthouse, hindi na siya nag-aksaya ng oras. Agad siyang dumiretso sa kanyang mini bar na nasa sulok ng kanyang modernong sala. Sa likod ng mga glass shelves, makikita ang koleksyon ng pinakamahal na alak mula sa iba’t ibang bahagi ng mundo. Kinuha niya ang isang bote ng red wine — isang vintage na nagkakahalaga ng daang libong piso.

Kumuha siya ng isang crystal glass, binuhos ang alak, at dahan-dahang ininom ito habang nakatingin sa malawak na tanawin ng siyudad mula sa kanyang floor-to-ceiling na bintana. Tahimik ang paligid, tanging ang malamig na ambiance ng gabi ang naririnig.

Habang umiinom, napaisip si Adre tungkol sa usapan nila ng kanyang mga magulang kanina sa mansyon.

"Legacy, huh?" bulong niya sa sarili. "Gusto nila akong magpaka-seryoso sa kumpanya. Pero sino ba ang nagtataguyod ng pangalan ng Montefalco ngayon? Ako."

Pagkatapos niyang maubos ang unang baso, muling binuhos ang alak at ininom ito hanggang sa maubos ang buong bote. Matapos ang ilang sandali, nagdesisyon siyang tapusin ang gabi. Tumungo siya sa kanyang kwarto, naghugas ng mukha, at nahiga. Ang malamig na kutson ay tila isang paalala ng kanyang buhay—walang emosyon, puro kontrol.

Kinabukasan, nagising si Adre nang maaga tulad ng kanyang nakasanayan. Agad siyang tumayo, nagtungo sa banyo, at naligo. Ang malamig na tubig ay tila nagpabalik ng sigla sa kanyang katawan. Matapos magbihis ng isang tailored na navy blue suit, kinuha niya ang kanyang relo mula sa bedside table at isinuot ito. Walang alahas si Adre, maliban sa signature na relo niyang galing Switzerland.

Pagdating niya sa lobby ng kanyang building, agad na tumigil ang mga tao para tumingin sa kanya. Sa kabila ng pagiging seryoso ng kanyang ekspresyon, hindi maikakaila ang karisma at awra niyang parang isang hari. Sa bawat hakbang niya, bumubulong ang mga tao.

"Grabe, ang gwapo ni Sir Adre. Parang walang kapintasan."

"Oo nga, parang hindi tao!"

"Ang swerte ng pamilya niya. Pero grabe, sobrang intimidating din niya, no?"

Habang nagpapatuloy ang bulung-bulungan ng mga empleyado, deretso lang sa paglalakad si Adre. Sanay na siya sa mga ganitong reaksyon. Alam niyang iniidolo siya ng karamihan, pero hindi niya iyon binibigyan ng pansin. Para sa kanya, ang respeto ay hindi nakukuha sa itsura kundi sa resulta ng kanyang trabaho.

Pagdating niya sa elevator, sinamahan siya ng kanyang secretary na si Jamie. "Good morning, Sir Adre," bati nito habang hawak ang clipboard niya.

"Jamie, ano ang schedule ko ngayong araw?" tanong ni Adre habang nag-aayos ng kanyang cufflinks.

"Sir, meron kayong board meeting mamayang hapon para sa quarterly report. Pero ngayong umaga, ang mga dokumento na kailangan ng review para sa Europe expansion project ang nakahanda sa desk ninyo."

Tumango si Adre. "Make sure walang interruptions habang nagbabasa ako."

"Noted, Sir," sagot ni Jamie habang tinitingnan ang listahan ng kanyang tasks.

Pagdating sa top floor, lumabas si Adre sa elevator at dumiretso sa kanyang opisina. Ang kwarto ay malawak, minimalist ang disenyo, at may malaking glass wall na tanaw ang buong lungsod. Sa gitna nito ay ang kanyang itim na desk, kung saan nakalatag na ang mga dokumento.

Agad siyang naupo at kinuha ang unang folder. Habang binabasa niya ang bawat pahina, seryoso ang ekspresyon niya. Wala siyang pinalalagpas na detalye.

Makalipas ang ilang minuto, pumasok si Jamie. "Sir, may gusto pong iparating si Mr. Montefalco tungkol sa isang clause sa kontrata."

"Jamie, ilang beses ko bang sinabi na walang interruptions?" malamig na tanong ni Adre habang hindi inaalis ang mata sa dokumento.

"Pasensya na po, Sir. Urgent daw po kasi," sagot ni Jamie, bahagyang kinakabahan.

Tumayo si Adre at kinuha ang telepono sa desk. Tumawag siya sa ama niya.

"Dad, ano ito?" tanong niya, diretso sa punto.

"Adrian, may nakita kaming problema sa financial allocation para sa expansion. Gusto naming siguraduhin na maayos ang pag-distribute ng resources."

"Dad, nakita ko na ang figures. Everything is accounted for. Kung may problema, hindi ito sa plano kundi sa tao ninyong in-charge sa financials," sagot ni Adre, malamig ang boses.

"Adrian, huwag kang magmataas," sagot ng ama. "Hindi lahat ng bagay ay kaya mong kontrolin."

"Dad, kaya nga ako ang nandito, di ba? Para siguraduhin na walang mali. Kung hindi kayo tiwala, find someone else."

Tumahimik ang kabilang linya. Maya-maya, nagsalita ulit ang kanyang ama. "Ayusin mo na lang, Adrian. Alam kong kaya mo."

Binaba ni Adre ang tawag at bumalik sa kanyang mesa. Napabuntong-hininga siya habang tinutuloy ang pagbabasa ng mga dokumento.

Makalipas ang ilang oras, kumatok si Jamie sa pinto. "Sir, ready na po ang lunch ninyo. Gusto niyo po bang dito na lang ihatid?"

"No need," sagot ni Adre habang isinusukbit ang kanyang coat. "I need a break. I’ll be back in an hour."

Pagbalik ni Adre, mas determinado siyang tapusin ang lahat ng kailangan. Para sa kanya, ang pagiging perpekto ay hindi opsyon kundi obligasyon. Ang bawat desisyon niya ay may epekto sa pangalan ng kanilang pamilya, at hindi niya hahayaang masira iyon.

Sa isip ni Adre, isa lang ang malinaw: "Ang lahat ng ito ay para sa legacy ng Montefalco. Wala nang iba pang mahalaga."

Pagbalik ni Adre sa kanyang opisina, muling tinutukan niya ang mga dokumento. Ang kanyang mga mata ay naglalakbay sa bawat linya, binabasa ang bawat detalye, tinitimbang ang bawat opsyon. Hindi pwedeng magkamali. Ang mga desisyon niya ay hindi lang para sa kanya, kundi para sa buong pamilya Montefalco.

Habang binabaybay ang huling bahagi ng kontrata, pumasok si Jamie, tila may dala-dalang balita. "Sir, may update po ako tungkol sa financial proposal na pinag-uusapan ninyo kanina."

Tumango si Adre, hindi iniiwan ang kanyang ginugol na oras sa mga papel. "Ano na? I’m listening."

"Sir, na-check namin ulit yung allocation ng mga resources. May konting inconsistency sa report ni Mr. dela Cruz. Pero, okay na po, inayos na."

Napailing si Adre. "Inconsistency, huh?" Dahan-dahan siyang tumayo at nilapitan ang window ng kanyang opisina, tinitingnan ang tanawin ng cityscape. "Alam mo ba, Jamie, ilang taon na akong nagmamanage ng Montefalco? At ang mga inconsistency na ‘yan, hindi ko pinapalampas."

"Yes, Sir. I’m sorry po."

"Good. Kasi kung may mangyaring pagkakamali sa expansion project, hindi lang kami ang madadamay. Kasama na pati ang buong kumpanya." Hindi ito ang unang pagkakataon na sinabi ni Adre ang mga salitang iyon. Pero palagi niyang inuukit sa bawat tao na may kinalaman sa negosyo: Ang kalayaan sa desisyon ay may kapalit na responsibilidad.

Nag-umpisa ng mag-make sense ang mga dokumento sa harap ni Adre. Parang ang bawat pahina ay nagiging mas malinaw. Sinuong niya ang mga posibilidad, iniiwasan ang mga pitfalls na maaring magdulot ng pagkatalo sa kanilang expansion plan.

"Sir, may pumapasok na tawag po." Sabay ang masamang tingin ni Jamie nang hindi ito iniintindi ni Adre.

"Huwag akong istorbohin," malamig na utos ni Adre, ngunit hindi pwedeng hindi sagutin ang tawag na iyon. “It’s probably them.”

Si Mr. Montefalco, ang kanyang ama, tumawag ulit. Hindi nakaligtas kay Adre ang pagka-irita sa mga ganitong tawag na parang hinihingi ang kanyang pag-apruba sa lahat ng desisyon. Sinadya niyang maghintay ilang sandali bago siya sumagot.

“Dad,” simula ni Adre, habang pinipigilan ang inis sa boses. “Ano na naman? May problema ba?”

"Adrian, it’s the team in Europe. We need to finalize some things before the big presentation. Sabi nila kulang na lang ang signature mo."

"Just do your job, Dad. I’ll handle the signatures when I’m done with this."

"Adrian!" Saglit na nagalit ang kanyang ama, pero napansin niyang sumunod siya sa tono ng anak. "You have to understand, this expansion could take us to a whole new level. We can’t afford to make mistakes."

"I understand, Dad. But you know what? I’m the one handling everything. Just trust me. I know what I’m doing." Tumayo si Adre at tinignan ang mga tao sa ibaba ng gusali. Sa ganitong mga pagkakataon, kinakailangan niyang mapanatili ang disiplina. Hindi pwede ang pagpapakita ng kahinaan. Hindi sa negosyo, hindi sa pamilya.

"Okay, Adrian. I trust you."

Matapos ang tawag, muling nagbasa si Adre ng mga dokumento. Tumango siya sa kanyang sarili, mas malinaw na ngayon ang mga hakbang na dapat niyang gawin. Huwag magmadali, ngunit hindi pwedeng magkamali. Sa bawat hakbang na ginagawa niya, iniiwasan niyang mapagtanto ng pamilya na may kalakip na pressure ang lahat ng ito. Hindi pwedeng magpatalo sa mga expectations. "I will deliver, I always do," sabi ni Adre sa sarili, puno ng determinasyon.

Habang natapos ang hapon, nag-isip si Adre tungkol sa pangako ng pamilya. Pero para sa kanya, ang halaga ng bawat desisyon ay hindi tungkol sa kung ano ang gusto nilang marinig o makita. Sa bawat pagkatalo ng iba, alam niyang siya ang huling makakabangon. Kasi ang pangalan ng Montefalco ay hindi basta-basta mabubuwag. Siya ang magiging dahilan kung bakit magtatagumpay ang kanilang legacy.