HAGOD (SSPG)

First Meet

ELY POV

Ako si Elyanna “Ely” Santos, 28 taong gulang. Lumaki akong nangangarap na maiangat ang pamilya ko mula sa kahirapan. Galing ako sa simpleng buhay, ngunit hindi iyon naging hadlang para magsikap ako. Kaya nang makuha ko ang trabahong ito bilang bagong sekretarya ni Mr. Adrian Montefalco, CEO ng Montefalco Enterprises, alam kong hindi ko dapat palampasin ang pagkakataon.

Ngunit ang totoo, kabado ako. Sino ba ang hindi? Kilala si Mr. Montefalco bilang isang istrikto, perfectionist, at walang-pakialam na boss. Sa unang araw ko pa lang, parang lahat ng mata ng mga empleyado ay nakatuon sa akin.

Pagpasok ko sa malawak na lobby ng kumpanya, napanganga ako sa ganda ng disenyo. Napakaganda at elegante ng gusali. Ilang hakbang pa lang, naramdaman ko na ang bigat ng presyong nakaatang sa trabaho ko.

"Miss Santos?" Tumawag ang isang boses sa gilid. Lumingon ako at nakita ang isang babaeng naka-corporate attire. Siya pala ang HR officer na magtuturo sa akin ng gagawin.

"Yes, ma’am," magalang kong sagot habang inayos ang dala kong bag.

"Follow me. Dadalhin kita sa opisina ni Mr. Montefalco."

Napalunok ako. Ang bilis naman! Akala ko, magkakaroon ako ng oras para mag-adjust. Ngunit wala nang atrasan. Sumunod ako sa kanya habang nagpapakilala siya ng ilang bagay tungkol sa kumpanya. Hindi ko gaanong naintindihan ang sinasabi niya dahil masyado akong kinakabahan.

Pagdating namin sa elevator, naramdaman ko ang bigat ng hangin. Tila bawat segundo ng paghihintay ay parang isang oras. Nang bumukas ang elevator, tumambad ang malawak na opisina sa pinakataas na palapag ng gusali.

"Welcome to Mr. Montefalco’s floor," sabi ng HR officer. "This is where you’ll be working. Pakiusap, gawin mo ang lahat nang tama. Si Mr. Montefalco ay hindi mahilig sa pagkakamali."

"Noted po," sagot ko, pilit na pinapanatili ang lakas ng loob ko.

Lumapit siya sa isang malaking pinto na gawa sa salamin at kahoy. Tumigil siya sandali at kumatok. Sa loob-loob ko, gusto ko nang tumakbo. Pero wala na akong choice.

"Come in," malamig na sagot mula sa loob.

Binuksan ng HR officer ang pinto, at tumambad sa akin si Mr. Adrian "Adre" Montefalco. Nakaupo siya sa kanyang malaking mesa, ang mga mata niya ay abala sa pagbabasa ng dokumento. Kahit nakaupo, halatang-halata ang kanyang presensya. Suot niya ang isang tailored na itim na suit na lalo pang nagpalabas ng kanyang karisma.

Lumingon siya sa amin, at para bang tumigil ang mundo ko. Matangos ang kanyang ilong, matalim ang tingin, at ang ekspresyon niya ay parang nagsasabing, "Huwag kang magkakamali."

"This is Miss Santos, your new secretary," sabi ng HR officer.

Mabilis akong nagmano. "Good morning, Sir. I’m Elyanna Santos, pero Ely na lang po."

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, at tila tinatantiya kung karapat-dapat ba akong nasa harap niya.

"Sit down," malamig niyang utos.

Umupo ako sa upuan sa harap ng mesa niya, ramdam ang tensyon sa paligid. Ang bawat segundo ay parang isang pagsubok sa akin.

"Tell me about yourself, Miss Santos," sabi niya habang itinuturo ang hawak niyang pen sa akin.

"Ah, Sir… I graduated with a degree in Business Administration. Galing po ako sa simpleng pamilya. Nangarap po akong magkaroon ng trabaho sa isang malaking kumpanya tulad nito. At gusto ko pong magtrabaho nang maayos para matulungan ang pamilya ko," sagot ko nang diretso, kahit nanginginig ang boses ko.

"Simple family, huh?" ulit niya, na para bang iniisip kung saan siya kukuha ng argumento. "Let me make this clear. Ang trabahong ito ay hindi para sa mga naghahanap ng simpatiya. I need competence. Kaya ba?"

"Yes, Sir," sagot ko agad, kahit parang kumikirot ang dibdib ko sa lamig ng boses niya.

"Good. Then prove it. Start by organizing my meetings for the week. Jamie will assist you," sabi niya, sabay lingon sa kanyang screen.

Tumango ako, tumayo, at nagpaalam. Paglabas ko ng opisina, tila nabunutan ako ng tinik, pero alam kong ito pa lang ang simula.

Sa buong araw, abala ako sa pag-aaral ng mga schedule, requirements, at sistema ng kumpanya. Hindi madali, lalo na’t mataas ang expectations ni Mr. Montefalco.

Habang nag-oorganisa ng mga dokumento, dumaan siya sa desk ko. Hindi ko inaasahan iyon kaya halos mabitawan ko ang papel na hawak ko.

"Miss Santos," tawag niya.

"Yes, Sir?"

"That file," sabay turo niya sa hawak ko, "make sure it’s ready before the meeting tomorrow."

"Yes, Sir. I’ll handle it," sagot ko agad.

Tumingin siya sa akin, at sa loob ng ilang segundo, parang sinusuri niya kung nagsasabi ba ako ng totoo. Maya-maya, tumango siya at umalis.

Pagkatapos ng araw, napabuntong-hininga ako habang inaayos ang mga gamit ko. Hindi ko pa man lubusang nauunawaan ang mga proseso ng trabaho, pero alam kong hindi ako pwedeng magkamali. Si Mr. Montefalco ang tipo ng boss na walang pasensya para sa incompetence.

"Hindi ako pwedeng sumuko," bulong ko sa sarili habang lumalabas ng gusali. "Kaya ko ‘to. Para sa pamilya ko."

At iyon ang umpisa ng mahirap ngunit makabuluhang yugto ng buhay ko bilang sekretarya ni Adrian Montefalco.

Pagkatapos ng mahabang araw sa opisina, lumabas ako ng gusali at naglakad papunta sa sakayan ng jeep. Hindi ko maitatanggi, pagod na pagod ako. Sa unang araw ko pa lang bilang sekretarya ni Sir Adrian Montefalco, parang naubos na agad ang lakas ko. Pero iniisip ko na lang ang pamilya ko at ang dahilan kung bakit ko tinanggap ang trabahong ito.

"Para po sa Guadalupe," sabi ko sa driver nang makasakay ako sa jeep.

Habang bumabiyahe, naririnig ko ang usapan ng mga pasahero tungkol sa mga trabaho nila. Napapaisip ako, pare-pareho lang pala kami. Lahat kami naghihirap, nagsusumikap para sa pamilya. Pero ang pinagkaiba ko, ako ang sekretarya ng isang CEO na ubod ng istrikto at tila walang pakialam sa mga damdamin ng empleyado niya.

Pagkarating ko sa bahay namin, halos bumagsak ako sa pagod sa maliit naming sofa. Napansin ako ng nanay ko, na abala sa pagluluto ng hapunan.

"Anak, kumain ka na ba?" tanong niya habang inaayos ang mesa.

"Hindi pa po, Nay. Pero mamaya na lang po, kailangan ko lang humiga sandali."

"Bakit parang pagod na pagod ka?"

"Trabaho po, Nay. Mahirap, pero kaya naman," sagot ko, pilit na nginingitian siya para hindi siya mag-alala.

Humiga ako sa kama ko pagkatapos kumain, iniisip ang mga nangyari sa opisina. Sa totoo lang, hindi ko alam kung hanggang kailan ko kakayanin ang trabaho sa ilalim ng pamamahala ni Sir Adre. Pero alam ko, kailangan kong magsikap. Kailangan kong magpakatatag.

Kinabukasan, maaga akong gumising. Ayokong mapagalitan ulit ni Sir Adre, kaya’t siniguro kong makakapunta ako sa opisina nang mas maaga kaysa kahapon. Pero parang sinusubok ako ng tadhana. Napakabigat ng trapiko, at kahit anong pilit ko, hindi ko maiiwasang ma-late.

Pagdating ko sa Montefalco Enterprises, hingal na hingal ako habang tumatakbo papunta sa elevator. Tiningnan ko ang oras sa cellphone ko: 10 minutes late. Napapikit ako sa frustration. Alam kong hindi ito palalampasin ni Sir.

Pagbukas ng elevator sa floor ng opisina niya, halos mapanganga ako nang makita ko siyang nakatayo sa labas ng pinto, naka-cross arms at seryosong nakatingin sa akin.

"Miss Santos," malamig niyang tawag sa akin.

"Sir... I’m sorry po, na-late ako," sagot ko agad, hindi makatingin nang diretso sa kanya.

"Do you know what time it is?" tanong niya, ngunit halatang rhetorical ang tono.

"Opo, Sir. 10 minutes late po ako. Pasensya na po talaga, hindi ko inaasahan ang trapiko."

"Traffic? That’s your excuse?" Umiling siya at tumingin sa akin na parang hinuhusgahan ang buong pagkatao ko. "You’re my secretary. You’re supposed to be here before I even arrive. Am I clear?"

"Opo, Sir," sagot ko, napayuko na lang dahil sa hiya.

"Mabuti kung naiintindihan mo. This is your first and last warning, Miss Santos. Next time, I won’t tolerate this."

Tumango ako at humingi ulit ng pasensya bago pumasok sa opisina. Hindi ko maiwasang maiyak, pero pinilit kong pigilan. Hindi ko pwedeng ipakita ang kahinaan ko.

Habang nag-aayos ako ng mga dokumento, pilit kong ibinalik ang focus ko sa trabaho. Mahirap, pero kailangan kong patunayan na deserving ako sa posisyon na ito.

Maya-maya, tinawag ulit ako ni Sir Adre mula sa loob ng kanyang opisina.

"Miss Santos, bring me the report for today’s meeting," utos niya mula sa intercom.

Dali-dali kong kinuha ang folder na hinihingi niya at nagmamadaling pumasok sa opisina niya. Pagpasok ko, nakita kong abala siyang nagbabasa ng mga email sa laptop niya.

"Here’s the report, Sir," sabi ko habang inilapag ang folder sa mesa niya.

Tumingin siya sa akin, ang mga mata niya matalim ngunit tila may halong pagtatantiya. "Make sure this is complete. I don’t want any missing details. Kapag may kulang dito, ikaw ang mananagot."

"Opo, Sir. Na-double check ko na po ‘yan," sagot ko nang may kumpiyansa, kahit nanginginig pa rin ang mga kamay ko.

"Good," sagot niya, sabay balik sa pagbabasa ng mga email.

Hindi ko maiwasang mag-isip habang lumalabas ng opisina niya. Bakit ba ganito katigas ang ugali niya? Hindi man lang niya kayang magpakita ng konting pasensya o pakikiramay. Pero alam ko, wala akong karapatang magreklamo. Trabaho ko ito, at kailangang kayanin ko.

Natapos ang araw nang hindi na ulit ako napagalitan. Pagod man, naisip ko na kahit papaano, naging maayos ang performance ko sa trabaho. Habang pauwi, nagdasal ako na sana, magtuluy-tuloy na ang pagiging maayos ng trabaho ko.

Sa jeep, naalala ko ang mga sinabi ni Sir Adre kanina. Kahit malamig at istrikto siya, may punto rin siya. Sa mundo ng trabaho, walang lugar para sa kahinaan. Kailangan kong magpursige.

Pagdating sa bahay, sinalubong ako ng nanay ko na may dalang tasa ng mainit na kape.

"Anak, kumusta ang trabaho?" tanong niya habang umupo sa tabi ko.

"Okay naman po, Nay. Mahirap, pero kakayanin," sagot ko, pilit na ngumiti.

"Alam kong kaya mo ‘yan, anak. Magsikap ka lang, darating din ang panahon na lahat ng hirap mo magbubunga."

Napangiti ako sa sinabi niya. Tama siya. Hindi ko pwedeng hayaan ang mga paghihirap ko ngayon na maging hadlang sa pangarap ko. Para ito sa pamilya ko. At kahit gaano kahirap ang trabaho ko bilang sekretarya ni Sir Adre, gagawin ko ang lahat para patunayan na kaya ko.

Sa mga sumunod na araw, sinigurado kong hindi na ako malalate. Gigising ako ng mas maaga, gagawin ang lahat ng kaya ko para maging maayos ang bawat araw sa opisina. Alam kong hindi magiging madali, lalo na’t si Sir Adre ang boss ko, ngunit sa bawat araw na lumilipas, unti-unti kong natututunan ang tamang paraan para harapin ang mahirap niyang ugali.

At kahit minsan ay tila imposible siyang maabot, alam kong may dahilan kung bakit siya ganoon. Ang tanong lang, hanggang kailan ko kakayanin ang pagiging istrikto niya? At darating kaya ang araw na makita niya ang tunay na halaga ng ginagawa ko?