Sorry, I Left You

Maude's POV "Pa naman! Hindi naman pwedeng ganon!" Halos papaos na na sigaw ko kay Papa dahil sa desisyong hindi man lamang ako kinunsulta. "Mas gugustuhin kong iyon ang mangyari Elin kaysa ubusin nila 'yong natitira sa atin na para rin sayo!" Balik pagtatas ng boses sa akin ni Papa. "But Pa its not fair. I am not a minor anymore! Kung pera problema niyo, kaya kong magdoble kayod sa pagtatrabaho! Hindi iyong ganito ang gagawin mong desisyon! This is so selfish of yours!" Histeria kong paliwagan kay Papa na umaasang sumang-ayon siya sa maaaring paraang naisip ko. Our rubber plantation is slowly going down. Maliban pa roon ay halos hindi rin matigil si Papa sa pag-inom ng alak at pagsusugal na naging dahilan kung bakit mas bumilis ang pagbagsak ng plantasyon namin. "Kahit mag triple kayod ka pa o tayo hindi nun kayang bayaran yung utang natin!" Tila nauubusan na ng pasensya na sabi ni Papa. "So ano ako Pa?! Pambayad utang?!" Galit na sigaw ko kay Papa. I feel so hopeless. Masakit na iba ang pinapangarap mong buhay sa nangyari o mangyayari sayo. Supervillain ba ako dati at sa ganitong buhay ako nareincarnate? Hindi nakapagsalita si Papa sa sinabi ko sa kanya at napayuko nalang habang ang palad ay nakalagay sa noo. Ang sakit lang dahil siya na ama mo ang tila hindi makaintindi sayo. I thought 'di matiis ng magulang ang anak? But why is this happening? He decided for what he only know what's good for him and what benefit he could get. "This is the last and only chance we can get or else everything we have ay mawawala na ng tuluyan sa kamay natin." Malumanay at tila nawawalan na rin pag-asa na sabi niya habang naglalakad papalapit sa may pintuan. "I tried anything anak. Pero patawarin mo si Papa. Hindi ganun kalakas ang loob ko na mamatay at iwan ka ng walang wala. I'm sorry if I need to decide things like this but this is the only thing that I can do." Sabi ni Papa at tuluyan ng lumabas ng aking kwarto. I thought arrange marriage is not a thing in 21st century. Totoo ba ang sabi ng ilang matatanda na ang unang anak na babae ang pambayad utang? Its already 2 o'clock in the morning and all I do is to cry my eyes out. "Dear God, let your will be done. -Amen!" I prayed with all my heart at that time wishing to be heard. Seriously, even I am angry about what my father did, I am still worried lalo na sa mga sinabi niya kanina. Ganun na ba talaga kalala ang sitwasyon ng planta para makapagdesisyon si Papa ng ganito? Oo alam kong bumababa na ang benta ng planta ngayon at dahil rin sa mga bisyo ni papa kaya tingin ko di maganda ang lagay ng planta pero to the point na sabihin niya kanina na di ganun kalakas ang loob niya na mamatay at iwan ako ng walang wala ay tila masyadong nakakapagpakabagabag naman iyon. I was so bombarded that night that I slept for 4 hours only. Gosh! May duty pa ako sa clinic. Masakit ang ulo ko dahil sa kakulangan ng tulog ngunit pinilit ko ang aking sarili na tumayo at mag-ayos para sa aking pagpasok sa trabaho. As I walked into the shower room, I took a glance of myself on the mirror and saw how my eyes chunky due to crying all night. Gosh they’re so visible argh! Matapos kong mag-ayos ay bumaba na ako ng kwarto and I saw my father getting ready for his daily work in plantation. Halata sa kanya na medyo magulo ang kanyang isipan dahil sa kanyang itsura na pagod kahit kasisimula pa lamang ng umaga. "Anong oras ang uwi mo?" Biglang tanong ni Papa ng mapansin niya ako. "5 pm." Tipid na sabi ko ng hindi siya tinatapunan ng tingin. "Good." Salitang nakapagpakunot naman sa noo ko. "Bakit?" Deretsong tanong ko sa kanya. "Nothing. Just want you to know that we are off to somewhere later." Sagot ni Papa sa tanong ko habang inaayos niya ang kanyang buhok. "Where?" Walang atubiling tanong ko. I doubt him. Parang alam ko na kung saan tutungo 'to. "To your brother's grave. Today is his death anniversary Maude." Deretsong tingin ni Papa sa mata ko na ikinagulat ko. Because of these things I almost forgot my beloved brother. Ang tanging nakakaintindi at kakampi ko sa lahat. "I'll try to get home early." I try to speak in a normal tone to him because he's still my father but hatred in my heart arose everytime I see him. Weekends is really tiring. Karaniwan, maraming patients na nagpapaappoint ng weekends. Tiring but masaya kahit papaano dahil may mga taong natutulungan ka about their mental health. I'm the one who prepares some test to analyze their mental state. The hours passed so quickly and my shift is done. I hurriedly go back home since I promised Papa to go with him to Kuya's grave. "Anak. Magpahinga ka muna kahit saglit para makaalis na tayo." Wika ni Papa habang inaasikaso ang iilang papeles sa may sala. Without any words, nagpunta agad ako sa aking kwarto upang makapagbihis. Hanggat maaari ayaw kong makasalamuha muna si papa. Close minded kung iisipin pero ang unreasonable naman kasi ng desisyon niya. Ni ayaw niya nga akong pagjowain dati tapos ngayon biglang ikakasundo niya akong magpakasal. Ano 'to joke? I was wearing my Kuya's gift, a white off-shoulder dress that wasn't reached my knee. Medyo lacey ang manggas nito kaya mas nagmumukhang decent tignan. I tied my hair into a ponytail and wear a pair of cream flat shoes. When I went downstairs I saw Papa talking to his phone like he was really panicking. I just observed him until he noticed me, he suddenly acted calm. "You look beautiful hija." Bati ni Papa sa akin after he turned off the call. "Sinong kausap mo?" Tanong ko sa kanya. "Wala iyon Hija, halika na at baka maabutan pa tayo ng gabi.” Aya sa akin ni Papa na tila nagmamadali. You really are giving me a headache Papa! Di katagalan ay dumating kami sa puntod ni Kuya. Every girl wished to have a caring and loving kuya. A knight that could save her even she doesn’t have a prince to go after her. A bestfriend that she can rely on. An amazing brother but gone too soon. “Its been a while kuya.” I said as I touch the cold marble gravestone and a sorrowful tears came down my face na tila bumuhos ang lahat ng sakit sa bitbit ko. Kuya Cavielle died in a most unacceptable way. The police says he was a victim of hold-up but I don't really think so. Kung simpleng hold-up lang iyon edi sana isang saksak o isang putok lang ng baril pero hindi. I have this gut feeling that he was not just a victim of hold-up. He was murdered intentionally. Inilapag ko ang isang pirasong berdeng rosas na binili ko kanina. I wished to receive this green rose from my prince charming because it means eternal love but I never expect to give this rose to my knight at sa puntod niya pa. "Halika na anak. Gabi na. Kailangan na nating umuwi nang makapaghapunan pa tayo." Aya sa akin ni Papa na agad din namang sinunod ko. Wish you were here kuya. Masyadong malungkot ang mga nagdaang sandali habang nasa sasakyan kami simula ng magpunta kami sa puntod ni kuya. Its almost a 5 years when Mama left us and two years simula ng namatay si kuya. I was alone in my Papa’s custody. Okay lang naman nung una eh pero habang tumatagal parang mas nagsisink in sa akin yung mga pangyayari. Thank God nasa tamang pagiisip pa ako. Nagulat ako nang sa isang restaurant huminto ang sasakyan. “Maghapunan muna tayo anak.” Wika ni Papa. “I never thought that you like fancy restaurants Pa. Naghihirap na tayo pero dito talaga tayo sa mamahalin huh?” nagdududang tugon ko kay papa na ipinagsawalang-bahala niya naman. Sabay kaming bumaba ng kotse ni Papa at saka pumasok ng restaurant. Hindi pa ako kailanman nakakapasok pa dito sa restau na ito pero hindi lingid sa akin na mamahalin ang isang ito. Sa ganda pa lamang ng chandelier na nakasabit sa ceiling at ang mga di maikakailang nagyayamang mga customer ay paniguradong isa ito sa mga 5 star restaurant na animo’y ginto ang mga hinahaing pagkain. One crew welcomed us in this fancy restaurant and ask if we got some reservations here. ”Sales.” My father said to the crew and he led us into one of the tables located in the middle. I was astonished na hindi lang kami ang tila maghahapunan ni papa sa gabing ito. “Good evening Mr. Sales. I’m sorry we're late.” tila nangangambang wika ni papa sa dalawang lalaki na nakaupo sa pinagdalhan sa amin nung crew. The old man looks at me and so as the younger one na ikinagulat ko kung sino. It can’t be him. Wala na bang mas lalala pa ang araw na ito? ”Its fine Sam, kararating lang din naman namin. By the way good evening Samson, good evening hija, take a seat.” At inalok nga niya ang upuang nasa harap nila. “By the way this is my son, Jerome Xynyx.” Bigay pansin naman niya sa kanyang anak. “Good evening.” Magalang na bati at tingin niya kay papa ngunit isang matalim na tingin ang kanyang iginawad sa akin. Dang it its really him. It's Jerome Xynyx Sales. Ang huling taong gugustuhin kong makita sa mundo.