Sigaramın zehirli dumanı gökyüzüne karışıyordu.
Nereden başlasam, ne kadarını anlatsam ya da gerçekten anlatmalı mıyım bilmiyorum.
“Yat,” dedi, dizlerini göstererek.
Belki de onu tersleyip dediğini yapmamalıydım ama dayanamadım.
İçimdeki küçük kız, acılarını anlatırken yaslanacak birini istemişti.
Dizlerine başımı yasladım.
Sigaramdan derin bir nefes daha çekip anlatmaya başladım.
Altı yaşındaydım annem öldüğünde.
Katili de Şeref, biliyorsun zaten oraları.
O gün, olay yaşanmadan önce…
Boğazım düğümlendi.
“Annem ölmeden önce” diyemedim;
sanki annemin sesini , son kez duyacağımı hissetmişim gibi anneme en sevdiğim ninniyi söylemesi için tutturdum.
O da beni kırmadı.
Annemin sesi o kadar güzeldi ki, keşke duyabilseydin, dedim aşağıdan canın yüzüne bakarak.
Can bana bakmıyor, ba
