Duyduğum cümlenin ağırlığıyla sarsıldım. Aslında duymak istediğim tam olarak bu olsa da, kesinlikle ondan duymak daha da çarpıcıydı. Kalbim olması gerekenden çok daha hızlı atıyordu. Beynimin içinde cirit atan her şey kalbimin üzerine büyük bir ağırlık bıraktı. Ne demişti Kuzgun Ali, çok değer verdiğim birisi... Onun için çok değerliydi ve bunu duymak beni öylesine mutlu etti ki nasıl tarif edeceğim hakkında en ufak fikrim yoktu.
“Ben miydim?” dedim şaşkınlık içerisinde. Beni başıyla onayladı. Onun da gergin olduğu her halinden belli oluyordu. Ellerinin üzerinde ki damarlar daha da belirgin bir hal almıştı. Kendi içinde kim bilir ne savaşlar veriyordu...
“Ama bu nasıl olur? Ben neden hiçbir şey hatırlamıyorum? Kafayı yemek üzereyim Kuzgun Ali. Lütfen beni bu soru işaretlerinden kurtar.”
