“Acele işe şeytan karışır.” Diyerek beni geçiştirdiğinde kendini hazır hissetmeden anlatmayacağım anlamış oldum. Üstüne gitmemeye karar versem de beynimin içini kemiren kurtlara engel olamıyordum.
“Bundan ne çıkarmalıyız?” dedim kıkırdamama engel olamadan. Garip bir şekilde şu an bu evde, daha önce olmadığım kadar huzurlu hissediyordum. Rahattım, birilerini bulma derdim yoktu; sanki derdim tasam da yoktu. Tek istediğim cevaplar olsa da onunla rahat olduğum için elbet de bir süre sonra söyleyeceğini biliyordum. Hayatının sonuna kadar beni geçiştiremezdi.
“Bazı felaketler peşinden güzel şeyleri getirir.” Derken eşofmanlara değil artık gözlerime bakıyordu. Onu kısaca, rahatsız etmeyecek derecede inceledim. Tıpkı bana verdiği gibi beyaz kapüşon, gri eşofman ve siyah yarım çoraplar giymişti.
