Her şeyden habersiz, annesinin zoruyla ablası ve eniştesinin evine gidiyordu Ömür. Canı oldukça sıkkındı hayatta hiçbir şeyin istediği gibi gitmediği bir anın içerisindeydi. Başına ne işler açtığını görüyor ancak ne kadar kötü durumda olduğunu idrak edemiyordu. Keşke en başa dönebilse ve farklı davranabilseydi ancak Ömür biliyordu ki en başa dönse bile hiçbir şey değişmezdi. O hep kafasının dikine giden, istediğini alan birisiydi. Yine de biraz farklı olmayı, çok az değişebilmeyi isterdi.
"Karaçalı yürüsüne hadi," söylenen annesiyle gözlerini devirdi ve ayaklarını sürümeye devam etti
"Ya yürüyorum işte anne off," diyen kızına dişlerini sıkarak baktı Kevser.
"Cevap verme bana da yürü hadi. Çoktan uyanmışlardır."
"Uyandılarsa ne olmuş? Günaydın öpücüğü mü vericez sanki?"
"Evet kızım,
