JASMINE LOPEZ
Sa tulong ni Jake ay unti-unti akong natutong bumangon. Hindi man tuluyang nawala ang sakit, natuto akong mabuhay kasama yung sakit. Nakasanayan ko na lang hanggang sa tuluyan ng maging manhid ang puso ko.
May mga araw pa rin na nagigising ako sa madaling-araw at ang unang pangalan na pumapasok sa isip ko ay si Anton. May mga gabing napapatitig ako sa kisame habang iniisip kung kumusta na kaya siya. Kung masaya na ba siya. Kung galit pa rin ba siya sa akin.
Pero habang lumalaki ang tiyan ko, mas lalo kong naiintindihan na hindi lang ako ang dapat kong isipin. May anak na akong kailangang ipaglaban. At iyon ang unti-unting naging dahilan ko para bumangon araw-araw.
"Good morning, little one," nakangiti kong bulong habang marahang hinihimas ang tiyan ko.
Pitong buwan na a
