"I'm sorry about that, Kraius," mahinang anas ko. "Hindi ko lang kasi napigilan," dagdag ko pa.
"It's okay, Olive. I understand," sagot naman nito.
I sighed and leaned my back to the seat. Nasa sasakyan kami ni Kraius at pauwi na ngunit wala sa byahe ang utak ko. Iniisip ko pa rin ang nangyari kanina. I lost my control that I cried in front of Trina. Kahit sinasampal ko ito at pinagsasalitaan ng masama, umiiyak ako. Kasi hindi naman nagbago ang nararamdaman ko. Hindi nawala maski katiting na pait sa aking pagkatao. Ganoon pa rin. Mas nadagdagan pa nga yata iyon.
In the end, Kraius lift me and took me out of the jail. He helped me to calm down. He reminded me about my baby's condition. Dahil kung ako lang ang naroon, hindi ko alam kung ano pa ang mangyayari. I lost my logic that I bur
