แค้นเสน่หา

เสียงรายการทีวีดังขึ้นจากโทรทัศน์จอแก้วขนาดยี่สิบเอ็ดนิ้วครึ่งเก่าครึ่งใหม่ ทำให้เด็กสาววัยสิบแปดปีเศษรีบวิ่งมาดู เพราะกลัวจะคลาดสายตาจากบุคคลที่เธอแอบปลื้มมานาน “จะรีบอะไรขนาดนั้นริน เดี๋ยวบ้านยายก็พังพอดีหรอก” เอี่ยมเตือนหลานสาว ในขณะที่ยังคงนั่งร้อยมาลัยดอกมะลิ เตรียมขายในวันรุ่งขึ้น “บ้านไม่พังหรอกยาย รินตัวเบานิดเดียวเอง” รินลดาหันหน้าไปยิ้มแฉ่งใส่คนเป็นยาย ก่อนจะหันมองหน้าจอโทรทัศน์ แอบอมยิ้มอยู่คนเดียวเมื่อพิธีกรในรายการเกริ่นถึงแขกรับเชิญในค่ำคืนนี้ รอน เรวัตร พัฒนเดชา นักเรียนหนุ่มจบนอก ทายาทของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ พัฒนเดชา ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด (มหาชน) หรือเป็นที่รู้จักกันในนาม พีแอนด์จี ซึ่งมีทั้งคอนโด โครงการบ้าน รวมถึงทาวน์เฮ้าส์ และทาวน์โฮม “รอน เรวัตร” เธอท่องจำแต่ชื่อนี้มานานร่วมหกเดือนแล้ว นับตั้งแต่มีข่าวโด่งดัง ว่าประธานของบริษัทพีแอนด์จีถูกคนร้ายลอบยิงจนเสียชีวิตกลางลานจอดรถ จากนั้นบุตรชายเพียงคนเดียวของประยงค์ พัฒนเดชา ก็รีบเดินทางกลับมาจากประเทศอังกฤษ และดำรงตำแหน่งประธานกรรมการบริหารบริษัทพันเดชา ดีเวลลอปเม้นท์ จำกัด (มหาชน) โดยทันที เขาไม่ได้โดดเด่นเพียงหน้าตาที่หล่อเหลาเพียงอย่างเดียว แต่เต็มไปด้วยความสามารถทางด้านงานธุรกิจไม่ต่างจากบิดา เรวัตรสามารถเอาชนะคำสบประมาทของเหล่าผู้บริหารอาวุโสได้ด้วยการทำกำไรให้บริษัทในไตรมาสที่สาม สูงเป็นสองเท่าของไตรมาสที่สอง ทั้งสื่อการเมือง และสื่อบันเทิง ต่างก็ให้ความสนใจ เป็นคลื่นลูกใหม่แห่งธุรกิจที่น่าจับตามอง ส่วนเธอ รินลดา เดชดำรง เป็นลูกของแม่วิมล และเป็นหลานของยายเอี่ยม เธอเพิ่งจะเรียนจบชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย อาศัยอยู่บ้านไม้ยกใต้ถุนสูงกับยายเพียงสองคนในชุมชนต่างจังหวัด แม่ของเธอทำงานอยู่ที่บ้านคุณหญิงลักษมีที่กรุงเทพมหานคร นานๆจะกลับมาที่สระบุรีสักครั้ง แต่เธอก็ไม่เคยน้อยใจ เพราะอยู่กับยายก็มีความสุขทุกวันอยู่แล้ว “ยายจ๋า ยายคิดว่าคุณรอนเค้ามีแฟนหรือยัง” เด็กสาวดูทีวีไปก็ยิ้มไป เข้าขั้นว่าคลั่งไคล้บุคคลในจอเอามาก “อย่าฝันหวานไปเลยหลานยาย คนรวยอย่างเขาไม่ชายตาแลเอ็งหรอก เรากับเขามันคนละชั้นกัน” คนเป็นยายส่ายหน้า เขามันระดับมหาเศรษฐี ดูยังไงก็ไกลเกินเอื้อม “ก็รินแค่อยากรู้นี่จ๊ะยาย” รินลดาหน้างอ เธอมักจะโดนยายขัดใจตลอด “เอ็งปิดทีวี แล้วมาช่วยยายร้อยมาลัยดีกว่า พรุ่งนี้ต้องเอาไปส่งที่ตลาดแต่เช้า” “จ๊ะยาย” เธอถอนหายใจ ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปปิดทีวี แล้วเดินกลับมาประจำที่เดิม ซึ่งเป็นแบบนี้ทุกวันหลังจากที่ทานข้าวเย็นเสร็จ คงได้แต่เฝ้าฝันว่าสักหนึ่ง จะได้เจอเรวัตรตัวเป็นๆในที่ไหนสักแห่ง เป็นเพียงแค่คนหนึ่งที่แอบปลื้มเขาอยู่ไกลๆ ไม่ว่าจะเป็นหนังสือ นิตยสาร หรือแม้แต่หนังสือพิมพ์ ที่ลงรูปของเรวัตร เธอก็ตามไปซื้อมาเก็บไว้ ใส่กล่องบรรจุอย่างดี ราวกับว่ามันเป็นสมบัติอันล้ำค่าที่พึงรักษาไว้ “ลูกสาววิมล ปีนี้อายุสิบแปดแล้วใช่ไหม” คุณหญิงลักษมีวางแก้วน้ำในมือลงบนโต๊ะ หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว “ค่ะคุณหญิง ยายรินเพิ่งเรียนจบชั้นมอหก” วิมลก้มศีรษะอย่างนอบน้อม ในขณะที่ก้าวขาเข้ามาเก็บถ้วยชามที่วางอยู่บนโต๊ะอาหาร “ได้คิดไว้แล้วหรือยัง ว่าจะเรียนต่อที่ไหน มหาวิทยาลัยในกรุงเทพก็มีเยอะแยะ” คุณหญิงลักษมียังถามต่อ “ดิฉันคิดว่าจะให้ยายรินหางานทำแถวๆบ้านไปก่อนค่ะ เห็นแกว่าจะเก็บเงิน แล้วส่งตัวเองเรียนต่อ” ธรรมดาเพียงแค่เงินเดือนของเธอก็คงไม่พอจ่ายค่าเทอม และค่าหอพักให้ลูกเรียนมหาวิทยาลัย แต่วิมลก็ไม่คิดจะพูดถึงเพราะรู้สึกเกรงใจ “ถ้าอย่างนั้น ก็พาลูกสาวมาอยู่ด้วยกันเสียที่นี่เลยสิแม่วิมล จะได้ช่วยกันดูแลบ้านเวลาที่ฉันไม่อยู่ด้วย” “จะดีหรือคะคุณหญิง ดิฉันเกรงใจค่ะ” วิมลยิ้มเจื่อน เธอทำตัวไม่ถูก ในเวลาที่เจอกับคำถามแบบนี้ “จะมาเกรงอกเกรงใจอะไร คนกันเองทั้งนั้น หล่อนเองก็ช่วยดูแลตารอนมาตั้งแต่เด็กๆ พอฉันจะเพิ่มเงินเดือนให้ หล่อนก็ไม่เอา อย่าให้ฉันรู้สึกเหมือนเอาเปรียบหล่อนเลยนะแม่วิมล” หากเทียบกับคนรับใช้ในบ้าน ก็มีเพียงแต่วิมลเท่านั้นที่พอจะไว้ใจฝากผีฝากไข้ได้จริงๆ ยิ่งช่วงหลังจากที่ประยงค์สิ้นชีวิตอย่างกะทันหัน ทุกคนในบ้านก็ต่างวุ่นวายต้องรีบจัดการธุระหลายอย่าง แต่ก็ยังดีที่มีวิมลคอยดูแลบ้านให้ จัดการควบคุมพวกคนใช้ให้ทำงานอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง “ไม่เลยค่ะ คุณหญิงอย่าคิดอย่างนั้นสิคะ” เธอคารพรักคุณหญิงลักษมีเสียยิ่งกว่าอะไร สิบห้าปีที่แล้ว หากไม่ได้คุณหญิงช่วยชีวิตเอาไว้ เธอคงจะกลายเป็นแรงงานที่ถูกขายส่งออกนอกประเทศไปแล้ว “ถ้าหล่อนไม่อยากให้ฉันคิดว่าตัวเองเอาเปรียบ ก็ชวนหนูรินมาอยู่ด้วยกันเสียที่นี่เถิด แล้วฉันจะให้ตารอนจัดการเรื่องเรียนต่อมหาวิทยาลัยให้” พอเอ่ยถึงหลายชายอย่างเรวัตร เจ้าของชื่อก็เดินลงบันไดมาพอดี “คุยอะไรกันอยู่เหรอครับคุณย่า” เรวัตรวางกระเป๋าหนังใส่เอกสารลงบนเก้าอี้ตัวข้างๆ แล้วจึงค่อยนั่งลง “ย่าจะชวนหนูริน ลูกสาวแม่วิมลมาอยู่ด้วยกัน รอนคิดว่ายังไงล่ะ” ลักษมีหันไปถามความคิดเห็นจากหลานชาย และคิดว่าเรวัตรคงไม่ได้ขัดข้องอะไร “ดีเลยครับ วิมลจะได้อยู่กับลูกสาวบ้าง นานๆจะได้ลากลับบ้านสักที คงคิดถึงกันแย่” เขาเองก็ได้ยินวิมลพูดถึงลูกสาวอยู่บ่อยครั้ง และคิดว่าลูกสาวของวิมลคงจิตใจดี ถอดแบบนิสัยมาจากคนเป็นแม่ “ถ้าอย่างนั้นวิมลจะลองคุยกับลูกดูก่อนนะคะ” คนที่บ้านพัฒนเดชาดีกับเธอมาตลอด แล้วตอนนี้ยังอยากอุปถัมภ์ไปถึงบุตรสาวของเธออีกด้วย ความซาบซึ้งในน้ำใจ เธอจะไม่มีวันลืมเด็ดขาดถึงแม้จะสิ้นลมหายใจไปแล้วก็ตาม “จริงเหรอจ๊ะแม่ รินจะได้อยู่กับแม่จริงๆแล้วใช่ไหม” รินลดากระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจอยู่ในตู้โทรศัพท์ ‘รินอย่าลืมคุยกับยายด้วยนะลูก ต่อไปนี้เราก็จะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันสามคนแล้วนะ’ “ค่ะแม่ รินรักแม่นะคะ” ‘แม่ก็รักลูก’ หลังจากที่วางสายไปแล้ว เธอก็ไม่ลืมที่จะหยิบเงินอีกสองบาทจากตู้โทรศัพท์ออกมาด้วย ก่อนจะรีบวิ่งกลับบ้านโดยทันที รู้สึกตื่นเต้นที่จะได้เจอแม่ แล้วอยู่ด้วยกันเป็นครอบครัว นั่นคือสิ่งที่เธอฝันถึงมาโดยตลอด เรวัตรตั้งใจจะเคลียร์เอกสารที่กองอยู่บนโต๊ะทำงานให้เสร็จก่อนหกโมงเย็น เพื่อที่เขาจะได้มีเวลาไปดินเนอร์กับแฟนสาวในวันครบรอบสามปีที่คบกัน “คุณชนิดาเข้ามาพบผมที่ห้องหน่อย” เรวัตรเรียกเลขาผ่านทางอินเตอร์คอม เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา ชนิดาก็เปิดประตูเข้ามาในห้อง “เรียกนิดามา มีอะไรหรือเปล่าคะบอส” ชนิดาหญิงสาววัยไล่เลี่ยกันกับเรวัตร เธอแอบหมายตาเขามานานนับปี ตั้งแต่ที่ยังทำงานอยู่กับประยงค์ “ผมนัดกับนุชเอาไว้ คงต้องขอตัวกลับก่อน ฝากคุณช่วยจัดการเอกสารต่อทีก็แล้วกัน” ร่างใหญ่ขยับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ประจำตำแหน่ง ก่อนจะติดกระดุมเสื้อสูทสีดำให้ดูเรียบร้อย “ได้ค่ะบอส” ชนิดายิ้มรับ ทั้งที่ในใจกลับอิจฉาตาร้อน หากไม่ติดว่าเจ้านายมีคนรักอยู่แล้ว เธอจะรีบบุกเข้าหาเรวัตรให้จนได้ หวังเอาตำแหน่งคุณผู้หญิงแห่งพัฒนเดชามาครอบครอง เรวัตรถือดอกกุหลาบขาวช่อโตลงมาจากรถบีเอ็มดับบลิวซีรีย์ใหม่ล่าสุด ก่อนจะมุ่งหน้าเดินตรงไปยังระเบียงของร้านอาหารที่เขาได้สั่งจองโต๊ะเอาไว้สำหรับมื้อดินเนอร์สุดพิเศษ แต่พอเห็นนีรนุชนั่งอยู่ก่อนแล้ว ร่างใหญ่จึงได้ชะงักไป แล้วจึงค่อยๆยิ้มออกมา เพราะผิดแผนที่คาดการณ์เอาไว้ แต่สำหรับเรวัตรแล้ว เขาย่อมมีแผนสองอยู่เสมอ ชายหนุ่มหมุนร่างเดินกลับไปที่บาร์ ก่อนจะกระซิบบอกกับผู้จัดการร้านเพื่อให้ได้ยินกันแค่สองคนเท่านั้น และในเวลาต่อมา ไฟทั้งหมดก็ดับลง เหลือเพียงแค่ความมืดในยามรัตติกาล พร้อมกับเพลงดนตรีสดที่บรรเลงขึ้นมา เขาถือช่อดอกกุหลาบไว้มั่น แล้วจึงเดินไปตามแสงสปอร์ตไลท์ที่สาดส่อง จนกระทั่งถึงโต๊ะมุมสุดในร้าน ที่สามารถมองเห็นวิวของแม่น้ำเจ้าพระยาอันงดงาม “สำหรับวันครบรอบของเราครับ” เรวัตรย่อตัวนั่งคุกเข่าลงบนพื้นพรมสีแดง แล้วยื่นช่อดอกไม้ไปตรงหน้า “ขอบคุณค่ะรอน” เธอรับช่อกุหลาบขาวมาถือไว้ด้วยรอยยิ้มที่เปื้อนหน้า แต่พอเรวัตรยังไม่ยอมลุกขึ้น เธอก็ยิ่งแปลกใจ และรอฟังว่าเขากำลังจะพูดอะไร “ขอบคุณที่นุชอยู่เคียงข้างผมมาตลอดสามปี ในวันที่ผมเจอปัญหามากมายเข้ามาในชีวิต คุณก็ยังคงอยู่ข้างๆผม คอยเป็นกำลังใจให้ผมได้ผ่านช่วงเวลาที่แย่ที่สุดมาได้ และในวันนี้ผมอยากจะถามคุณว่า ให้ผมได้ดูแลคุณนับต่อจากนี้ไปได้ไหมครับ” เขาเว้นจังหวะพูด ปล่อยให้ความเงียบงันได้ทำงานเพียงชั่วครู่ “คุณกำลังจะ...” ยังไม่ทันที่นีรนุชจะเอ่ยถาม คนที่เพิ่งเงียบไปก็โพล่งขึ้นมามา “Will you marry me?” เรวัตรล้วงหยิบแหวนเพชรมูลค่ากว่าสามสิบกะรัตออกมาจากสาบเสื้อสูท ทั้งเขาและเธอใช้ชีวิตอยู่ที่ประเทศอังกฤษนานกว่าหกปี และประโยคนี้คงเป็นอะไรที่เธอฟังมากที่สุดหากหลุดออกมาจากปากของเขา “แต่งเลยๆ แต่งเลยๆ แต่งเลยๆ” เสียงเชียร์จากบรรดาเพื่อนๆดังขึ้นมา ทั้งหมดคงอยู่ในแผนการของเรวัตรที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้เซอร์ไพรส์เธอ นีรนุชน้ำตาซึมโผเข้ากอดร่างของคนรัก ก่อนจะพูดตอบด้วยน้ำเสียงสะอื้นดีใจ “Yes, I will” พลันแสงไฟสว่างขึ้นมาทันทีที่เธอตอบรับ น้ำตาแห่งความดีใจไหลลงอาบแก้มทั้งสองข้าง ทั้งเรวัตรและนีรนุชกอดกันแน่น ท่ามกลางบรรดากลุ่มเพื่อนสนิทนับสิบคนที่คอยโปรยปรายกลีบกุหลาบสีแดง เพื่อแสดงความยินดีกับว่าที่เจ้าบ่าวและเจ้าสาว