I let myself cry until I felt better. Kuya Jared was kind enough to let me go home. Isinakay at inihatid pa n'ya ako sa taxi bago s'ya bumalik sa loob ng restaurant. Naiiyak pa rin ako kahit na parang naubos na ang lahat ng luha ko kanina. Umiling s'ya at saka sinabihan ang driver na mag-ingat sa pagmamaneho.
“T-Thank you so much, Kuya…” halos mapaos na ako dahil sa tuloy-tuloy na pag-iyak. Umiling lang s'ya at tuluyan ng nagpaalam sa akin.
“I'll see you at home, okay? I'll talk to you later. And don't worry about our parents. Ako nang bahalang magpaliwanag,” sambit n'ya pa bago kumaway sa akin at bumalik na sa loob ng restaurant.
Hiyang-hiya ako sa driver ng taxi dahil panay na ang mura ko sa sarili dahil hindi tumitigil ang pagpatak ng mga luha ko. Panigurado ay pulang-pula na ang mg
