EP12:

823 Words

คืนวันศุกร์ที่ฝนตกพรำ ตะวันรอเมลินกลับบ้านนานกว่าปกติ เขานั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่น แสงไฟสลัวจากโคมข้างโซฟา ทำให้ใบหน้าที่ซีดเซียวของเขาดูเหนื่อยล้ายิ่งขึ้น เมื่อประตูเปิดออก เมลินเดินเข้ามาในชุดเดรสสีเทาเข้มที่โอมซื้อให้ เธอเปียกฝนเล็กน้อย ผมเปียกชื้นติดแก้ม ตะวันลุกขึ้นทันที สายตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความกลัว “เมลิน… ผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณ” เสียงเขาสั่นเล็กน้อย “นั่งก่อนครับ” เมลินขมวดคิ้ว แต่ก็เดินมานั่งลงตรงข้ามเขา เธอรู้สึกได้ถึงความผิดปกติในน้ำเสียงของเขา ตะวันสูดหายใจลึก แล้วพูดออกมาช้า ๆ “ผม… ทำผิดพลาดครั้งใหญ่” เขาหยุดชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อ “คืนที่ผมออกไปผับกับเพื่อน… ผมเมา แล้ว… ผมมีอะไรกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมไม่เคยรู้จักมาก่อน” ความเงียบแผ่ลงมา เมลินนั่งนิ่ง มองตะวันไม่วางตา น้ำตาไม่ไหล แต่ดวงตาของเธอเริ่มแดงก่ำ ตะวันก้มหน้า มือกำแน่นจนข้อนิ้วขาว “ผมรู้ว่ามันเลวร้ายแค่ไหน ผมรู้ว่าผมไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมองหน้าคุณอีก แต่ผม… ผมไม่อยากโกหกคุณอีกแล้ว” เมลินนั่งนิ่งอยู่นาน ก่อนจะพูดเสียงเรียบ “ไม่เห็นเป็นอะไรเลยค่ะ” ตะวันเงยหน้าขึ้นทันที สายตาเต็มไปด้วยความงุนงง เมลินยิ้มบาง ๆ แต่เป็นรอยยิ้มที่ไม่ถึงตา “ยังไงพี่ตะวันก็เป็นพ่อเลี้ยงของหนูอยู่ดีค่ะ หนูไม่มีสิทธิ์อะไรที่จะไปตัดสินหรือรู้สึกอะไรกับชีวิตส่วนตัวของพี่ได้อยู่แล้ว หนูดีใจด้วยนะคะ… ที่พี่ได้เริ่มต้นใหม่ ได้มีความสุขกับคนอื่นบ้าง” คำพูดนั้นฟังดูสงบ แต่ตะวันรู้ดีว่า… มันไม่ใช่ความจริงทั้งหมด เขามองเห็นความสั่นไหวเล็กน้อยที่มุมปากเธอ เห็นนิ้วที่กำชายเดรสแน่นจนยับ “เมลิน…” เขาเรียกชื่อเธอเสียงแผ่ว “ผม—” “หนูเข้าใจแล้วค่ะ” เมลินตัดบท ลุกขึ้นยืน “หนูจะไปอาบน้ำก่อนนะคะ ฝนตกเปียกหมดเลย” เธอเดินขึ้นบันไดไปโดยไม่หันกลับมามอง แต่เมื่อประตูห้องปิดลง เธอก็ทรุดลงนั่งกับพื้น น้ำตาไหลออกมาเงียบ ๆ ความโกรธ ความเจ็บปวด และความรู้สึกถูกหักหลังผสมกันจนแทบหายใจไม่ออก “พี่ตะวัน… พี่ทำแบบนี้กับหนูได้ยังไง” เธอกระซิบกับตัวเอง “ทั้งที่หนูเคย… รักพี่ขนาดนั้น” เมลินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรหาโอมทันที เสียงของโอมดังขึ้นด้วยความดีใจ “เมลิน? คิดถึงจังเลย เย็นนี้—” “โอม… หนูอยากเจอเธอตอนนี้เลยค่ะ” เสียงเธอสั่น “รับหนูหน่อยได้ไหม หนูไม่อยากอยู่บ้านคืนนี้” โอมไม่ถามอะไรเพิ่ม เขามารับเธอภายใน 20 นาที เมลินขึ้นรถเขาโดยไม่บอกตะวันสักคำ เธอสวมเสื้อกันฝน แล้วออกจากบ้านไปในคืนที่ฝนยังไม่หยุดตก คืนนั้น โอมพาเธอไปโรงแรมหรูที่เขาเคยจองไว้ล่วงหน้า บรรยากาศในห้องมืดสลัว มีกลิ่นเทียนหอมอ่อน ๆ และดนตรีเบา ๆ โอมกอดเธอจากด้านหลัง จูบต้นคอเธอเบา ๆ “เมลิน… เธอแน่ใจใช่ไหม” เขาถามเสียงนุ่ม เมลินหันหน้ามาหาเขา น้ำตายังคลออยู่ แต่เธอพยักหน้า “หนูแน่ใจค่ะ… หนูอยากลืมทุกอย่าง อยากให้เธอทำให้หนูรู้สึกดี” ทั้งคู่จูบกันอย่างเร่าร้อน เสื้อผ้าค่อย ๆ ร่วงหล่นลงพื้น โอมอุ้มเธอขึ้นไปบนเตียง จูบไล้ไปทั่วร่างกายเธอ เมลินปล่อยตัวเองให้จมลงในความรู้สึกนั้น เธอร้องครางเบา ๆ เมื่อโอมเข้าสู่ตัวเธอช้า ๆ ความเจ็บปวดผสมความสุข ความโกรธที่ยังคุกรุ่นในใจถูกกลบด้วยสัมผัสที่ร้อนแรง ทั้งคู่เคลื่อนไหวไปด้วยกันอย่างดุเดือด เมลินกอดโอมแน่น น้ำตาไหลลงแก้มขณะที่ร่างกายถึงจุดสุดยอดพร้อมกัน เธอร้องไห้เงียบ ๆ ในอ้อมกอดเขา ไม่ใช่เพราะเสียใจที่เสียตัวให้โอม แต่เพราะเธอรู้ว่า… เธอทำแบบนี้เพื่อลบภาพของตะวันออกจากใจ แต่ยิ่งพยายาม ยิ่งชัดเจนว่า… มันลบไม่ได้ เช้ามืด เมลินนอนกอดโอมหลับไป เธอหลับด้วยรอยยิ้ม แต่ในฝัน เธอยังเห็นหน้าตะวันที่มองเธอด้วยสายตาเศร้า ส่วนตะวัน เขานั่งรอเธอกลับบ้านทั้งคืน แต่เมลินไม่กลับ เขารู้ว่าเธออยู่กับโอม และเขารู้ว่า… ทุกอย่างที่เขาเคยหวังไว้ มันจบลงแล้วจริง ๆ เขานั่งกุมหัวในความมืด น้ำตาไหลลงมาเงียบ ๆ “เมลิน… ผมขอโทษ” แต่คำขอโทษนั้น ไม่มีใครได้ยินอีกต่อไป

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more