EP14:

1079 Words

เช้าวันจันทร์หลังจากเมลินกลับมาจากคืนที่อยู่กับโอม เธอลงมาชั้นล่างด้วยความรู้สึกที่ยังปั่นป่วน ชุดทำงานเรียบร้อย ผมรวบต่ำ ใบหน้าที่แต่งแป้งบาง ๆ เพื่อกลบรอยคล้ำใต้ตา เธอคาดหวังว่าจะเจอตะวันที่ห้องครัวเหมือนทุกเช้า คาดหวังว่าจะได้เห็นรอยยิ้มฝืน ๆ หรือคำถามสั้น ๆ ว่า “กินข้าวเช้ายัง” แต่เมื่อเธอเดินเข้าไป ห้องครัวว่างเปล่า แก้วกาแฟที่เขาเคยชงไว้ให้เธอทุกวันก็ไม่มี มีเพียงโน้ตกระดาษแผ่นเล็กวางอยู่บนโต๊ะ **เมลิน** **ผมไปทำงานแต่เช้าแล้ว** **ถ้าคุณกลับดึกก็ไม่ต้องรอผมนะครับ** **ดูแลตัวเองด้วย** **ตะวัน** เมลินหยิบโน้ตแผ่นนั้นขึ้นมา มองตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือคม ๆ ของเขา หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว แต่เธอรีบบอกตัวเองว่า… “ดีแล้วล่ะ ที่เขาไม่รอ ไม่ถาม ไม่ทำตัวเป็นห่วงอีก” เธอขยำกระดาษทิ้งลงถังขยะ แล้วเดินออกจากบ้านไปทำงาน แต่ตลอดทั้งวัน ภาพโน้ตแผ่นนั้นยังคงติดตาเธอ และเธอรู้ดีว่า… เธอไม่ได้รู้สึกโล่งใจอย่างที่คิด ส่วนตะวัน เขาตัดสินใจแล้วจริง ๆ ตัดใจจากเมลิน ไม่ใช่เพราะเขาเลิกชอบเธอ แต่เพราะเขาเข้าใจแล้วว่า… ไม่ว่าเขาจะพยายามแค่ไหน ไม่ว่าเขาจะรักเธอมากแค่ไหน เธอก็ยังเป็น “ลูกสาว” ในสายตากฎหมาย และในสายตาสังคม เขาเป็นพ่อเลี้ยงของเธอ และความรักที่เกินเลยนั้น มันไม่มีที่ยืนในโลกนี้ เขาบอกตัวเองซ้ำ ๆ ทุกเช้าขณะสวมสูท “เธอมีโอมแล้ว เธอมีความสุขแล้ว” “เธอสมควรได้คนที่ไม่ทำให้เธอต้องเจ็บปวดอีก” “ส่วนฉัน… ฉันต้องปล่อยเธอไป” แต่การปล่อยวางไม่ใช่เรื่องง่าย ทุกครั้งที่เห็นเธอกลับบ้านตอนดึก ทุกครั้งที่เห็นรอยยิ้มที่เธอส่งให้โอมทางโทรศัพท์ หัวใจเขาก็ยังเจ็บแปลบเหมือนถูกมีดกรีด เขาจึงเลือกทางที่ง่ายที่สุดสำหรับเขาในตอนนี้ คือการหลบหน้าเธอ ออกไปทำงานตั้งแต่เช้ามืด กลับบ้านดึกดื่น และเมื่อความรู้สึกในใจมันหนักเกินทน เขาก็เลือกที่จะระบายมันออกไป คืนนั้นหลังจากเมลินออกไปกับโอมอีกครั้ง ตะวันขับรถไปผับที่เขาเคยไป แสงไฟหลากสี ดนตรีดังกระหึ่ม กลิ่นเหล้าและน้ำหอมผสมกันจนมึนหัว เขาไม่ดื่มหนักเหมือนคืนก่อน แต่เขาปล่อยให้ตัวเองถูกดึงดูดโดยสาว ๆ ที่เข้ามาทักทาย สาวคนหนึ่งชื่อ “มิ้นต์” ผมสั้นสีน้ำตาลอ่อน ตัวเล็กแต่เซ็กซี่ในชุดเดรสสั้น เธอเข้ามานั่งข้างเขา ยิ้มหวาน แล้วกระซิบข้างหู “พี่ดูเหงา ๆ นะคะ… อยากให้หนูช่วยผ่อนคลายไหม” ตะวันมองเธอ แล้วยิ้มฝืน ๆ “ได้สิครับ” ทั้งคู่คุยกันไม่นาน ไม่ถึงชั่วโมง เขาก็พาเธอออกจากผับ ไปโรงแรมใกล้ ๆ ในห้องมืดสลัว เขาปล่อยให้ตัวเองจมลงในสัมผัสที่ร้อนแรง มิ้นต์จูบเขาอย่างเร่าร้อน มือลูบไล้ไปตามร่างกาย ตะวันตอบสนองทุกสัมผัส เขาจูบเธอกลับ จูบแรง จูบดุเดือดราวกับจะกลบทุกอย่างที่อยู่ในใจ เมื่อเธอถอดเสื้อผ้าออก เขาก็ถอดตาม ร่างกายทั้งคู่ประสานกันบนเตียง เสียงครางผสมกับเสียงหายใจหอบถี่ ตะวันเคลื่อนไหวแรง เร็ว ราวกับจะระบายทุกความเจ็บปวดออกมา มิ้นต์ร้องครางชื่อเขาเบา ๆ แต่ในหัวของตะวัน มีแต่ภาพเมลิน ภาพรอยยิ้มของเธอ ภาพน้ำตาที่เคยไหลเพราะเขา ภาพตอนที่เธอบอกว่า “ไม่เห็นเป็นอะไรเลยค่ะ” เมื่อทุกอย่างจบลง มิ้นต์นอนกอดเขา หลับไปด้วยรอยยิ้ม แต่ตะวันนอนตาไม่หลับ เขามองเพดานห้องโรงแรม น้ำตาไหลลงหางตาเงียบ ๆ “ผมทำแบบนี้เพื่ออะไรกันวะ” เขาพึมพำกับตัวเอง “ทำไมยิ่งทำ ยิ่งรู้สึกว่าผมทรยศเธอมากขึ้น” เช้าวันถัดมา เขากลับมาบ้านก่อนฟ้ายังสว่าง เมลินยังไม่กลับ เขานั่งที่ห้องนั่งเล่นอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่รอเธอ เขาเขียนโน้ตอีกแผ่น วางไว้ที่โต๊ะอาหาร **เมลิน** **ผมจะออกไปทำงานต่างจังหวัดสองสามวัน** **ถ้าคุณต้องการอะไร โทรหาได้เลย** **ดูแลตัวเองดี ๆ นะครับ** **ตะวัน** เขาขับรถออกจากบ้านก่อนที่เมลินจะกลับ เขาเลือกที่จะหายไปจากชีวิตเธอชั่วคราว เพื่อให้เธอได้ใช้ชีวิตกับโอมอย่างเต็มที่ และเพื่อให้ตัวเขาเองได้ระบายความเจ็บปวดที่ยังไม่จางหาย เมลินกลับมาบ้านตอนสาย เห็นโน้ตแผ่นนั้น เธอหยิบขึ้นมาอ่าน มือเธอสั่นเล็กน้อย เธอรู้ว่าเขาหลบหน้าเธอ รู้ว่าเขาพยายามตัดขาด และเธอก็รู้ว่า… เธอควรจะรู้สึกโล่งใจ แต่ทำไมหัวใจมันถึงหนักขนาดนี้ เธอขยำโน้ตทิ้งลงถังขยะ แล้วเดินขึ้นห้อง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาโอม “โอม… เย็นนี้เจอกันได้ไหมคะ หนูอยากเจอเธอ” เธอบอกตัวเองซ้ำ ๆ ว่า “ดีแล้วที่พี่ตะวันหายไป” “ดีแล้วที่หนูมีโอม” “หนูเลือกทางที่ถูกแล้ว” แต่ในคืนนั้น เมื่อเธอนอนกอดโอมอีกครั้ง ภาพของตะวันที่นั่งรอเธอทุกคืนยังคงผุดขึ้นมา และน้ำตาเธอก็ไหลลงมาเงียบ ๆ อีกครั้ง ส่วนตะวัน เขาอยู่ต่างจังหวัดจริง ๆ ทำงานหนักตั้งแต่เช้าถึงดึก แต่ทุกคืน เขายังคงออกไปผับ หาผู้หญิงคนใหม่ ระบายทุกอย่างออกไป แต่ยิ่งระบาย ยิ่งรู้สึกว่างเปล่า เพราะไม่มีใครคนไหนทำให้เขาได้รู้สึกเหมือนตอนที่อยู่กับเมลิน เขารักเธอ ยังรักเธอมาก และยังเป็นห่วงเธอมาก แต่เขารู้ดีว่า… เขาไม่มีสิทธิ์แล้ว เขาจึงเลือกที่จะหายไป ให้เธอได้มีความสุขกับโอม ให้เธอได้ลืมเขาไปจริง ๆ แม้ว่าในใจของเขา มันจะไม่มีวันลืมเธอได้เลยสักคน

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more