EP. 02
1048 Words
EP. 02
สาวน้อยคนนี้น่ามองไม่เบา... ปากนิด จมูกหน่อย ผิวพรรณขาวสะอาดเรื่อชมพู สวยไม่มีที่ติเลยทีเดียว
“สวยได้แม่มาจริงๆ เชียว”
คุณญาดาชื่นชมจากใจ มารดาของชนัญชิดาเคยเป็นข้าเก่าเต่าเลี้ยงที่นี่ ก่อนจะขอลาออกไปแต่งงานมีครอบครัว แม้จะหลายสิบปีมาแล้วแต่นางยังไม่เคยลืม ยังประทับใจในความซื่อสัตย์และภักดีชนิดที่แทบหาใครมาแทนไม่ได้ นอกเสียจากนางบัวและนางสาย... ที่ดูแลรับใช้ตั้งแต่สาวจนแก่ตัว
“อายุเท่าไหร่แล้วล่ะเรา”
“สะ... สิบแปดค่ะ”
“รู้ใช่ไหมว่ามาที่นี่เพื่ออะไร” หญิงสาวพยักหน้าแทนคำตอบ
เธอเป็นเพียงเด็กสาวอายุสิบแปด... ที่ควรมีอนาคตสดใสและใช้ชีวิตสนุกสนานตามที่ควรจะเป็น แต่กลับต้องแบกภาระรับผิดชอบแทนคนในครอบครัว ทั้งที่ก่อนหน้านี้... ได้ตกลงกันเสียดิบดีว่าคนที่รับหน้าที่นี้จะต้องเป็น... อินทิรา พี่สาวของเธอ ทว่าจับพลัดจับผลูได้เธอมาแทน โชคดีที่นางสายได้รู้ข่าวล่วงหน้าไม่ถึงชั่วโมง ไม่อย่างนั้นนางคงไม่รู้จะรับใครกลับมา เพราะรูปภาพที่ให้พกติดตัวไปนั้นคือรูปภาพของอินทิรา
“รู้ใช่ไหมว่าเรื่องนี้เป็นความลับ... รู้กันอยู่แค่นี้” หญิงสาวพยักหน้า
“เรียนจบอะไรมาล่ะ”
“หนูเรียนจบมอหกแล้วค่ะคุณท่าน”
“เพิ่งเรียนจบเหรอ”
“ค่ะ
“พี่สาวของเธอคงมีแฟนแล้วสินะ” เธอเม้มริมฝีปากเข้าหากัน เธอไม่เคยโกหก แม้ว่าอินทิราจะซักซ้อมให้เธอตอบคำถามมาอย่างดิบดี
“แล้วเธอล่ะ”
“ยังค่ะคุณท่าน”
“แล้วทำไมแม่ของเธอถึงได้เปลี่ยนตัวเสียล่ะ”
“พี่สาวของหนูอยากอยู่ดูแลพ่อกับแม่น่ะค่ะ”
ชนัญชิดาระบายลมหายใจยาว อันที่จริงแล้วที่เธอต้องรับหน้าที่นี้ ก็เพราะอินทิราร้องห่มร้องไห้บ้านแทบแตก เมื่อรู้ว่าต้องมาที่นี่ด้วยเหตุผลอะไร หญิงสาวตัดสินใจรับหน้าที่แทนก็เพราะความสงสาร
“อยากเรียนต่อไหม”
“อยากค่ะ แต่การทดแทนพระคุณของคุณท่านสำคัญกว่า” คนฟังคลี่ยิ้ม พอใจในกิริยาช่างพูดช่างเจรจาและฉลาดตอบคำถาม
“มีพี่น้องกี่คนล่ะเราน่ะ”
“ห้าคนค่ะ หนูมีพี่ชายสามคน พี่สาวหนึ่งคน”
“แล้วเราชื่ออะไร”
“หนูชื่อชนัญชิดาค่ะ เรียกหนูว่าใบชาก็ได้ค่ะ”
“ชื่อเพราะดีนี่ ชนัญชิดา... มีความหมายไหม” ชนัญชิดายิ้มเขินอาย ก่อนจะตอบด้วยความภูมิใจ
“ชื่อของหนูแปลว่าผู้ชนะค่ะ แม่บอกว่าตอนท้องแม่อยากทะเลาะกับพ่อค่ะ... อยากชนะ คงมีแต่แม่ค่ะที่ชนะเพราะหนูไม่เห็นจะชนะใครเลย” น้ำเสียงเธออ่อนลงในประโยคท้าย เท่าที่จำความได้เธอก็แพ้มาตลอด
“ขนาดนั้นเชียวหรือ” คุณญาดามองเด็กสาวอย่างเอ็นดู ชนัญชิดาถามคำถามเจื้อยแจ้ว คงเข้ากับใครๆ ได้ไม่ยาก
“พี่ชายคนโตหนูชื่ออารัทธ์ แปลว่าเริ่มต้นค่ะ แม่กับพ่อบอกว่ามันคือการเริ่มต้นชีวิตคู่ พี่ชายคนรองชื่ออัมพวัน เพราะตอนท้องพี่ชายแม่หนูอยากกินมะม่วงค่ะ พ่อเล่าให้ฟังว่าแม่สามารถกินมะม่วงแทนข้าวได้ในหลายๆ วันเชียวนะคะ พี่ชายคนที่สามหนูชื่ออัสนีค่ะ เพราะแม่เห็นสายฟ้าก่อนจะเจ็บท้องคลอด ส่วนพี่สาวหนูชื่ออินทิรา ที่แปลว่าพระนางลักษมี แม่คลอดพี่สาวหนูตอนติดละครเรื่องนี้มากๆ เลยค่ะ”
หญิงสาวร่ายเล่าด้วยน้ำเสียงมีความสุข ดวงตาฉายแววสดใส เธอจากบ้านมาแค่ไม่นาน แต่กลับคิดถึงทุกๆ คนเหลือเกิน
“เหนื่อยไหมนี่” นางบัวที่ฟังอยู่นานเอ่ยปากถาม เด็กสาวส่ายหน้าไปมา
“เดินทางมาหลายชั่วโมง พาไปหาข้าวหาปลากินเถอะแม่สาย แล้วเรื่องที่พักน่ะ... จัดเตรียมเรียบร้อยแล้วใช่ไหม” นางสายพยักหน้ารับ
“งั้นก็พาแม่หนูไปพักผ่อนก่อนก็แล้วกัน” คุณญาดาบุ้ยหน้าไปทางหญิงสาว
“ส่วนเรื่อง....” คนพูดละไว้ในที่เข้าใจ
“เดี๋ยวฉันจะบอกอีกทีหนึ่งก็แล้วกัน” ชนัญชิดาใจเต้นโครมครามขึ้นมาอีกครั้งทเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเธอมาที่นี่เพื่ออะไร
“ไปเถอะ”
หญิงสาวตามนางสายไปอย่างว่าง่าย มือบางยังคงกอดกระเป๋าไว้แน่น นางพาเธอลัดเลาะมาทางด้านหลังของคฤหาสน์ เธออยากรู้นักว่าพื้นที่ที่นี่เธอเดินจนเหนื่อยจะครบทุกตารางเมตรไหม เธอมัวแต่มองนางสายที่รีบเดินฉับๆ จนไม่ทันได้สำรวจสวนสวยที่กำลังเดินผ่าน ก่อนอะไรบางอย่างจะทำให้หญิงสาวเงยหน้ามองไปที่ชั้นบน เพียงเท่านั้นก็ต้องชะงักนิ่งงันราวถูกไฟฟ้าช็อต ยามสบอย่างจังกับดวงตาคมกล้าคู่นั้น...
... คู่ที่ทำเธอหวามไหวหัวใจอย่างประหลาด
เพียงเขาเห็นเธอ ก็ทำหน้าราวกับเคียดแค้นเธอมาแต่ปางก่อน หญิงสาวได้แต่มองค้างอยู่อย่างนั้น จนเดินสะดุดขาตัวเองล้ม
“โอ๊ย!”
“ระวังหน่อยสิ” คนสูงวัยตำหนิ ก่อนจะมองตามสายตาเธอขึ้นไปยังชั้นบน
“คุณหนึ่ง!” นางสายรีบพยุงเธอให้ลุกยืน ก่อนจะกึ่งลากกึ่งจูงเธอให้รีบตามไปด้วยอาการร้อนรนอย่างมีพิรุธ
ห้องที่ถูกจัดเตรียมไว้เหมือนห้องนอนคนใช้ทั่วไป แต่สำหรับชนัญชิดาแล้วห้องนี้มันช่างกว้างขวาง และสวยกว่าที่เธอเคยอยู่เสียอีก ปกติเธออยู่บ้านก็แค่ลากมุ้งลากเสื่อมานอนหน้าทีวี เพราะห้องนอนเพียงห้องเดียวที่มีอยู่ ก็ถูกพี่สาวยึดไปเป็นสมบัติของตัวเองเสียเรียบร้อย เธอเองก็ไม่อยากทะเลาะเบาะแว้งให้มากความ เพราะไม่อยากให้พ่อแม่ไม่สบายใจ พี่ชายก็พากันแต่งงานมีครอบครัวไปหมดแล้ว อะไรที่ลดภาระให้พ่อแม่ได้... เธอยินดีเสมอ
- Writer
