Asil’in gözleri üzerime çevrildiğinde buz gibi ve acımasızdı. Masasından yavaşça kalktı, her adımı odada yankılandı. Yüzü öfkeden gerilmiş, çenesi sıkılıydı. Odayı dolaştı pencereden dışarı baktı ama aslında dışarıyı görmüyordu içindeki fırtınayla meşguldü.
“Geç kaldın,” dedi tehlikeli bir alçak tonla. “Sadece geç kalmadın, aynı zamanda sorumluluklarını da unuttun. Esila seni bekledi. Bütün gün programı aksadı.”
“Özür dilerim, Asil Bey,” diye söze girdim, sesim titriyordu. “Ama dün gece... yani... olanlar...”
“Olanlar mı?” diye gürledi ve aniden dönüp bana baktı. Gözleri öfkeden parlıyordu. “Olanlar senin sorumsuzluğun! Olanlar senin kuralları hiçe sayman! Bu evde her şey bir düzen içinde işler, Yağmur! Ve sen bu düzeni bozdun!”
Dayanamadım, itiraz ettim, “Ama bu kadar sert olmanıza ge
