Makyaj ve saçım tamamlandığında, aynadaki yansımam neredeyse yabancı geliyordu. Makyaj, özenli ve abartısızdı gözlerimi daha derin, daha anlamlı gösteriyordu. Saçlarımın enseye toplanmış hali, sırtımdaki dekolteyi mükemmel bir şekilde ortaya çıkarmış, lacivert kadifenin üzerindeki tenim solgun ama zarif görünüyordu. Ayağa kalktığımda, elbisenin vücudumu nasıl kusursuzca sardığını bir kez daha hissettim. Bu, güven verici bir histi.
Dilek, etrafımda dönmeye devam ediyor, “Aman tanrım, Yağmur! Kelimeler kifayetsiz kalıyor!” diye mırıldanıyordu. Esila ise sessizce izliyor ama bakışlarındaki o sıra dışı canlılık devam ediyordu. Onun bu tepkisi, her şeyden daha değerliydi.
Tam o sırada, odanın kapısı açıldı ve Füsun Teyze içeri girdi. Beni gördüğü an, eli ağzına gitti. Gözleri doldu.
“Yavrum,
