He's cursed

Chapter 20: Arrange marriage

Dan-oh's POV

Pinag-isipan ko naman ang sinabi ni Kai sa 'kin. infairness may maganda rin naman siyang naiadvice sa 'kin kala ko puro kalokohan nalang siya. Pero alam ko in love yun ngayon. Kita ko nalang sa paraan ng pagtingin niya kay Seol-hee. Kaya nung sinabi niya yun ay pinag-isipan ko talaga kung kailan ba ang magandang pagkakataon para umamin kay Stacy saka kung kailangan ba engrande ang pag-amin ko sa kanya?

"Ang ganda ng make up mo rito," napatingin naman ako sa picture na nakasabit sa dingding.

"Yung make up ko lang ba ang maganda diyan?" tanong naman ni Seol-hee.

"Syempre pati yung nakamake up," sagot naman ni Kai habang kumakain na kami sa hapag-kainan.

"Tsk," rinig kong sabi ni Seol-hee at patuloy lang sa pagkain.

Ako ay tahimik lang din naman na kumakain hanggang sa nagsalita ang kapatid ni Seol-hee.

"Sino mas gusto mo sa kanilang dalawa ate?" nasamid pa si Seol-hee dahil sa sinabi ni Jung-ki.

Binigyan naman siya ni Kai ng tubig at ininom din naman niya iyon agad.

"Ano bang klaseng tanong 'yan Jung-ki," sabi niya habang umuubo-ubo pa.

"Naku huwag ako Jung-ki ha," sabi ko naman.

"Bakit may girlfriend ka na po ba?" tanong ni Jung-ki sa akin at napangiti nanaman ako na parang ewan.

"Hindi ko pa girlfriend pero meron akong nagugustuhang babae," sagot ko sa kanya.

"Si Stacy ba 'yan?" napawi naman ang ngiti ko at napatingin kay Seol-hee.

"Lahat nalang ba kayo alam niyo?" tanong ko at sinamaan ko ng tingin si Kai nang tumawa siya ng mahina.

"Obvious naman," prenteng sagot lang ni Seol-hee habang kumakain pa rin.

"Ibang klase," banggit ko nalang.

Ganun nalang ba talaga ako magkacrush? Obvious na obvious?

"Sino ba yung si Stacy?" tanong din naman ng mama ni Seol-hee.

Nakapangalumbaba nalang ako sa lamesa habang nakatingin sa malayo at nakangiti pa at sabing, "para siyang anghel na nahulog sa langit," sabi ko na waring nagdeday dreaming habang inaalala siya.

"Tsk, exchange student siya mula sa Los Angeles daw," sagot lang din naman ni Seol-hee.

"Eh 'di magaling din siyang mag-english," sabi naman ni tita.

"English nga niya kami kinakausap eh," sabi lang din naman ni Seol-hee.

Kumain nalang din muli ako, hanggang sa tapos na nga kaming kumain at ngayon ay nasa labas na kami ng bahay nila Seol-hee.

"Salamat sa pagbabantay sa anak ko kanina sa ospital ha," sabi ng mama ni Seol-hee.

"Kami nga po sana magpasalamat sa hapunan," sabi naman ni Kai.

"Wala yun, balik ulit kayo anytime. Welcome pa rin kayo rito-"

"Ma!" sabi naman ni Seol-hee.

"Aba bakit, binantayan ka nila sa ospital, kailangan natin yun pasalamatan," sagot naman niya kay Seol-hee saka siya muling humarap sa 'min.

"Ingat kayo sa byahe niyo pauwi," sabi naman niya kaya nagpaalam naman na rin kami.

"Bye, goodnight," sabi ni Kai kay Seol-hee pero kumaway lang siya at ngumiti konti. Kaya nagpunta nalang din kami sa kotse para makauwi na rin.

"Nakakain na kaya si Kyung-so ng panghapunan?" nag-aalala kong sabi.

"Hindi na siya bata, alam na niyang magluto ng sarili niya pag wala tayo, saka meron namang maluluto dun eh," sagot nalang din niya dahilan ng pagpout ko.

Hanggang sa ilang sandali na nga ay nakarating na rin kami sa bahay. Pagbukas ko ng pinto ay tinawag ko na agad si Kyung-so pero natigilan ako sa pagtuloy na pagpasok nang nakita ko siya sa counter na nakalean ang ulo niya at nakatulog na doon habang may baso ng wine pa sa tabi niya.

"Kyung-so," yinugyog ko siya para magising siya at mahiga sa kama niya.

"Huwag ka ng mag-abala, kilala mo naman si Kyung-so pag nalalasing, hindi na 'yan magigising," sabi naman ni Kai.

"Kahit idala nalang natin sa kwarto niya," sabi ko pa pero demeretso lang naman siya sa kwarto niya.

"Pagod ako, kailangan ko ng magpahinga," sabi niya at mula sa nakabukas niyang pinto ay kita ko nga siyang nahiga na doon.

Hays iniisip ko tuloy na kung meron pa bang tampuhan sa pagitan nila? Kasi ganun pa rin sila sa isa't-isa eh. Makatulog na nga lang din. Nagtungo na nga rin ako sa kwarto ko at nahiga na ako hanggang sa ilang sandali pa ay nilamon na ako ng kadiliman.

Napamulat ako ng mata dahil sa sikat ng araw. Umaga nanaman pala. Nag-inat-inat pa ako saka lumabas mula sa kwarto ko at kita ko namang naghahanda na ng pagkain si Kai, pano nakakagising si Kai ng sobrang aga kahit na napuyatan naman din siya? At si Kyung-so naman ay natutulog pa rin sa may counter.

Ilang sandali pa nung tapos na siya nakapagluto ay binuhat niya palayo sa kusina ang niluto niya.

"San mo dadalhin?" nagtataka ko namang tanong.

"Sa sala na tayo kakain, meron 'yan eh," sabi niya na tinutukoy niya roon si Kyung-so.

Kaya sinundan ko na rin naman siya sa sala.

"Seryoso, may tampuhan pa ba kayo?" tanong ko.

"Wala na ahh," sagot niya pero hindi ako nahikayat sa sabi nito.

"Kain ka na nga," sabi pa niya at binigyan na nga ako ng plato.

Meron naman din kaming maliit na table sa sala kaya dun nalang din kami kumain. Nang natapos na nga kaming kumain ay nagligpit na ako ng pinagkainan kasi iniwanan lang ni Kai ang mga ito sa lamesa. Ginagamit niya ng advantage ang pagluluto niya para kami naman ni Kyung-so ang mag-ayos sa kusina. At dahil nga sleeping beauty si Kyung-so ngayon, ako ang magliligpit.

Nang natapos na nga iyon ay nagbihis na rin ako papuntang school.

"Kyung-so!" sabi ko at niyugyog pa siya nang nakabihis na nga rin kaming dalawa ni Kai pero hindi pa rin siya gising.

Kaya may naisip akong kalokohan. lumapit ako sa tenga niya at sinigawan ito ng pagkalakas-lakas. "Kyung-so!"

Pansin ko namang gumalaw siya dahil dun at napabangon na nga habang hindi pa lubos nakabukas ang mga mata niya.

"Ano ba!" sigaw niya.

"Kanina ka pa namin ginigising. Actually kagabi pa pero hindi ka magising-gising," sabi ko sa kanya.

"Hindi totoong gumiho siya," rinig kong bulong niya sa sarili niya. matalas kasi ang lahat ng senses naming mga gumiho kaya rinig pa rin namin kahit pabulong lang.

"Huh, ano bang pinagsasabi mo," tanong ko naman at nag-aayos na nga ng bag.

"Ang aga pa ahh-" sabi niya at napatingin sa wrist watch niya nang matigilan ito dahil narealize niya kung anong oras na. Saka siya patakbong nagpunta sa kwarto niya.

"Ba't 'di niyo 'ko ginising!" sigaw niya nang nasa shower na.

"Hays, una na kami Kyung-so," sabi lang din naman ni Kai at lumabas na nga kami ng bahay.

Dumeretso na rin kami sa kotse ni Kai. Ginagamit lang din namin ang kotse ni Kyung-so kapag lahat kami ang gagamit. Saka kami sumakay sa loob.

"Try mo rin kaya ulit magdrive para hindi ka nalang umaasa sa 'min," sabi ni Kai. Alam naman niyang may trauma ako dati kaya hindi ko na sinubukang magdrive ulit. "Para bili ka na rin ng sarili mong sasakyan," hindi ako umimik sa sinabi niya.

"Ayoko," matipid ko lang na sagot.

Kaya natahimik na rin naman siya. At tahimik nalang din kami buong byahe hanggang sa malapit na kami sa school at nakita kong pababa na si Stacy ng bus. Napangiti naman ako dahil dun.

"Ibaba mo na ako rito," sabi ko naman kay Kai.

"Huh, bakit?" nagtataka naman niyang tanong.

"Ahh basta," sagot ko lang kaya tinigil na rin niya ang sasakyan at bumaba lang din naman ako mula roon.

Nakangiti ako habang nakasunod sa kanya sa daan at kakalabitin ko na sana siya pero tumunog ang cellphone niya at sinagot naman niya ito agad. At ang sunod na narinig ko ang nagpapawi ng mga ngiti ko.

***

Stacy's POV

Nandito na ako sa bus papuntang school. When I saw an old lady's groceries rolling on the floor of the bus. She struggling getting up from her seat so I volunteered getting her stuffs.

"Don't worry, I got it," sabi ko then I'm the one who got up from my seat and pick up the oranges from the ground.

"Here you go," I said then ngumiti sa kanya.

Yeah I speak and understand a little tagalog din. And I felt bad I lied kay Dan-oh. I admit I felt guilty but I just want to feel special para sa isang tao dahil doon.

"Maraming salamat iha," she said and held my hands tightly. I then held her hand back and replied. "Walang anuman po," I slangly said then got back from my seat.

I actually went to the Philippines before. I then look at the window beside me until the bus has finally stopped. I got up from my seat again at pababa na sa bus when I realized that I have arrived at our school.

Then I just walk a little step when I received a phone call from dad. I immediately answer the call and placed my phone on my ear so that I could hear what he is about to say.

"Hmm?" I said.

"Go back to the states right now," he demanded.

"Don't force me to marry someone I don't even love!" I shouted at him.

I actually planned being an exchange student so that I get away from my parents. I get away sa mga utos nila for me. They even got me a fiancé without my consent.

"This is for your own good darling-"

"You should say that it's on your own good and for the company. I'm not dumb dad, I can sense that your just using me as your daughter for the company to be safe," I said then hung up on him.

I don't want to talk to him again about this matter. I then started to walk again towards the school when my phone slipped from my hand. And when I was about to get it but I was surprised when Dan-oh was just right behind me.

"Did you hear..."

"I heard everything," he then replied and nauna ng naglakad.

I tried to catch up with him but he's too fast until I stumbled on the ground.

"Ahh," I said because of the pain it caused my ankle.

I saw that Dan-oh is walking now back at me.

"Why did you walk fast," he asked and come closer at me.

"I-I'm sorry," I said and before my tears fell down my cheeks he lend me his hand.

I just look at it for a second, couldn't decide whether I will take it or not. But he just held my hand for me to stand up from where I was seated on the hallway.

"Aww," but I couldn't stand straight because of my ankle and what he did next made me shock. He carried me like a newly wed couple and even the people on the hallway right now is shock because of what Dan-oh just did.

He just carried me until we arrived at the clinic.

"Anong nangyari?" I heard the nurse there asked.

"Natapilok siya," then Dan-oh replied.

Until he faced me.

"Your gonna be alright," he assured me.

"Stacy right? The exchange student?" the nurse asked.

"Ahh yeah," I replied. I guess exchange students from other country is somehow known at the school.

"You wouldn't be able to attend your class for the next hours," she said that made me worry. I couldn't be fail this semester or else I would loose as an honor student.

I look at Dan-oh worriedly but I got confused when he started to look at his bag. Then he bring out a piece of paper and a pen. And he just wrote something in it then pass it to the nurse.

"Pwede mo po bang pirmahan dito, para makasigurado lang," he said and the nurse willingly signed it.

"Sign it here, I will send this to our prof later so that every activity that we will make this day, they will excuse you with it," he then said that made me flatter.

"Are you sure you wanna do this?" I asked.

"Sure, why not," he then replied.

I just smiled at him and he just held my hand and said. "I'm sorry," before he went outside.

He's kinda cold today, is it because of what he just heard earlier? I wanna explain to him everything but he's avoiding it.