THE WIFE HE BURIED ALIVE

CHAPTER FOUR

“Maghubad ka na,” ani ni Hugo sa kanya.

Napahinto si Alejandra, hinigpitan ang kapit sa laylayan ng kanyang damit. Ramdam niya pa rin ang kirot ng tuhod at likod mula sa maghapong paglilinis. Dahan-dahan siyang lumapit sa kama, pilit pinapakalma ang sarili habang tinititigan ang basong hawak ni Hugo na puno ng alak.

Napalunok siya.

“I said take it off,” malamig na ulit ni Hugo, hindi man lang siya tinitingnan. “Huwag ng paulit-ulit.”

Huminga siya ng malalim.

“Pagod ako, Hugo,” mahinang sambit niya, halos pabulong. Para na siyang kandilang nauupos.

“Maghapon akong pinaglinis ng iyong ina. Hindi ko na maramdaman ang katawan ko.”

Biglang itinaas ni Hugo ang tingin, malamig ang mga mata, at bahagyang ngumisi. “And you think that excuses you from being my wife?”

Napayuko siya. “I’m not saying that,” sagot ni Alejandra, nanginginig ang boses. “Gusto ko lang magpahinga kahit sandali. Sana naman maintindihan mo.”

Tumayo si Hugo mula sa pagkakaupo, mabigat ang bawat hakbang habang lumalapit sa kanya. Naamoy ni Alejandra ang halimuyak ng alak sa hininga nito, at ang init ng galit na tila umaapaw sa bawat galaw.

“You rest when I say you can rest,” mariing sabi nito, halos bulong pero mabigat. “Don’t forget why you’re still here, Alejandra. Ginusto mo ang buhay na pinasok mo.”

Napakagat siya sa labi, pilit nilulunok ang luha. “Hindi ko nakakalimutan dahil akala ko magiging maayos ang buhay ko,” mahinang tugon niya.

“Now do as I said. Kilala mo ako kapag nagagalit Alejandra,” pagbabanta pa nito sa kanya.

Nanginginig ang mga kamay ni Alejandra habang isa-isang tinanggal ang mga butones ng suot niya. Sa bawat pindot, para siyang unti-unting nawawalan ng hininga, hindi dahil sa hiya, kundi dahil sa galit sa kanyang asawa. Para itong manyakis na nakatingin sa kanya. Pikit mata niyang sinusunod ang lahat ng gusto nito dahil oo, kilala niya si Hugo, sa anim na buwan na pagsasama nilang dalawa ay nagiging ibang tao ito kapag nagagalit.

Nanigas si Alejandra sa kinatatayuan niya nang lumapit si Hugo.

“Asawa na kita, Alejandra,” mariing sabi ni Hugo, malapit sa kanyang tenga. “Your mine, whether you like it or not.”

Ramdam ni Alejandra ang malamig na hininga nito sa kanyang batok. Pinilit niyang umatras, ngunit hinawakan siya ni Hugo sa braso, mariin, halos bumaon sa balat niya.

“Please, Hugo…” mahinang pakiusap niya, nanginginig ang boses. “Don’t do this. Not tonight. I’m tired…”

“You’re always tired,” tugon ni Hugo, mas lalong humigpit ang kapit. “Stop making excuses. This is your duty.”

Halos mapahikbi si Alejandra, pinipigilan ang luha. Hindi niya alam kung alin ang mas masakit, ang bigat ng kamay nito sa kanyang braso, o ang bigat ng mga salitang unti-unting pumupunit sa kanyang pagkatao.

“You don’t own me,” mahina ngunit matatag niyang sabi, halos hindi marinig.

Ngunit sa harap ng galit ni Hugo, ang kanyang tinig ay nalunod sa katahimikan ng silid, isang silid na minsang naging tahanan ng pag-ibig, ngayon ay naging kulungan ng kanyang takot. Kaya niya noon si Hugo na ang dahilan para makalimutan niya si Levi pero hindi pala dahil halimaw ang kanyang napangasawa.

Pinilit siyang halikan ni Hugo. Napapikit na lamang si Alejandra. Hinayaan niya na lamang ang lalaki. Tumutol man siya ay wala rin siyang magawa. Ito pa rin naman ang masusunod.

“You've changed, Hugo. You're not the man I married,” wika niya kaya natigilan ito.

“Bakit Alejandra? Pinakasalan mo ba ako dahil mahal mo ako o dahil isa akong Gallarzo? O baka naman para makalimutan mo ang ex mong si Levi?”

“Hindi yan totoo!” tutol niya.

“f**k that Levi! Iniwan ka niya! Pinagmukha ka niyang tanga. Ginamit niya ang katawan mo at pagkatapos ka niyang pagsawaan, iniwan ka at akong si tanga, tinanggap ka! Binangon sa putik.”

Itinulak niya sa ibabaw niya si Hugo at binalot ang sarili sa kumot. Nagmamadali siyang bumangon pero hinila siya ni Hugo. Natumba siya sa carpet. Bigla itong dumapa sa kanyang likuran. Hubot hubad na rin ito.

“At saan ka pupunta? Pupunta ka sa kanya? Sa lalaki mo?” galit nitong wika sa kanya habang hinihila ang kumot na nakabalot sa kanyang katawan. “You're nothing Alejandra.”

“Lasing ka Hugo. Tama na please.. Maawa ka naman sa akin.”

“Maawa? Naaawa ka ba sa akin ngayon?”

Umiiyak na si Alejandra ng mga oras na iyon lalo na at nararamdaman niya ang p*********i nito sa kanyang p********e at agad na umulos ng mabilis. Napakagat-labi siya. Gusto niya man tumutol ay hindi niya magawa dahil nakadagan na ito mula sa kanyang likuran at para itong asong ulol na umuungol habang mahigpit ang pagkakahawak sa kanya. Wala siyang magawa kundi umiyak na lamang. Oo may karapatan ito sa kanya pero ang gahasain siya iyon ang mali. Kagat niya ang labi habang patuloy siyang inaangkin.

Nang matapos si Hugo ay napahiga ito sa carpet, kapwa sila nasa sahig ng mga oras na iyon. Hubot hubad ito. Walang pakialam sa paligid, samantalang siya ay hinihila ang kumot na kinuha nito kanina at ibinalot sa katawan habang unti-unting sumisiksik sa isang sulok.. Ang pagluha niya ay walang patid. Akala ng kanyang mga kaibigan at pamilya ay maayos ang kanyang buhay pero mali ang mga ito dahil pakiramdam niya ay nasa impyerno siya.

“Mabuti nalang talaga at masarap ka dahil kung hindi ay labis siguro akong nagsisisi na pinakasalan kita,” ani pa ni Hugo.

“Akala ko ba mahal mo ako?” halos pasigaw niyang tanong, ang boses ay basag. “Kaya mo ako pinakasalan, hindi ba? Bakit kailangan umabot sa ganito, Hugo? Bakit hinahayaan mong apihin ako ng nanay mo? Nasaan na ang mga pangako mo sa akin?”

Napangisi si Hugo, malamig at mapanukso.

“You really believed all that?” tugon niya, mababa ngunit may halong pangungutya. “Kayong mga babae… pare-pareho lang kayo. You fall in love with what you want to see, not what’s real.”

“Hindi ako bulag, Hugo,” mahinahon ngunit matatag na sabi ni Alejandra, pilit pinapatag ang boses kahit nanginginig. “I saw the good in you. I believed there was still something left,” pagkukumbinsi niya sa sarili.

Ngumiti si Hugo, ngunit walang bakas ng saya. “Then that’s your mistake,” sagot niya, sabay tingin ng diretso sa mga mata ni Alejandra. “You thought I was the kind of man who takes marriage seriously? I never was. I just needed someone… convenient.”

Napaatras si Alejandra, tila tinamaan ng mga salitang iyon. “So everything was a lie?”

Hugo shrugged, uminom muli ng alak. “You’re a psychiatrist, right? You should’ve seen through me long before this. Sana nakita mo na kung anong klaseng tao ako pero pinili mong maniwala sa ilusyon mo.”

Tahimik siyang napayuko, ang mga luha ay bumagsak nang walang tunog.