Tulala si Alejandra, nakahiga sa kama habang nakabalot lamang ng kumot ang kanyang hubad at nanghihinang katawan. Ramdam pa niya ang panginginig ng kalamnan, hindi lang dahil sa lamig, kundi dahil sa takot at pagkapagod ng kababuyan nito.
Sa harap niya, si Hugo ay nakaupo sa carpet, nakayuko, nanginginig ang balikat, at lalo pang lumalamon ng droga na parang wala siyang ibang iniintindi sa mundo. Tahimik na umiiyak si Alejandra, halos walang tunog, pero walang tigil ang pag-agos ng luha. Bakas sa mata niya ang pagod, ang sakit, ang pagkasira ng loob. Hindi siya makapangako sa sarili na makakalimot siya pero kaya niyang mangako ng isang bagay..
Hindi habang-buhay ganito ang sasapitin niya. Pinilit niyang ilapit ang kumot sa dibdib, parang iyon na lang ang natitirang proteksiyon niya. Wa
