CHAPTER 1: Ang Gabing Ipinagbili ang Buhay Ko
1306 Words
Hindi ko na maalala kung kailan eksaktong tumigil ang ulan.
Ang alam ko lang, basang-basa na ang sapatos ko, nanlalamig ang mga paa ko, at bawat hakbang ko sa madilim na kalsada ng Tagaytay ay parang unti-unting humihila sa akin papalayo sa dating buhay ko, at papalapit sa isang kapalarang hindi ko kailanman pinili.
Sumisingaw ang lamig mula sa semento. Dumidikit sa balat ko ang hangin, parang nagpapaalala na mag-isa lang ako sa lungsod na ito.
Walang kakampi.
Walang masasandalan.
Walang kasiguraduhan.
Hindi ito ang plano.
Hindi kailanman naging plano.
Dumating ako rito dala ang isang maleta, ilang pirasong damit, at isang desisyong matagal ko nang tinatakbuhan, ang umalis. Tumakas, maglaho, magsimulang muli.
Iniwan ko ang lahat.
Ang pamilya kong baon sa utang.
Ang kasunduang hindi ko ginusto.
Ang lalaking dapat kong pakasalan para lang mailigtas ang mga taong mahal ko.
Mas mabuti na ang mawalan ng direksyon kaysa mawalan ng sarili.
Mas mabuti na ang magutom kaysa maging pag-aari.
Mas mabuti na ang mag-isa kaysa ikulong sa buhay na hindi ko pinili.
Humigpit ang hawak ko sa strap ng bag ko habang tinatahak ang makipot na eskinita. Mali ang dinaanan ko at alam ko iyon. Kanina pa patay ang cellphone ko, at ang mapa sa isip ko ay matagal nang nagkawatak-watak.
Tahimik ang paligid.
Sobrang tahimik.
Walang tao.
Walang tawanan.
Walang musikang nagmumula sa mga café.
Tanging ang tunog ng yapak ko sa basang kalsada at ang mabilis na t***k ng puso ko ang kasama ko.
Dapat bumalik na ako.
Dapat humingi na ako ng tulong.
Dapat...
Isang tunog ang pumunit sa katahimikan.
Isang makina.
Isang sasakyan.
Mabagal. Mabigat ang dating. Parang may dalang babala.
Napahinto ako.
Mula sa dilim, lumitaw ang isang itim na kotse, mahaba, makintab, at tila hindi nababagay sa tahimik na eskinita. Sumunod dito ang isa pang sasakyan.
Huminto sila ilang metro mula sa kinaroroonan ko.
At doon ako nagkamali.
Hindi ko dapat tinignan.
Pero tinignan ko.
Isang lalaking hinila palabas ng sasakyan. Nakapiring ang mga mata. May dugo sa gilid ng labi. Halos hindi na siya makalakad.
May humawak sa buhok niya.
May pumutok.
Isang tunog.
Mabilis. Maikli. Walang awa.
Parang pumutok din ang mundo ko kasabay nito.
Napatakip ako ng bibig bago pa makalabas ang sigaw. Nanginig ang tuhod ko. Nanlabo ang paningin ko.
Patay na siya.
At nakita ko iyon.
Buhay pa ako kanina.
Ngayon, may dala na akong lihim na pwedeng pumatay sa akin.
Nanlambot ang tuhod ko habang nakatayo sa gilid ng eskinita, parang anumang sandali ay babagsak na lang ako sa basang semento. Gusto kong tumakbo. Gusto kong sumigaw. Gusto kong burahin ang lahat ng nakita ko.
Pero hindi ko magawa.
Parang may nakapirming tanikala sa mga paa ko, humihila pababa, humahawak sa kaluluwa ko.
Pumikit ako nang mariin.
Sa likod ng mga talukap ko, paulit-ulit bumabalik ang eksena.
Ang lalaking nakapiring.
Ang takot sa mukha niya.
Ang tunog ng putok.
Parang may naghiwa sa loob ng dibdib ko.
Ganito ba ang pakiramdam ng mamatay nang hindi pa patay?
Isang gabi lang.
Isang maling liko.
Isang segundo ng pagiging mausisa.
At biglang nagbago ang buong mundo ko.
Naalala ko ang nanay ko.
Ang mga gabing umiiyak siya sa kusina habang binibilang ang kulang na pera.
Ang tatay kong matagal nang sumuko.
Ang kontratang ipinilit sa akin kapalit ng katahimikan ng pamilya ko.
Tumakas ako para mabuhay.
Pero ngayon, parang mas lalo lang akong nilamon ng dilim.
“Hindi ito totoo,” bulong ko sa sarili ko.
Pero ramdam ko ang lamig sa balat ko.
Ramdam ko ang bigat ng gabi.
Ramdam ko ang kamatayang halos humahaplos na sa balikat ko.
Kung makakaalis lang sana ako.
Kung hindi ko lang sana tinignan.
Kung naging duwag lang sana ako.
Pero huli na ang lahat.
At alam kong kahit makaligtas ako ngayong gabi, hindi na ako babalik sa dating ako.
May bahagi na ng kaluluwa ko ang naiwan sa eskinitang iyon.
At hindi na ito kailanman babalik.
Humigpit ang hawak ko sa strap ng bag ko na parang iyon na lang ang nagdudugtong sa akin sa realidad. Parang kung bibitawan ko iyon, tuluyan na rin akong mawawala.
Masyadong tahimik ang paligid.
Walang humuhusga.
Walang nagliligtas.
Walang nagmamalasakit.
Ako lang.
At ang bigat ng katotohanan.
Sa unang pagkakataon sa buong buhay ko, naintindihan ko kung gaano kaliit ang isang tao kapag nahulog na sa mundong hindi niya kayang kontrolin.
Wala na akong pera.
Wala na akong kakilala.
Wala na akong masasandalan.
At sa gitna ng dilim ng Tagaytay City, napagtanto ko.
Hindi na ito simpleng pagtakas.
Ito na ang simula ng isang laban na hindi ko hiniling.
At maaaring hindi ako manalo.
Isang pinto ang bumukas mula sa itim na kotse.
Mabagal.
Kalma.
Parang walang nangyaring pagpaslang ilang metro lang ang layo.
Isang lalaki ang bumaba.
Matangkad. Malapad ang balikat. Diretso ang tindig. Nakaitim na coat na bumagay sa dilim ng gabi.
Hindi siya sumigaw.
Hindi nagmadali.
Hindi nagpakita ng emosyon.
Pero ang presensya niya…
Parang bumigat ang hangin.
Nagtagpo ang mga mata namin.
At doon ko naramdaman ang tunay na takot.
Hindi galit ang nakita ko.
Hindi gulat.
Hindi pagkabigla.
Kaalaman.
Alam niya.
Alam niyang nakita ko.
Lumakad siya palapit.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Hindi ako makagalaw.
“Lumapit ka.”
Malamig ang boses niya. Ingles na may mabigat na accent.
Umiling ako, luha na ang tumutulo.
“H-Hindi… hindi ko sinasadya… aalis na ako…”
Isang galaw lang ng kamay niya.
At biglang may dalawang lalaking lumitaw sa dilim.
Parang mga anino.
Mahigpit ang hawak nila sa mga braso ko.
Nabitawan ko ang bag ko.
Bumagsak.
Nagkalat ang laman.
Pasaporte. Damit. Kaunting pera.
Buong buhay ko sa sahig.
“Pakiusap…” halos pabulong. “Hindi ako magsasabi…”
Huminto siya sa harap ko.
Sobrang lapit.
Naamoy ko ang pabango niya, hindi matamis. Hindi rin kaaya-aya. Amoy bakal, amoy lamig, Amoy kapangyarihan.
Tinaas niya ang kamay,
Huminto ang mga tauhan.
Tahimik ang mundo.
“Tingnan mo ako.”
Dahan-dahan kong tinaas ang ulo ko.
Madilim ang mga mata niya. Walang emosyon, parang sinusukat kung may halaga pa ba ako.
“Alam mo ba ang kapalit ng nakita mo?” tanong niya.
Hindi ako makasagot.
“Ang kamatayan,” sagot din niya.
Napahikbi ako.
“Pero,” dagdag niya, “may isa pang paraan.”
Napatitig ako.
“Isang kontrata.”
“Anong kontrata?” nanginginig kong tanong.
Ngumiti siya, hindi masaya, hindi mabait ngunit delikado.
“Mula ngayong gabi,” sabi niya, “hindi na sa’yo ang buhay mo.”
Nanlaki ang mata ko.
“I-Ibig sabihin...”
“Akin ka na.”
Parang gumuho ang mundo.
“Hindi mo puwedeng...”
“Wala kang pagpipilian.”
Tumingin siya sa bangkay sa likod namin.
“Kung sasama ka sa akin, mabubuhay ka.”
“Kung hindi—alam mo na.”
Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakatitig.
Pero tumango ako.
Dahan-dahan.
Wasak.
“Magaling,” sabi niya.
Isinabit niya ang coat niya sa balikat ko.
“Sumama ka.”
Papasok kami sa kotse.
“Sa ilalim ng pangalan ni Mr. Montenegro.”
Tahimik ang loob ng sasakyan.
Parang kulungan.
“Anong pangalan mo?” tanong niya.
“…El, Eliena Cruz.”
“Mula ngayon,” sabi niya, “wala nang Cruz.”
Nanlamig ako.
“Kinuha kita,” dagdag niya, “dahil kailangan kitang kontrolin.”
Bumagal ang takbo.
Lumabas sa bintana ang isang mansion.
Malaki. Mataas ang bakod. Puno ng ilaw.
Isang kulungan na may ginto.
“Tatlong bagay,” sabi niya.
“Tahimik ka.”
“Masunurin ka.”
“At hindi ka lalabas nang walang pahintulot ko.”
Tumingin siya sa akin.
“Kung gusto mong mabuhay.”
Bahagyang ngumiti.
“Maligayang pagdating sa kontrata.”
At doon ko naintindihan...
Hindi ako iniligtas.
Ipinagbili ako.
At ang lalaking ito…
ang hari ng mundong hindi ko kilala…
ang may hawak na ngayon ng buhay ko.
- Writer
