CHAPTER 2: Ang Bahay ng Hari
1564 Words
Ang bakal na gate ay bumukas nang dahan-dahan, kasabay ng mababang ugong ng makina ng sasakyan. Hindi ako huminga nang malalim. Hindi rin ako gumalaw. Parang kahit ang pinakamaliit na kilos ay maaaring maging dahilan para umatras ako pero wala nang atrasan.
Sa likod ng makapal na salamin ng bintana, unti-unting lumitaw ang isang mansyon na tila hindi kabilang sa mundong kinagisnan ko.
Malawak. Tahimik. At nakakatakot.
Hindi ito ang uri ng bahay na nakikita sa mga pelikula na puno ng ilaw at ingay. Ito ang bahay na hindi kailangang mag-ingay para ipaalam na may kapangyarihan ito. Ang uri ng lugar na kahit ang hangin ay tila marunong rumespeto.
Huminto ang sasakyan sa harap ng pintuan.
“Baba.”
Isang salita lang. Walang emosyon. Walang paliwanag.
Sumunod ako.
Pagbukas ng pinto, malamig na marmol ang bumungad sa mga paa ko. Makinis. Malinis. Parang walang bakas ng buhay o ng dugo. Pero alam kong nagsisinungaling ang itsura ng lugar na ito.
Dahil ang lalaking nagdala sa akin dito ay hindi kailanman naging malinis ang mundo.
Pumasok siya sa mansyon na parang siya ang may-ari ng hangin. Lahat ng tao, mga lalaking naka-itim ang mga suot, may armas sa tagiliran ay bahagyang yumuko ang ulo habang dumadaan siya.
Hindi siya nagsalita, hindi niya kailangan.
Sinundan ko siya hanggang sa isang malawak na sala, mataas ang kisame. Malalaking bintana, isang chandelier na mukhang kayang bumili ng buong buhay ko at itapon pa.
Tumigil siya sa gitna ng kwarto.
“Huwag kang gagalaw,” utos niya.
At doon ko naramdaman
Ang bigat.
Hindi ng lugar kundi ng katahimikan, parang lahat ng bagay ay naghihintay kung anong gagawin niya sa akin.
Huminga siya nang malalim bago humarap sa akin.
Ngayon lang kami nagkatinginan nang matagal.
Mas malapit, mas malinaw at mas delikado.
“Simula ngayon,” sabi niya, mababa pero malinaw, “wala ka nang buhay sa labas ng bahay na ’to.”
Nanikip ang dibdib ko.
“Kontrata lang ang usapan natin,” sagot ko, pilit pinatatag ang boses. “Hindi ka bumili ng kaluluwa.”
Isang mabagal na ngiti ang sumilay sa labi niya, hindi masaya, hindi rin malupit isang ngiting mas delikado pa sa galit.
“Hindi ako bumibili ng kaluluwa,” sagot niya. “Kinukuha ko.”
Tumalikod siya at naglakad palayo, parang sigurado na susunod ako.
At tama siya.
Isang babae ang sumalubong sa akin sa ikalawang palapag. Nasa edad singkuwenta, diretso ang tindig, malamig ang tingin pero hindi bastos.
“Ako si Madam Elisa,” pakilala niya. “Ako ang namamahala sa bahay na ito.”
Tumingin siya sa akin mula ulo hanggang paa. Parang sinusukat kung gaano katagal bago ako mabasag.
“Sumunod ka,” sabi niya.
Dinala niya ako sa isang silid na mas malaki pa sa buong bahay na kinalakihan ko.
Malaking kama. Puting kurtina. Isang bintanang tanaw ang lungsod pero ang salamin ay makapal. Hindi basta-basta mababasag.
“Hindi ka pwedeng lumabas nang walang pahintulot,” paliwanag niya. “Hindi ka pwedeng gumamit ng telepono maliban kung ibibigay sa’yo. At higit sa lahat ”Huminto siya sa tapat ng pinto.
“—huwag mong susubukang tumakas.”
Nilunok ko ang laway ko. “At kung subukan ko?”
Hindi siya ngumiti.
“Mas mabuting huwag mo nang malaman.”
Isinara niya ang pinto.
Nag-isa ako.
Umupo ako sa gilid ng kama, nanginginig ang mga kamay ko. Gusto kong umiyak. Gusto kong sumigaw. Pero wala ni isa doon ang makakatulong.
Ito ang pinili ko.
Para mabuhay.
Makalipas ang ilang minuto o oras, hindi ko alam na may kumatok.
Hindi ako sumagot.
Bumukas ang pinto.
Siya.
Nakatayo siya sa may pinto, tila ba ang buong kwarto ay lumiit sa presensya niya.
“Hindi ka kumain,” sabi niya.
“Hindi ako gutom,” sagot ko.
Lumapit siya. Bawat hakbang niya ay parang may kasamang banta. Tumigil siya sa harap ko at bahagyang yumuko para magpantay ang mga mata namin.
“Hindi ka pwedeng magutom dito,” sabi niya. “Hindi kita binayaran para mamatay.”
Napatawa ako nang mapait. “Hindi mo rin ako binayaran para mabuhay nang ganito.”
Saglit siyang natahimik.
Pagkatapos, bigla niyang inabot ang baba ko at inangat ang mukha ko. Hindi marahas. Pero hindi rin maiiwasan.
“Makinig ka,” bulong niya. “Hindi kita kinuha dahil gusto ko. Kinuha kita dahil kailangan ko.”
“Nangangailangan ng ano?” tanong ko.
Ngumiti siya ngiti ng isang lalaking sanay makuha ang gusto.
“Ng reyna,” sagot niya.
Nanlaki ang mata ko. “Ano?”
“Hindi asawa,” dagdag niya agad. “Hindi rin kasintahan. Isang papel. Isang imahe.”
Binitawan niya ako at tumayo nang tuwid.
“May mga kaaway ako,” paliwanag niya. “At ang kahinaan ng isang hari ay hindi pera kundi ang emosyon.”
Tumawa siya nang mahina. “At ikaw ang magiging palabas kong emosyon.”
Nanahimik ako.
“So palabas lang?” tanong ko.
Tumingin siya sa akin ng matagal, parang may iniisip.
“Sa simula,” sagot niya.
Umalis siya nang walang dagdag na salita.
Naiwan akong tulala.
Kinagabihan, hindi ako makatulog.
Tahimik ang bahay masyadong tahimik. Parang bawat pader ay may tainga. Bawat anino ay may mata.
Tumayo ako at lumapit sa bintana.
Malayo ang lungsod. Malayo ang mundo ko.
Bigla kong napansin may bantay sa labas ng bintana.
Hindi ako bilanggo.
Pero hindi rin ako malaya.
Kinabukasan, sinimulan ang “training.”
Paano ngumiti sa harap ng mga tao. Paano magsalita nang kaunti pero sapat. Paano tumayo sa tabi niya na parang sanay na akong gawin iyon buong buhay ko.
At siya?
Tahimik lang. Nagmamasid. Paminsan-minsan ay nagkokomento.
Sa mga sumunod na araw, mas lalo kong naramdaman kung gaano kasikip ang mundong ginagalawan ko ngayon.
Hindi ako ikinulong sa isang silid, pero bawat hakbang ko ay may nakamasid. Kapag dumaan ako sa hallway, may mga matang sumusunod. Kapag bumaba ako para kumain, may mga lalaking tahimik lang na nakatayo sa gilid hindi kumakain, hindi nagsasalita.
Nagbabantay.
At higit sa lahat, nagmamasid siya.
Isang umaga, nadatnan ko siyang nakaupo sa dulo ng mahabang mesa habang nag-aalmusal ako. Hindi niya ako tiningnan agad. Nagbabasa siya ng dokumento, tila walang pakialam sa presensya ko.
Pero alam kong alam niyang nandoon ako.
“Hindi ka natutulog nang maayos,” bigla niyang sabi.
Napatingin ako sa kanya. “Paano mo nasabi?”
Hindi siya tumingin sa akin. “Masyadong mabagal ang galaw mo. At masyadong alert ang mga mata mo.”
Huminga ako nang malalim. “Normal lang siguro ’yon sa isang taong biglang nawalan ng kalayaan.”
Ngayon lang siya tumingin sa akin, isang mabilis pero matalim na sulyap.
“Hindi ka nawalan ng kalayaan,” sabi niya. “Nagpalit ka lang ng kulungan.”
Nanahimik ako.
Tama siya at mas masakit dahil kusa kong pinasok ang kulungang ito.
Tumayo siya at lumapit sa akin. Ilang hakbang lang ang pagitan namin ngayon.
“May dadaluhan tayong pagtitipon,” sabi niya. “Sa loob ng tatlong araw.”
Nanlaki ang mata ko. “Anong klaseng pagtitipon?”
“Uri ng pagtitipon na hindi ka pwedeng magkamali,” sagot niya. “At hindi ka pwedeng matakot.”
Napangiti ako nang pilit. “Mas madali sigurong huwag magkamali kaysa huwag matakot.”
Hindi siya ngumiti.
“Takot ang dahilan kung bakit buhay ka pa,” sabi niya. “Pero huwag mong hayaang makita nila.”
“Sino sila?” tanong ko.
Tumalikod siya. “Mga lalaking gustong makita akong bumagsak.”
At doon ko naintindihan hindi lang pala ako palamuti.
Isa akong target.
Mula noon, mas naging seryoso ang bawat galaw ko. Tinuruan nila ako kung paano umupo sa tabi niya sa harap ng ibang makapangyarihang tao. Paano hawakan ang baso ng alak na parang sanay ako sa ganitong mundo. Paano tumawa hindi masyadong masaya, hindi masyadong malamig.
At sa gitna ng lahat ng iyon, siya ang palaging huling tumitingin.
Parang sinusukat kung hanggang saan ako kayang itulak.
Isang gabi, matapos ang mahabang ensayo, nahuli niya akong nakaupo mag-isa sa balkonahe.
“Bakit ka gising?” tanong niya.
“Hindi ako sanay sa katahimikan,” sagot ko. “Mas nakakatakot ito kaysa sa ingay.”
Tumabi siya sa rehas, hindi kami nagkatinginan.
“Masasanay ka rin,” sabi niya.
“Hindi ako sigurado kung gusto kong masanay,” bulong ko.
Tahimik siya sandali.
“Kung hindi ka masanay,” sagot niya, “hindi ka tatagal.”
Ngayon siya tumingin sa akin.
At sa unang pagkakataon, may nakita akong hindi ko inaasahan sa mga mata niya.
Babala.
Hindi para sa akin.
Para sa sarili niya.“Masyadong totoo ang tingin mo,” sabi niya minsan. “Dapat mas malamig.”
“Masyadong malambot ang boses mo.”
“Masyadong buhay.”
Hanggang sa mapuno ako.
“Hindi ba ’yan ang gusto mo?” tanong ko isang gabi. “Mukhang may emosyon?”
Huminto siya sa paglalakad at hinarap ako.
“Gusto ko,” sagot niya. “Pero delikado.”
Lumapit siya hanggang sa halos magdikit ang noo namin.
“Lahat ng hinahawakan ko,” bulong niya, “nasusunog.”
At doon ko unang naramdaman ang takot na hindi sa kanya kundi sa sarili ko.
Dahil sa kabila ng lahat…
hindi ako umatras.
At sa unang pagkakataon mula nang pumasok ako sa bahay ng hari ng mafia,
nagtanong ako sa sarili ko kung sino ang unang mawawala sa kontratang ito.
Ako ba? O siya.
- Writer
