CHAPTER 3: Ang Mundong Hindi Akin
1405 Words
Hindi ako binigyan ng pagkakataong umatras.
Kinabukasan pa lang sinimulan na nila akong ihanda, parang isang bagay na kailangang ipresenta nang maayos sa harap ng mga taong hindi dapat mabigo.
Isang babae ang dumating nang maaga. Matangkad, elegante, at may mga matang parang sanay nang humusga.
“Simula ngayon,” sabi niya habang sinusuri ako mula ulo hanggang paa, “hindi ka na pwedeng basta-basta kumilos. Lahat ng galaw mo ay may ibig sabihin.”
Hindi ko alam kung sasagot ba ako o mananahimik, kaya pinili ko ang pangalawa.
Tumango siya, tila kuntento. “Mabuti. Marunong kang makinig.”
Dinala niya ako sa isang silid na mas malaki pa sa buong inuupahan naming bahay noon. May salamin sa bawat gilid, ilaw na masyadong maliwanag, at katahimikang halos nakabibingi.
“Ulitin natin,” sabi niya. “Kapag may nagtanong kung sino ka—”
“—ako ang kasama niya,” putol ko.
Umiling siya. “Hindi sapat. Ikaw ay akin. At dapat maramdaman nila iyon kahit hindi mo sabihin.”
Nilunok ko ang laway ko.
Akin.
Ang salitang iyon ay parang tanikala na dahan-dahang humihigpit sa dibdib ko.
Sa buong araw, tinuruan nila ako ng mga bagay na hindi ko kailanman inakalang kakailanganin ko. Kung paano tumayo sa tabi niya—hindi masyadong malapit para magmukhang desperada, hindi rin masyadong malayo para magmukhang mahina. Kung paano tumingin sa mga mata ng kausap nang hindi nagpapakita ng takot. Kung kailan dapat ngumiti, at kung kailan dapat manahimik.
At sa bawat pagkakamali ko—
Nariyan siya.
Tahimik. Nakatayo sa gilid. Nanonood.
Hindi siya nagsasalita, pero ramdam ko ang bigat ng presensya niya. Mas nakakatakot pa kaysa sa sigaw.
“Hindi ka pa handa,” sabi niya bandang hapon.
Huminto ang lahat.
Napatayo ako nang tuwid, kahit nanginginig ang mga tuhod ko. “Ginagawa ko naman ang lahat ng sinasabi ninyo.”
Lumapit siya, dahan-dahan, parang isang mandaragit na siguradong-sigurado sa bawat hakbang.
“Ginagawa mo,” sabi niya. “Pero hindi mo pa naiintindihan.”
“Ang alin?” tanong ko, kahit alam kong delikado ang sumagot.
“Na ang mundo ko,” bulong niya habang nakatingin sa akin, “ay hindi nagpapatawad sa mga nagdadalawang-isip.”
Saglit kaming nagkatitigan.
At sa sandaling iyon, may nakita akong malinaw—hindi siya basta lalaki na may kapangyarihan.
Isa siyang lalaking nasanay na kunin ang anumang gusto niya.
At ngayon… kasama ako roon.
Sa gabing iyon, hindi ako makatulog.
Ang katahimikan ng mansyon ay parang paalala na wala na akong ligtas na lugar. Bumangon ako at lumabas sa balkonahe, umaasang ang malamig na hangin ay makakapagpakalma sa isip ko.
Hindi ko napansin na may kasunod pala ako.
“Hindi ka pa rin natutulog.”
Hindi ako nagulat—pagod na akong magulat.
“Hindi ako sanay,” sagot ko. “Sa ganito.”
“Masasanay ka,” sabi niya, katulad ng dati.
Napangiti ako nang mapait. “Lahat na lang ba kailangang masanay?”
Tumahimik siya sandali bago sumagot. “Sa mundong ito? Oo.”
Lumapit siya sa tabi ko, pareho kaming nakatingin sa malawak na lungsod sa ibaba.
“Bakit ako?” bigla kong tanong. “Sa dami ng pwedeng kunin… bakit ako?”
Hindi siya agad sumagot.
“At huwag mong sabihing pagkakataon lang,” dagdag ko. “Hindi ka naniniwala sa gano’n.”
Ngumiti siya—isang maliit, mapanganib na ngiti.
“Hindi,” aminado niya. “Hindi ako naniniwala sa pagkakataon.”
“Kung gano’n—”
“Pinili kita,” putol niya. “Dahil may nakita ako sa’yo.”
Nanlaki ang mata ko. “Ano?”
“Tapang,” sagot niya. “Kahit pilit mong itinatago.”
Natawa ako nang mahina. “Kung tapang ’to, mahina ang depinisyon mo.”
“Hindi,” sabi niya. “Ang tapang ay hindi kawalan ng takot. Ang tapang ay ang manatili kahit gusto mo nang tumakbo.”
Napayuko ako.
“Hindi ka tumakbo,” dagdag niya. “Kahit may pagkakataon ka.”
Hindi ko alam kung papaano tutugon.
“Pero tandaan mo,” sabi niya, ngayon ay seryoso na, “ang pagpili ko sa’yo ay may kapalit.”
“Tulad ng ano?” tanong ko.
Ngayon siya humarap sa akin nang buo.
“Wala kang ibang panig kundi ang akin.”
At doon ko naramdaman—hindi lang ito kontrata.
Isa itong digmaan.
Dumating ang araw ng pagtitipon.
Binihisan nila ako ng damit na masyadong elegante para sa isang babaeng katulad ko. Nang tumingin ako sa salamin, hindi ko nakilala ang sarili ko.
Parang isa akong karakter sa isang kwentong hindi ko isinulat.
Paglabas ko ng silid, naroon siya—naka-itim, tahimik, at mapanganib ang aura.
Saglit siyang tumigil sa paglalakad nang makita ako.
At sa unang pagkakataon…
Hindi siya agad nagsalita.
“Tandaan mo,” sabi niya sa wakas, “hawakan mo ang braso ko kapag kinakabahan ka.”
“Paano kung hindi ko na kaya?” tanong ko.
Bahagya siyang yumuko para magkalapit kami. “Kung hindi mo kaya ako ang tatayo para sa’yo.”
Hindi ko alam kung iyon ay pangako o babala.
Pagdating namin sa lugar, ramdam ko agad ang mga mata. Mga matang sumusukat. Naghihintay ng pagkakamali.
Mahigpit ang kapit ko sa braso niya.
“Relax,” bulong niya. “Nararamdaman nila ’yan.”
Huminga ako nang malalim.
Isa-isang lumapit ang mga tao, nakangiti, magalang, pero may bahid ng panganib sa bawat salita.
“At sino ang napakagandang kasama mo?” tanong ng isang lalaki.
Ako ang sasagot sana, pero nauna siya.
“Ang sa akin,” malamig niyang sagot.
Tumahimik ang paligid saglit.
At doon ko naintindihan.
Hindi niya ako dinala rito para ipakilala.
Dinala niya ako rito para ipaalaala sa lahat
Ngunit hindi lahat ay kuntento sa paalaala niya.
Ramdam ko iyon sa paraan ng pagtingin nila may mga matang puno ng ngiti, ngunit mas marami ang may matang nagbabantang parang kutsilyong handang bumaon sa likod ko sa oras na magkamali ako.
Isang babae ang lumapit, elegante rin, ngunit ang ngiti niya ay masyadong perpekto para maging totoo.
“Bagong mukha,” sabi niya habang sinusuri ako. “Hindi ka pa namin nakikita rito.”
Bago pa ako makasagot, marahang humigpit ang kamay niya sa bewang ko isang tahimik na babala.
“Hindi mo kailangang makita,” sagot niya sa babae. “Kailangan mo lang tanggapin.”
Bahagyang nagbago ang ekspresyon ng babae, pero mabilis niyang itinago iyon. “Ganoon ba?” sabi niya. “Mukhang delikado ang mga bagong bagay.”
Tumitig siya sa akin ng diretso. Walang pagtatago.
“Delikado,” sagot ko bago ko pa napigilan ang sarili ko, “kapag hindi marunong rumespeto.”
Saglit na tumahimik ang paligid.
Ramdam kong bahagyang nag-angat ang kilay niya sa tabi ko, parang nagulat pero hindi galit.
Sa halip, ngumiti siya.
Isang ngiting nagsasabing natuto ka na.
Umalis ang babae nang walang dagdag na salita, ngunit alam kong hindi iyon ang huling beses na mararamdaman ko ang ganitong tensyon.
Habang naglalakad kami palayo, yumuko siya para bulungan ako.
“Magaling,” sabi niya. “Pero huwag mong uulitin iyon kung hindi ako nasa tabi mo.”
“Akala ko ba gusto mo akong matutong lumaban?” tanong ko.
“Gusto,” sagot niya. “Pero ako lang ang may karapatang pumili kung kailan.”
May lamig ang boses niya na isang paalala na kahit pinapayagan niya akong magsalita, hawak pa rin niya ang tali.
Sa gitna ng ingay at musika, bigla kong naintindihan ang isang bagay.
Ang pinakamapanganib sa mundong ito ay hindi ang mga taong lantad ang galit—kundi ang mga taong marunong maghintay.
At ako…
Ako ang bago nilang laruan.
Lumapit ang isa sa mga tauhan niya at marahang bumulong sa kanya. Agad nagbago ang aura niya mula sa kalmadong presensya tungo sa malamig na awtoridad.
“Oras na,” sabi niya sa akin.
“Saan?” tanong ko.
“Sa puntong wala nang balikan,” sagot niya.
Habang sumusunod ako, biglang pumasok sa isip ko ang isang tanong na matagal ko nang iniiwasan kung ang mundong ito ay puno ng mga taong handang pumatay para sa kapangyarihan…
Ano ang gagawin nila sa isang babaeng walang ibang sandata kundi ang pangalan niya?
At sa sandaling iyon, malinaw kong naramdaman hindi lang ako natatakot sa kanila.
Natatakot din ako sa sarili kong kakayahang manatili. Na ako ay nasa ilalim ng kanyang proteksyon.
At sa mundong ito, iyon ang tanging bagay na maaaring magligtas… o pumatay sa akin.
- Writer
