CHAPTER 7: Ang Presyo ng Proteksyon
1426 Words
Hindi libre ang katahimikan.
Iyon ang una kong natutunan kinaumagahan.
Nagising ako sa katahimikang hindi natural, walang tunog ng trapiko, walang sigaw ng tao, walang kahit anong paalala na may mundo sa labas ng mansion. Para bang sadyang pinatay ang lahat ng ingay para ipaalala sa akin na narito ako sa isang lugar na kontrolado hanggang sa huling hininga.
Bumangon ako at dahan-dahang lumapit sa bintana. Sa ibaba, may mga armadong lalaki na nagroronda, eksakto ang galaw, parang mga aninong may iisang isip.
Protektado ako.
Pero sa presyong hindi ko pa lubos na nauunawaan.
Hindi nagtagal, may kumatok sa pinto.
“Breakfast,” sabi ng isang babaeng naka-itim na uniporme. “Kasama siya.”
Siya.
Wala nang ibang kailangang ipaliwanag.
Sa mahabang mesa kami muling nagkaharap ni Mr. Montenegro. Tahimik siyang umiinom ng kape, parang ang buong mundo ay nasa ilalim lamang ng isang maingat na plano na siya mismo ang gumawa.
“Natulog ka ba?” tanong niya nang hindi tumitingin.
“Oo,” sagot ko, kahit hindi buo ang katotohanan.
“Hindi ka sanay sa katahimikan,” sabi niya. Hindi tanong, ito ay pahayag.
“Hirap masanay sa lugar na parang walang labasan,” sagot ko bago ko napigilan ang sarili ko.
Huminto ang kamay niya sa tasa.
Dahan-dahan siyang tumingin sa akin.
“May labasan,” sabi niya. “Pero may kapalit.”
Doon ko naramdaman ang bigat ng salitang iyon.
“Kapalit ng ano?” tanong ko.
Ngumiti siya, hindi ang ngiting nakakaaliw kundi ang uri ng ngiti na nagbibigay babala.
“Ng kalayaan.”
Nanahimik ako. Sa gitna ng engrandeng mesa, pakiramdam ko’y maliit akong piyesa sa isang larong hindi ko alam ang mga patakaran.
“Akala ko ba proteksyon lang ang kontrata?” tanong ko.
“Proteksyon,” sagot niya. “At presensya.”
“Presensya?”
“Kailangan makita ka,” paliwanag niya. “Sa tamang oras. Sa tamang lugar. Kasama ko.”
Nanikip ang dibdib ko. “Para saan?”
“Para maniwala ang mga kaaway ko na may kahinaan ako,” sabi niya nang walang emosyon. “At para hindi ka nila galawin.”
“So… pain ako?” diretsahan kong tanong.
Hindi siya umiwas. “Oo.”
Mas masakit pa sa inaasahan ang pagiging tapat niya.
Tumayo siya at naglakad palapit sa akin. Hindi siya nagmadali. Parang sigurado siyang wala akong pupuntahan.
“Pero tandaan mo ito,” dagdag niya, bahagyang yumuko para magpantay ang mga mata namin. “Ang pain na hawak ko… hindi ko hinahayaang masaktan.”
“Paano kung ikaw mismo ang makasakit?” tanong ko, halos pabulong.
Tumigil siya.
Sa unang pagkakataon, may kung anong dumaan sa mga mata niya, hindi galit, hindi tuwa. Isang bagay na mas delikado.
“Kung mangyari iyon,” sabi niya, “ibig sabihin lumabag ka sa mga kondisyon.”
“Anong kondisyon?” tanong ko.
Lumayo siya at muling naupo.
“Una,” sabi niya, “hindi ka lalabas nang walang pahintulot.”
“Pangalawa,” dagdag niya, “hindi ka makikipag-usap sa kahit sino tungkol sa kontrata.”
“At pangatlo,” sabay tumingin siya sa akin, “hindi ka mahuhulog sa maling panig.”
“Maling panig?” ulit ko.
“Emosyon,” sagot niya nang malamig.
Nanlalamig ang kamay ko habang hawak ang kubyertos. “At ikaw?” tanong ko. “Kasama ka ba roon?”
Bahagyang umangat ang sulok ng labi niya.
“Ako ang linya,” sabi niya. “At ikaw ang bawal tumawid.”
Pagkatapos ng almusal, isinama niya ako sa isang mahabang pasilyo. Hindi ito katulad ng ibang bahagi ng mansion, mas tahimik, mas madilim, mas mabigat ang hangin.
“Hindi ka dadalhin dito ng walang dahilan,” sabi niya habang naglalakad kami.
Huminto kami sa harap ng isang pinto.
Pagbukas nito, bumungad ang isang silid na puno ng monitor. Mga mukha, pangalan, galaw na parang isang lungsod na nakalatag sa loob ng apat na pader.
“Ito ang presyo ng proteksyon,” sabi niya. “Pagmamatyag.”
Lumapit siya sa isang screen. “Ito ang mga taong gusto kang patayin.”
Nanlaki ang mata ko. “Hindi ko sila kilala.”
“Hindi nila kailangang kilala ka,” sagot niya. “Sapat na ang ideyang pagmamay-ari kita.”
“Pagmamay-ari?” mahina kong tanong.
Hindi siya sumagot agad.
Sa halip, tiningnan niya ako nang matagal na parang sinusukat kung hanggang saan ang kaya kong tanggapin.
“Sa mundong ito,” sabi niya sa wakas, “ang proteksyon ay hindi ibinibigay, inaangkin.”
Tahimik akong tumango, kahit hindi ko alam kung sumasang-ayon ako o sumusuko.
Biglang nag-ring ang isa sa mga telepono. Kinuha niya iyon.
“May galaw,” sabi ng boses sa kabilang linya.
Nagbago ang aura niya sa isang iglap. Mula sa kontroladong katahimikan, naging malamig na panganib.
“Ilabas siya,” utos niya.
Nanlamig ang buong katawan ko. “Ako?” tanong ko.
“Oo,” sabi niya, sabay tingin sa akin. “Oras na para matutunan mo kung bakit ka narito.”
Hinawakan niya ang pulso ko ng mahigpit pero hindi masakit.
“Hindi mo na lang binabayaran ang proteksyon sa takot,” bulong niya. “Binabayaran mo ito sa tapang.”
Habang naglalakad kami palabas ng silid, isang bagay ang malinaw sa isip ko:
Ang kontratang pinasok ko ay hindi lang kasunduan sa kaligtasan.
Ito ay kasunduan sa kapangyarihan.
Hindi agad niya binitiwan ang pulso ko.
Sa halip, huminto kami sa gitna ng pasilyo, isang lugar na tila sinadya para sa mga desisyong walang balikan. Ang ilaw sa kisame ay malamlam, sapat lang para makita ko ang anyo niya nang malinaw, pero hindi sapat para mabasa ang tunay niyang iniisip.
“May isang bagay ka pang kailangang malaman,” sabi niya.
“Tungkol saan?” tanong ko, pilit pinapakalma ang boses.
“Tungkol sa mga tao sa labas,” sagot niya. “Hindi lahat ng kalaban ko ay gustong makita akong patay.”
Napakunot ang noo ko. “Kung hindi ka patay, ano ang gusto nila?”
“Wasakin ako,” sagot niya nang walang pag-aalinlangan. “Unti-unti. Sa paraang mas masakit.”
Binitawan niya ang kamay ko at lumakad palayo ng ilang hakbang bago humarap muli.
“Ginagamit nila ang emosyon,” patuloy niya. “Ang takot, ang attachment at ang kahinaan.”
Bigla kong naintindihan.
“Ako ang gagamitin nila,” mahina kong sabi.
Hindi niya itinanggi.
“Oo,” sagot niya. “Kung magkamali ka ng isang hakbang, kung magpakita ka ng takot sa maling oras, kung ipakita mong mahalaga ka.”
“Hindi ba’t iyon ang gusto mo?” tanong ko. “Na isipin nilang mahalaga ako sa’yo?”
Ngumiti siya, ngunit walang init ang ngiti.
“May hangganan,” sabi niya. “At ang hangganang iyon ay manipis.”
Lumapit siya muli, sapat na lapit para maramdaman ko ang presensya niya na hindi pisikal, kundi ang bigat ng kapangyarihang dala niya.
“Sa harap ng publiko,” dagdag niya, “ikaw ang akin.”
Tumigil ang paghinga ko.
“Pero sa likod ng mga pader na ito,” sabi niya, mas mababa ang boses, “ikaw ay nasa ilalim ng proteksyon ko. Hindi pagmamay-ari.”
“May pagkakaiba ba?” tanong ko.
“Malaki,” sagot niya. “Dahil ang pagmamay-ari ay pwedeng ipagpalit, ang proteksyon… pinapatay ko para mapanatili.”
Nanlambot ang tuhod ko sa sinabi niya, hindi dahil sa takot lang kundi dahil sa bigat ng pangakong iyon.
“Kung gayon,” sabi ko matapos ang ilang sandali, “ano ang kapalit?”
Hindi na siya ngumiti.
“Disiplina,” sagot niya. “Pagtitiwala, at katahimikan.”
“Wala akong karapatang magtanong?”
“May karapatan ka,” sagot niya. “Pero hindi ka laging bibigyan ng sagot.”
Huminga ako nang malalim. “At kung ayaw ko na?”
Tahimik siyang tumingin sa akin, matagal, parang sinusukat ang posibilidad ng mundo kung saan aalis ako.
“Kung umalis ka ngayon,” sabi niya sa wakas, “hindi ka makakalabas nang buhay.”
Walang galit sa boses niya, walang pagbabanta.
Katotohanan lang.
“Pero kung manatili ka,” dagdag niya, “masasaktan ka, hindi ko ipapangako na hindi.”
Tinitigan ko siya, pilit hinahanap ang kasinungalingan sa mga mata niya.
Wala.
Ito ang presyo.
Hindi lang ng proteksyon, kundi ng pananatili sa mundo niya.
At sa sandaling iyon, alam kong kahit gaano ko gugustuhing umatras, nakatayo na ako sa gitna ng linya at bawat hakbang ko palapit sa mundo ni Mr. Montenegro ay may kapalit,
isang bahagi ng sarili ko na baka hindi ko na muling mabawi.
- Writer
