CHAPTER 6: Lesson in Obedience
1429 Words
Hindi ako natulog nang maayos noong gabing iyon.
Hindi dahil sa kama, malambot iyon, masyadong marangya para sa isang taong kagaya ko. Kundi dahil sa katahimikan ng mansyon. Isang katahimikan na parang may tinatagong banta sa bawat sulok.
Parang bawat pader ay may mata. Parang bawat anino ay may alam tungkol sa akin.
At higit sa lahat, dahil sa isang lalaking nakatira sa parehong bubong, isang lalaking hindi kailangang sumigaw para sundin.
Mr. Montenegro.
Alas-singko pa lang ng umaga ay gising na ako. Hindi dahil sa alarm, kundi dahil sa kaba. Isinuot ko ang simpleng itim na damit na inihanda sa aparador, walang masyadong detalye, walang kulay. Para bang gusto nilang mawala ako sa paligid.
Pagbukas ko ng pinto, may dalawang lalaking naka-itim na agad na nakapwesto sa labas.
“Good morning, miss,” sabi ng isa, bahagyang yumuko.
“Good morning,” sagot ko, kahit hindi ko alam kung dapat ba akong ngumiti o manatiling seryoso.
“Hinahanap ka na po ni Mr. Montenegro,” dagdag niya.
“Ngayon?” tanong ko.
Tumango siya. “Training day.”
Tumigil ang paa ko.
“Training?” ulit ko.
Hindi na siya sumagot. Sa halip, umikot na siya at naglakad palayo, malinaw ang mensahe na dapat sumunod.
At doon ko unang naramdaman iyon.
Hindi takot. Hindi galit.
Kundi ang unti-unting pagkawala ng kontrol.
Ang training room ay nasa ibabang bahagi ng mansyon. Maluwang, malamig, at amoy bakal at langis. May mga target sa pader, mga mesa na puno ng dokumento, at isang malaking salamin sa isang gilid.
Nakatayo roon si Mr. Montenegro, naka-puting polo at itim na slacks. Wala ang coat, wala ang baril sa kamay pero mas nakakatakot siya sa ganoong anyo.
“Late,” sabi niya, kahit eksaktong oras lang akong dumating.
“Hindi niyo sinabi ang oras,” sagot ko.
Tumango siya, parang inaasahan niya iyon.
“Lesson one,” sabi niya. “Sa mundo ko, hindi ka naghihintay ng instructions. Nag-aanticipate ka.”
Lumapit siya sa mesa at itinulak ang isang folder papunta sa akin.
“Buksan mo.”
Ginawa ko.
Mga larawan. Mga pangalan. Mga lugar.
“Mula ngayon,” sabi niya, “ito ang bagong buhay mo.”
“Hindi ko naman kilala ang mga taong ‘to,” sabi ko.
“Hindi mo kailangang kilalanin,” sagot niya. “Kailangan mo lang tandaan.”
“Para saan?”
Tumingin siya sa akin, diretso sa mata.
“Para mabuhay.”
May tumigas sa dibdib ko.
“Hindi ako trained para dito,” sabi ko. “Hindi ako sundalo. Hindi ako...”
“Hindi ka rin inosente,” putol niya.
Nanahimik ako.
“May nakita ka,” dagdag niya. “May narinig ka. At sapat na iyon para maging target.”
Lumapit siya sa akin. Isang hakbang lang ang layo, pero ramdam ko ang bigat ng presensya niya.
“Lesson two,” sabi niya, “ang pagtanggi ay luho ng mga taong may proteksyon.”
“May proteksyon ako,” sagot ko. “Ikaw.”
Bahagyang ngumiti siya.
“Hindi habang sinusubukan mo akong suwayin.”
Sumunod ang oras na puno ng tanong, pagsusuri, at mga sitwasyong paulit-ulit niyang ibinabato sa akin.
“Ano ang sasabihin mo kapag may nagtanong kung sino ka?”
“Kaibigan.”
“Mali.”
“Asawa?”
“Mali.”
“Girlfriend?”
Tahimik siya sandali, saka tumango. “Mas kapani-paniwala.”
“Kailan tayo nagkakilala?” tanong niya.
“Sa—”
“Mali. Hindi mo alam ang totoo. Alam mo lang ang version na ibibigay ko.”
Pinatigil niya ako sa harap ng salamin.
“Sabihin mo.”
“Girlfriend mo ako,” sabi ko, pilit pinatatag ang boses.
“Mas malakas.”
“Girlfriend mo ako.”
“Mas tiwala.”
“Girlfriend mo ako,” ulit ko, mas buo.
Tumango siya.
“Lesson three,” sabi niya, “ang mundo ay naniniwala sa taong naniniwala sa sarili niyang kasinungalingan.”
Akala ko tapos na.
Hindi pa pala.
Lumabas siya ng silid at may pumasok na tatlong lalaki. Malalaki, seryoso ang mga mukha.
“Simulation,” sabi ni Mr. Montenegro mula sa likod ko.
Bago pa ako makapagtanong, may isang lalaking biglang sumigaw.
“Sino ka? Bakit ka nandito?”
Napaatras ako.
“Ano’ng ginagawa mo kay boss?”
Hindi ako makapagsalita.
“Sumagot ka!” sigaw ng isa.
Napatingin ako kay Mr. Montenegro.
Hindi siya gumalaw. Hindi siya nagsalita.
At doon ko naintindihan.
Ito ang lesson.
“Girlfriend niya ako,” sabi ko, nanginginig ang boses.
Tumawa ang isa. “Talaga?”
“Oo,” sagot ko, pilit pinatatag ang sarili.
“Patunayan mo.”
Namilog ang mata ko.
“Paano?”
Biglang lumapit si Mr. Montenegro at inakbayan ako sa bewang, mahigpit, sapat para ipaalala kung sino ang may hawak ng sitwasyon.
“Ayos na,” sabi niya sa mga lalaki. “Akin ‘yan.”
Agad silang umatras.
Naiwan kaming dalawa.
Hindi niya agad inalis ang kamay niya.
“Lesson four,” bulong niya, halos sa tenga ko. “Minsan, kailangan mong tanggapin ang papel mo, kahit hindi ka komportable.”
Umiwas ako.
“Ginamit mo ako,” sabi ko.
“Oo,” sagot niya nang diretso. “At buhay ka pa.”
Tahimik ang pagitan namin matapos iyon.
“Hindi ako papayag na gawing laruan,” sabi ko.
Tumango siya. “Hindi rin kita gagawing laruan.”
“Pero?”
“Pero gagawin kitang matatag.”
Lumapit siya muli.
“Sa mundong ito,” sabi niya, “ang pagsunod ay hindi kahinaan. Ito ay disiplina.”
“Tapos na ba ang lesson?” tanong ko.
“Hindi,” sagot niya.
“Simula pa lang.”
Tumingin siya sa akin, hindi bilang hari, hindi bilang amo kundi bilang lalaking may alam sa bigat ng mundong pinasok ko.
“Kung mananatili ka,” sabi niya, “kailangan mong matutong makinig. Hindi dahil takot ka.”
“Kundi dahil gusto mong mabuhay.”
Huminga ako nang malalim.
At sa unang pagkakataon, hindi ako tumalikod.
“Turuan mo ako,” sabi ko.
Bahagyang ngumiti si Mr. Montenegro.
“At iyon,” sabi niya, “ang unang hakbang ng obedience.”
Hindi agad natapos doon ang araw.
Akala ko, sapat na ang mga tanong, ang pananakot, at ang simulation para iparamdam sa akin kung gaano kaliit ang halaga ng buhay sa mundo niya. Pero mali ako.
Pinaupo niya ako sa mahabang mesa sa gilid ng silid. Isa-isang inilapag ang mga dokumento sa harap ko, mga mapa ng lungsod, larawan ng mga gusali, at listahan ng mga pangalan na hindi ko alam kung dapat bang tandaan o kalimutan.
“Basahin mo,” utos niya.
“Hindi ko maintindihan ang kalahati nito,” sagot ko.
“Hindi mo kailangang maintindihan lahat,” sabi niya. “Kailangan mo lang malaman kung alin ang delikado.”
Itinuro niya ang isang gusali sa mapa.
“Diyan ka hindi pupunta. Kahit kailan.”
“Bakit?”
“Dahil doon namamatay ang mga taong nagtatanong ng ‘bakit.’”
Nanlamig ang kamay ko.
“Hindi kita kinukulong,” dagdag niya, marahang boses pero mas mabigat ang tama. “Pinapahaba ko ang buhay mo.”
Tumayo siya at lumapit sa bintana. Sa labas, tanaw ang buong lungsod, mga ilaw, mga taong abala sa kani-kanilang mundo, walang kaalam-alam na may mga desisyong ginagawa sa itaas na maaaring magpabago sa kanilang kapalaran.
“Alam mo kung ano ang pinakamalaking pagkakamali ng mga tulad mo?” tanong niya.
“Ano?” maingat kong sagot.
“Iniisip ninyong ang kapangyarihan ay baril, pera, o utos,” sabi niya. “Hindi.”
Humarap siya sa akin.
“Ang tunay na kapangyarihan ay ang kaalaman kung kailan ka susunod… at kung kanino.”
Tumahimik ako. Dahil sa unang pagkakataon, naintindihan ko ang bigat ng sinabi niya.
“Hindi kita pipilitin,” dagdag niya. “Pero tandaan mo ito, kapag nagdesisyon kang sumuway, wala nang babala.”
Tumango ako, mabagal pero buo.
“Oo,” sabi ko.
Lumapit siya muli, sapat ang distansya para maramdaman ko ang presensya niya pero hindi sapat para hawakan ako.
“Good,” sabi niya. “Dahil simula bukas, hindi ka na lang basta kasama.”
Huminga ako nang malalim. “Ano na ako?”
Bahagyang nagdilim ang mga mata niya.
“Asset.”
Hindi ko alam kung matatakot ako o magagalit. Pero sa halip, isang bagay ang malinaw—wala nang atrasan.
At sa gitna ng malamig na silid na iyon, doon ko unang tinanggap ang katotohanan:
ang pagsunod kay Mr. Montenegro ay hindi lamang kondisyon ng kontrata kung hindi
ito ang presyo ng pananatiling buhay.
- Writer
