CHAPTER 5: Almusal Kasama ang Hari
1454 Words
Nagising ako sa tunog ng mahihinang yapak sa labas ng silid.
Hindi sigawan.
Hindi alarma.
Kundi ang uri ng ingay na nagsasabing may gumagalaw kahit hindi mo sila nakikita.
Dahan-dahan akong umupo sa kama, hawak ang kumot sa dibdib ko na parang panangga. Ilang segundo akong nakinig at hanggang sa may kumatok.
Tatlong beses. Pantay. Kontrolado.
“Miss,” boses ng isang lalaki. “Handa na po ang almusal.”
Almusal.
Parang normal na salita. Parang ordinaryong umaga. Pero walang normal sa lugar na ito, o sa lalaking nagdala sa akin dito.
“Papunta na,” sagot ko, kahit hindi sigurado kung totoo.
Paglabas ko ng silid, dalawang lalaki ang nakatayo sa magkabilang gilid ng pasilyo. Parehong naka-itim. Parehong walang ekspresyon. Tumango lang sila sabay sabay, saka naglakad sa unahan na parang malinaw na hindi ako dapat lumihis.
Habang naglalakad kami, mas napansin ko ang mansyon.
Malawak. Tahimik. Malamig.
Hindi ito bahay na dinisenyo para sa pamilya. Isa itong kuta. Bawat sulok ay may kamera. Bawat pinto ay may sensor. Kahit ang mga bintana, mukhang hindi talaga bukas na parang bahagi lang ng dekorasyon.
Isang paalala na kahit saan ako tumingin, may nakatingin pabalik.
Huminto kami sa harap ng isang malawak na silid-kainan.
Mahabang mesa. Mga upuang parang hindi pa nauupuan ng normal na tao. Mga pinggang porselana na mukhang mas mahal pa kaysa sa buong buhay ko.
At sa pinakadulo ng mesa...
Si Mr. Montenegro.
Nakatayo siya, nakatalikod sa amin, hawak ang isang tasa ng kape habang nakatingin sa labas. Ang liwanag ng umaga ay tumatama sa kanya mula sa bintana ginagawa siyang mukhang mas matangkad, mas malayo, mas hindi maabot.
“Miss Cruz,” sabi niya nang hindi lumilingon. “Mabuti’t gising ka na.”
Tumango ako kahit alam kong hindi niya ako nakikita.
Lumapit ako sa mesa, dahan-dahan, parang isang maling hakbang lang at may mangyayaring masama.
“Umupo ka,” sabi niya.
Umupo ako.
Saka lang siya humarap.
Hindi siya naka-suot ng itim ngayon. Simpleng puting kamiseta, maayos ang tiklop, walang bahid ng kulubot. Pero mas nakakatakot iyon dahil mukhang normal. Mukhang taong makikita mo sa isang boardroom, hindi sa ilalim ng mundo.
Isang hari na marunong magpanggap.
“Matulog ka ba nang maayos?” tanong niya habang umuupo rin.
“Hindi,” sagot ko, diretso.
Bahagyang umangat ang isang kilay niya. “Hindi ka nagsinungaling.”
“Wala akong dahilan para magsinungaling,” sabi ko. “Wala rin akong pakinabang.”
“Sa mundo ko,” sagot niya, “ang totoo ay mas mapanganib kaysa kasinungalingan.”
May lumapit na staff at nagsimulang maghain ng pagkain may tinapay, prutas, itlog at kape. Wala ni isa ang tumingin sa akin nang diretso.
“Hindi ako gutom,” sabi ko.
“Kumain ka pa rin,” utos niya. “Hindi ka pwedeng manghina.”
“Utang ko ba sa’yo ang lakas ko?” tanong ko.
Tahimik ang mesa.
Akala ko magagalit siya.
Sa halip, ngumiti siya, hindi mainit, hindi rin masaya. Isang ngiting may babala.
“Hindi,” sagot niya. “Pero hawak ko ang kaligtasan mo.”
Dahan-dahan kong kinuha ang tinapay. Kinagat ko kahit wala akong gana.
“Bakit ako?” tanong ko sa pagitan ng kagat. “Marami kang tao. Marami kang koneksyon. Bakit ako ang kailangang manatili rito?”
Hindi siya agad sumagot. Uminom muna siya ng kape.
“Dahil ikaw,” sabi niya sa huli, “ay walang ideya kung gaano ka kahalaga sa maling oras.”
“Hindi ko naman po sinadya iyon”
“Walang sinasadya sa ganitong mundo,” putol niya. “May nakakita sa’yo. May nakapansin. At may magtatanong.”
“Tanong tungkol saan?” tanong ko.
Tumingin siya sa akin ng diretso, walang pagtatago.
“Tungkol sa kung ano ang nakita mo. At kung kanino mo sasabihin.”
Nanikip ang dibdib ko. “Wala akong balak magsalita.”
“Alam ko,” sabi niya. “Iyon ang dahilan kung bakit ka buhay.”
Tumahimik ako.
Ang bawat salita niya ay parang pader na unti-unting sumasara.
“May gusto akong malinaw,” dagdag niya. “Hindi kita kinukuha rito dahil gusto kita. Kinuha kita dahil kailangan kita.”
Hindi ko napigilang mapakunot ang noo.
“Kailangan?” ulit ko. “Hindi ba sapat na saksi lang ako sa maling oras?”
Tumahimik siya sandali, saka dahan-dahang ibinaba ang tasa ng kape. Ang tunog ng porselana sa mesa ay malinaw, mas malinaw pa kaysa sa t***k ng puso ko.
“Sa mundo ko,” sabi niya, “ang mga saksi ay dalawang uri lang.”
“Alin?” tanong ko, ramdam ang pagkatuyo ng lalamunan ko.
“Patay,” sagot niya nang walang emosyon, “o hawak.”
Napasandal ako sa upuan.
“So alin ako?” tanong ko, pilit pinatatag ang boses ko.
Umangat ang tingin niya sa akin, hindi galit, hindi rin malamig. Isa iyong tinging parang sinusukat ang bigat ng isang bagay bago ito itapon… o ingatan.
“Sa ngayon,” sabi niya, “hawak.”
Hindi ko alam kung dapat akong magpasalamat o matakot.
“Kahit anong mangyari,” dagdag niya, “hindi ka pwedeng basta mawala. Hindi ka pwedeng umalis nang walang pahintulot. At lalong hindi ka pwedeng makipag-usap sa kahit kanino tungkol sa nakita mo.”
“Paano kung may magtanong?” tanong ko. “Pulis? Media?”
Bahagyang ngumiti si Mr. Montenegro. Isang ngiting walang saya.
“Walang magtatanong,” sabi niya. “Dahil walang aabot sa’yo.”
May kakaibang bigat ang paraan ng pagkakasabi niya. Parang hindi iyon pangako kundi katotohanang matagal na niyang sinanay.
Napahigpit ang hawak ko sa kutsilyo sa gilid ng plato.
“Hindi mo ako pwedeng ikulong dito,” sabi ko. “Hindi mo ako pag-aari.”
Sandali siyang tumingin sa kamay kong may hawak ng kutsilyo, saka muling tumingin sa mukha ko.
“Tama ka,” sagot niya. “Hindi pa.”
Tumayo siya, marahan, at naglakad palapit sa akin. Tumigil siya sa gilid ng mesa, sapat ang lapit para maramdaman ko ang init ng katawan niya pero hindi niya ako hinawakan.
“Pero kung lalabas ka sa mundong ito nang walang proteksyon,” sabi niya, mababa ang boses, “mas mabilis kang magiging bangkay kaysa sa balita.”
Napalunok ako.
“Hindi kita tinatakot,” dagdag niya. “Ipinaliwanag lang kita.”
Tumahimik kami pareho.
Sa unang pagkakataon mula nang dumating ako rito, may napansin akong kakaiba sa kanya, hindi awa, hindi rin habag. Kundi pag-iingat. Parang isang taong alam na ang bawat maling hakbang ay may katumbas na dugo.
“May choice ba ako?” tanong ko sa wakas.
Tumingin siya sa akin, diretso.
“Mayroon,” sagot niya. “Lagi naman.”
“Alin?” tanong ko.
“Mamuhay,” sabi niya, “ayon sa mga patakaran ko.”
Tumalikod siya at muling bumalik sa upuan niya.
“O umalis,” dagdag niya, “at subukang mabuhay nang mag-isa.”
Hindi ko na kailangang itanong kung ano ang mas gusto niyang piliin ko.
Tahimik kong itinuloy ang pagkain, kahit hindi ko na malasahan ang kahit ano. Bawat kagat ay parang paalala na kahit simpleng almusal, may kapalit na kondisyon.
At sa dulo ng mesa, si Mr. Montenegro ay nanood lamang.
Hindi bilang host.
Kundi bilang isang hari na sinisigurong ang panauhin niya ay unti-unti nang nauunawaan kung nasaan siya.
“Para saan?” tanong ko.
Sandaling nagtagpo ang mga mata namin. Sa pagkakataong iyon, nakita ko ang totoong anyo niya hindi lang hari, kundi mandaragit.
“Para protektahan ka,” sabi niya. “At para protektahan ang sarili ko.”
Napatawa ako, walang saya. “Mukhang lugi ako sa deal.”
“Lagi namang may lugi,” sagot niya. “Ang tanong lang ay kung sino.”
May sandaling katahimikan muli.
“Tapos na ba ang almusal?” tanong ko.
“Hindi pa,” sabi niya. “Ngayon pa lang nagsisimula.”
Tumayo siya, saka umikot sa mesa. Huminto sa likod ng upuan ko.
“Pagkatapos nito,” sabi niya, “may ipapakita ako sa’yo.”
“Ano?”
“Ang mundo na papasukin mo,” sagot niya. “At ang mga alituntunin nito.”
Lumapit siya nang kaunti. Hindi niya ako hinawakan, pero ramdam ko ang presensya niya na parang bigat sa hangin.
“Kapag lumabag ka,” bulong niya, “hindi kita kayang iligtas.”
Napatigil ang paghinga ko.
“Almusal pa lang ito,” dagdag niya. “Huwag mong sayangin ang lakas mo.”
Tumayo siya at naglakad palabas ng silid.
Iniwan niya akong nakaupo sa harap ng pagkain, alam kong iyon ang huling umagang mararamdaman kong may pagpipilian pa ako.
Dahil simula ngayon,
hindi na ako bisita.
At ang almusal na ito ay unang paalala na nasa teritoryo na ako ng isang hari.
- Writer
