The Mafia Don's Secret Surrogate

KABANATA 5

Ang sumunod na dalawang araw matapos ang nangyari sa garden ay naging sobrang bigat at nakaka-stress para kay Sienna. Nararamdaman niya ang bawat titig ni Don Xavier sa tuwing magkakasalubong sila sa hallway. Hindi na nga bumalik ang tutor na si Marco—mabilis itong pinalitan ng Don ng isang matandang propesor, na nagpatunay lang kung gaano ito kahigpit, kaselos, at kakontrolador pagdating sa pamilya De Luca.

Ngunit ang hindi inaasahan ni Sienna ay ang utos na hinarap niya bago matapos ang linggong iyon.

"Elena, ayusin mo na ang mga gamit mo sa quarters," bungad sa kanya ni Aling Gabi habang nagpupunas siya ng mga plorera sa sala. "Inutos ng Don na ilipat ka sa itaas."

Halos mabitawan ni Sienna ang hawak niyang basahan. "S-Sa itaas po? Saan po sa itaas?"

"Sa tabi ng kwarto ni Lucas," sagot ng matanda, na bakas ang pag-aalala at pagtataka sa mukha. "Sabi ng Don, masyadong malayo raw ang quarters ng mga katulong kung sakaling sumpungin na naman ng kabag si Lucas sa madaling-araw. Gusto niya, isang tawag lang, nandoon ka agad."

Nanginig ang mga kamay ni Sienna habang bitbit ang iilang pirasong damit na nakalagay sa isang lumang bag. Ang paglipat sa ikalawang palapag ay may dalawang ibig sabihin—isang pader na lang ang pagitan niya sa kanyang anak, pero ilang hakbang na lang din ang layo niya sa mismong kwarto ni Don Xavier. Pumasok siya sa mansyong ito para sa anak niya, pero ngayon, parang unti-unti na siyang nakukulong sa laro ng Don.

Ang bagong kwarto ni Sienna ay maliit pero mas maayos kaysa sa quarters ng mga katulong. May sarili itong bintana na nakaharap sa likod ng mansyon at may pinto na direktang kumokonekta sa kwarto ni Lucas sa pamamagitan ng isang maliit na daanan.

Nang gabing iyon, matapos mapatulog si Lucas, nanatili si Sienna sa tabi ng kama ng bata. Hinaplos niya ang malambot na buhok nito.

"Kung alam mo lang, anak... kung alam mo lang na ang tunay mong ina ang nag-aalaga sa'yo ngayon," bulong ni Sienna. Habang nakatanggal ang salamin niya, biglang may pumatak na luha mula sa kanyang mata.

"Anong tinawag mo sa kanya?"

Mabilis na napalingon si Sienna. Sa may pinto ng daanan, nakatayo si Don Xavier. Hindi niya narinig ang pagpasok nito dahil sa kapal ng carpet. Nakasuot ito ng itim na silk na robe, bahagyang nakabukas sa may dibdib, at basa pa ang buhok na parang galing lang sa ligo. Dahil walang salamin si Sienna, mas nakikita niya nang malinaw kung gaano kagwapo ang Don, pero mas lalo rin siyang kinabahan dahil baka makilala siya nito na walang salamin.

Mabilis na isinuot ni Sienna ang salamin niya at tumayo sabay yuko. "D-Don Xavier... Ang sabi ko po, 'little master.' Sinisigurado ko lang po na mahimbing ang tulog niya."

Humakbang si Xavier papasok sa kwarto. Humalo sa hangin ang amoy ng mamahaling sabon at mint nito, kaya mas lalong kinabahan si Sienna. Huminto ang Don sa tapat niya at tinitigan ang mukha niyang namumula na dahil sa takot at sa sobrang lapit nila sa isa't isa.

"Narinig ko ang sinabi mo, Elena. Pero palalampasin ko muna 'yon ngayong gabi," seryosong sabi ni Xavier. Tumingin ito kay Lucas na mahimbing ang tulog, bago muling hinarap ang babae. "Mula nang dumating ka, mas naging tahimik ang mansyon. Hindi na umiiyak si Lucas sa gabi."

"Tungkulin ko po 'yon, Don Xavier."

"Tungkulin?" Napangisi nang nakakaloko ang Don. Lumapit pa siya ng isang hakbang, kaya ramdam na ramdam na ni Sienna ang init ng katawan nito. "Walang katulong na nag-aalaga nang ganyan, Elena. Ang mga mata mo... kapag tinitingnan mo ang anak ko, parang siya lang ang mahalaga sa'yo. May kakaiba sa'yo na hindi ko maintindihan. At ayaw ko ng pakiramdam na may tinatago ka sa loob ng mismong bahay ko."

"Wala po akong tinatago, sir. Gusto ko lang po talaga magtrabaho nang maayos dito," sagot ni Sienna, habang pinipilit na huwag mautal o manginig ang boses.

Hinawakan ni Xavier ang mukha ni Sienna. Pero sa pagkakataong ito, hindi niya pinilit hawakan ang panga nito. Sa halip, dahan-dahang hinawakan ng mga daliri niya ang gilid ng makapal na salamin ni Sienna, bago ito dahan-dahang tinanggal.

Napasinghap si Sienna. Susubukan niya sanang umiwas, pero mabilis na humawak ang kabilang kamay ni Xavier sa baywang niya para hindi siya makaatras.

"D-Don Xavier, pakiusap... malabo po ang mata ko—"

"Sinungaling," bulong ni Xavier habang nakatitig sa mga mata ni Sienna sa ilalim ng malamlam na ilaw ng nightlamp.

Sa sandaling iyon, natigilan ang Don. May kung anong pamilyar sa mga mata nito. Isang pakiramdam na hindi niya maipaliwanag. Pero sa tuwing susubukan niyang alalahanin kung saan niya nakita ang mga iyon, wala siyang makuhang malinaw na sagot.

Kumunot ang noo ng Don, at mas lalo niyang hinawakan nang mahigpit ang baywang ni Sienna, na para bang natatakot na kapag binitiwan niya ito ay mawawala ang sagot na hinahanap niya.

"Sino ka ba talaga, Elena?" mahabang tanong ni Xavier, ang kanyang boses ay mas lalong naging paos at mapanganib. Nilapit niya ang kanyang mukha, ilang pulgada na lamang ang layo mula sa mga labi ni Sienna. "Ang mga mata mo... may ipinapaalala sila sa akin. Isang bagay na matagal ko nang hinahanap."

Natakot si Sienna. Alam niyang sa isang maling sagot o galaw lang, pwedeng masira ang lahat ng pinaghirapan niya. Paano kung malaman ng Don na siya ang surrogate? Paano kung ilayo nito si Lucas sa kanya habambuhay?

Pinilit ni Sienna na magpakatatag at ipunin ang natitira niyang lakas. Tinitigan niya nang diretso ang Don, at pinaniwala ang sarili na siya talaga si Elena. "Ako po si Elena Montes, Don Xavier. At kung may naaalala man po kayo sa akin... baka dahil lang marami kaming mahihirap na magkakamukha."

Tinitigan siya ni Xavier nang matagal, sinusuri ang bawat anggulo ng mukha niya, bago dahan-dahang ibinalik ang salamin sa kanyang mga mata at binitiwan ang kanyang baywang.

"Bumalik ka na sa kwarto mo, Elena," malamig na utos ng Don, sabay talikod. "Pero asahan mo... hindi ako titigil hangga't hindi ko nalaman kung ano talaga ang tinatago mo sa likod ng salaming 'yan."

Nang makabalik si Sienna sa sarili niyang kwarto, mabilis niyang isinara ang pinto at sumandal doon, hanggang sa napaupo na lang siya sa sahig habang hawak ang dibdib niya. Nagsisimula nang maghinala ang Don, at ang sobrang lapit nila ngayon ay mas lalong nagiging delikado para sa sikreto niya.