KABANATA 3
1032 Words
Nang makasigurong tulog na ang ibang katulong sa quarters, dahan-dahang bumangon si Sienna. Lumapit siya sa lumang salamin sa dingding, habang ang tanging ilaw lang sa kwarto ay ang liwanag ng buwan mula sa bintana.
Tinanggal niya ang suot niyang makapal na salamin—walang grado iyon at binili lang niya sa tabi-tabi para maiba ang hitsura niya. Inalis din niya ang pagkakatali ng buhok niya at hinayaan itong bumagsak, bago tinitigan ang sarili sa salamin.
Ligtas siya. Alam niyang sa hitsura niyang ito, hinding-hindi siya makikilala ni Don Xavier De Luca.
Napaatras si Sienna nang maalala ang nakaraan. Noong gabing mangyari ang transaksyon tatlong taon na ang nakakalipas, sobrang sikreto ng buong kasunduan. Walang kahit anong ilaw sa silid kung saan siya dinala ng ahensya, at may suot na itim na maskara si Xavier para itago ang mukha nito. At nang nanganak naman siya sa ospital, ang pangalang nakasulat sa mga dokumento ng pamilya De Luca ay hindi 'Sienna Cruz' kundi "Surrogate Subject No. 042."
Para sa isang makapangyarihan at walang pusong Don, isa lang siyang bayarang babae—isang taong tapos na ang halaga matapos makuha ang sanggol. Ang tanging nakarating sa mga tauhan ng Mafia para sa background check ay ang mga pekeng dokumento ni "Elena Montes"—isang profile ng isang ulilang babae mula sa malayong probinsya na binili niya sa black market gamit ang huling pera niya.
Isinuot muli ni Sienna ang kanyang salamin at itinali ang buhok. Tiningnan niya ang oras sa lumang relo. Alas-onse na ng gabi. Ito ang oras kung kailan natatapos ang huling shift ng mga guard sa second floor ng mansyon bago sila lumipat ng pwesto sa labas.
Tahimik na binuksan ni Sienna ang pinto ng kwarto niya. Hawak ang isang baso ng mainit na gatas, umakyat siya sa malawak na hagdanan, nagkukunwaring may utos lang na tinatapos para kung sakaling may makasalubong siyang guard o tauhan sa mansyon.
Pagdating niya sa tapat ng kwarto ni Lucas, dahan-dahan niyang pinihit ang doorknob. Napakalaki ng silid ng bata at puno ng mamahaling laruan. Sa gitna ng kama, nakita niya si Lucas na nakaupo habang yakap ang isang unan at tahimik na umiiyak. Hawak nito ang kanyang tiyan.
"Lucas..." bulong ni Sienna habang mabilis na lumalapit sa kama.
Nang makita ng bata ang katulong na tumulong sa kanya kaninang umaga, bigla itong naging kampante. "M-masakit po ang tummy ko," umiiyak na sumbong ng bata habang hawak ang tiyan niya.
Nasaktan si Sienna sa nakikita niya. Umupo siya sa gilid ng kama at dahan-dahang ibinaba ang baso ng gatas. "Hush, huwag ka nang umiyak, Lucas. Nandito ako. Tutulungan kita," malambing niyang bulong. Nilagay ni Sienna ang kanyang mainit na palad sa tiyan ng bata at dahan-dahan itong hinilot sa pabilog na direksyon—isang simpleng paraan na palagi niyang ginagawa sa kanyang sarili.
Ipinainom din niya rito ang kaunting gatas. Sa loob ng ilang minuto, dahil sa banayad na haplos at init ng gatas, dahan-dahang humupa ang iyak ng bata. Ang maliliit na kamay ni Lucas ay humawak sa laylayan ng uniporme ni Sienna, bago tuluyang ipikit ang mga mata nito upang makatulog.
Pinagmasdan ni Sienna ang mukha ng kanyang anak. Ang matangos nitong ilong at mahahabang pilikmata ay nakuha nito sa kanyang ama, ngunit ang hugis ng labi nito ay sa kanya. Hindi napigilan ni Sienna ang sarili. Yumuko siya at nag-iwan ng isang marahan na halik sa noo ng bata.
"Saan mo natutunang gawin 'yan?"
Isang pamilyar at malamig na boses ang biglang narinig mula sa madilim na bahagi ng kwarto.
Napatayo si Sienna sa gulat. Sa tabi ng malaking bintana, nakatayo roon si Don Xavier. Nakasandal ito sa pader habang hawak ang isang baso ng alak, at seryosong nakatitig sa kanya. Kanina pa pala ito naroroon at pinapanood ang bawat galaw niya.
"D-Don Xavier..." nauutal na saad ni Sienna habang mabilis na yumuyuko. "Paumanhin po. Narinig ko pong umiiyak si Lucas habang naglalakad ako sa hallway para ibalik ang mga gamit sa kusina. Kaya... kaya pumasok po ako para tingnan siya."
Humakbang si Xavier, dahilan para maging malinaw ang mukha niya sa ilalim ng liwanag ng buwan. Inilapag niya ang baso ng alak sa lamesa bago lumapit kay Sienna, at ramdam na ramdam ng babae ang bigat ng presensya nito.
"Ang personal nanny ni Lucas ay may medical certificate, pero hindi niya nagawang patahimikin si Lucas nang ganyan kabilis," seryosong sabi ni Xavier nang makalapit sa kanya. Tiningnan nito ang baso ng gatas at si Lucas na mahimbing na ang tulog ngayon. "Paano nalaman ng isang simpleng katulong na galing sa probinsya ang tamang paraan para pakalmahin ang anak ko?"
"A-Anak po kasi ako ng manghihilot sa probinsya, sir," mabilis na palusot ni Sienna, pinipilit na huwag manginig ang boses kahit nanghihina na siya sa takot. "Madalas ko pong nakikita ang nanay ko na ginagawa 'yan sa mga batang may kabag."
Tinitigan siya nang matagal ni Xavier, lumapit pa ito lalo, kaya ramdam na ni Sienna ang hininga nito sa may noo niya. Itinaas ni Xavier ang kamay niya at dahan-dahang hinawakan ang panga ni Sienna—sa mismong bahagi kung saan namula ang balat nito kaninang umaga.
Napadikit ang likod ni Sienna sa gilid ng kama ni Lucas.
"Masyado kang matapang para sa isang katulong, Elena," mahinang bulong ni Xavier, pero ramdam ang banta sa bawat salita niya. "Pumasok ka sa kwarto ng anak ko nang wala akong pahintulot sa ganitong oras ng gabi. Sa mundong ginagalawan ko, hindi ko pinalalagpas ang mga pakialamera na katulad mo."
"P-Patawarin niyo po ako, Don Xavier... Hindi ko na po uulitin," pakiusap ni Sienna habang nakatingin lang sa sahig, natatakot na baka mahalata ng Don kung gaano kabilis ang kabog ng dibdib niya.
Dahan-dahang ibinaba ni Xavier ang kanyang kamay mula sa panga nito, ngunit bago ito tumalikod, nag-iwan ito ng mga salita na mas lalong nagpakaba kay Sienna.
"Last warning mo na ito, Elena. Pero dahil napakalma mo ang anak ko ngayong gabi... simula bukas, ililipat ka sa pagiging personal na assistant ni Lucas. Ibig sabihin, bawat oras ay kasama mo siya." Sandaling tumitig si Xavier sa kanya bago bahagyang ngumisi.
"At ibig sabihin din nito... mas madali kitang mababantayan."
- Writer
