รักเราสอง(สาม)คน

ตอนที่2 น่าแกล้ง

เอิงเอย

วันเวลาผ่านไปจนตอนนี้ฉันกับน้ำเหนือเรียนจบมัธยมปลายกันแล้ว และที่สำคัญเราสองคนก็ไปสอบที่มหาลัยแห่งหนึ่งด้วยกันด้วย แต่ว่าคนล่ะคณะ(หน้าเศร้า) เพราะตอนแรกฉันจะสอบคณะเดียวกับน้ำเหนือ แต่ก็โดนเขาว่า

“เธอชอบอะไรก็ต้องเรียนอันนั้น จะมาเรียนอันเดียวกับฉันไม่ได้” เสียงแข็งเอ่ยต่อว่าออกมาพร้อมหน้าดุๆ

“แต่เอิงอยากเรียนกับน้ำเหนือนี่” ฉันตอบกลับไปหน้าเศร้าๆ เพราะฉันเรียนกับเขามาตลอด ตั้งแต่ขึ้นชั้นประถม แล้วอยู่ๆ จะให้มาแยกกันเรียน แล้วฉันจะทำยังไง

“ไม่ได้ ถ้าเธอเรียนอันที่เธอไม่ชอบ เธอจะเรียนไปทำไม มันจะมีประโยชน์อะไร” น้ำเหนือว่าให้ฉันเหมือนเดิม น้ำเหนือลงวิศวกรรม แต่ฉันชอบสายบริหาร ซึ่งน้ำเหนือก็รู้ ฉันก็เลยโดนดุแบบนี้ไง

“แล้วเอิงจะไปเรียนยังไง เอิงไม่มีเพื่อน” ฉันพูดออกไปเสียงสั่น น้ำเหนือก็รู้ว่าฉันไม่กล้าเข้าหาใคร และไม่กล้าคบกับใคร

“ตอนพักกลางวัน เธอก็มากินข้าวกับฉัน เรายังไปเรียนกลับบ้านพร้อมกันเหมือนเดิม แต่เรื่องเรียน เธอต้องเรียนอันที่เธอชอบ เพราะมันจะทำให้เธอมีความสุขกับการเรียน” น้ำเหนือบ่นออกมายาว

“ความสุขของเอิงคือได้อยู่กับน้ำเหนือนี่หน่า” ต่อให้ฉันไปเรียนอันที่ตัวเองชอบ แต่ถ้าไม่มีน้ำเหนือ ฉันก็ไม่มีความสุขหรอก

“เฮ้อ เอิงเอยฟังฉันนะ ต่อให้เราจะเรียนคนล่ะคณะ แต่ว่าเราก็ยังเจอกันได้เหมือนเดิม ตึกคณะเธอกับฉันก็ไม่ได้อยู่ไกลกัน เราไปหากันได้ตลอดเวลาที่ว่างเลย และวันไหนฉันเลิกก่อน ฉันก็จะรอรับเธอ ไม่กลับก่อน” น้ำเหนือพูดออกมาด้วยเสียงที่อ่อนลง ทำให้ฉันต้องยอมเลือกเรียนคณะที่ตัวเองชอบ เพราะฉันอยากเรียนจบมาช่วยงานคุณท่าน คุณท่านทั้งสองจะได้ไม่เหนื่อย

ตอนนี้ฉันก็เลยนั่งเฝ้าหน้าจอคอมพิวเตอร์เพราะใกล้เวลาที่ทางมหาลัยแจ้งว่าจะประกาศผลสอบแล้ว โดยมีน้ำเหนือนั่งดูหนังสือรถแข่งอยู่ใกล้ๆ (เขาชอบพวกรถแข่ง ความเร็ว เลยเรียนวิศวยานยนต์)

“ขอให้ติดด้วยเถอะ เพี้ยง” ฉันได้แต่ภาวนาให้ตัวเองสอบติด เพราะฉันอยากเรียนคณะนี้ และที่สำคัญต้องเป็นมหาลัยเดียวกับน้ำเหนือด้วย

“จะกลัวทำไม มีความมั่นใจในตัวเองหน่อย” เหมือนเดิมค่ะ น้ำเหนือผู้ปากร้ายของฉัน ยังคงสอนฉันแบบฮาร์ดคอเหมือนเดิม ไม่เห็นเหมือนตอนเด็กเลย ที่ปลอบฉัน โอ๋ฉันตลอด

“ก็คนเก่งเยอะนี่หน่า เอิงก็กลัวสิ” ฉันตอบกลับไปเสียงเบา

“ไม่ติดก็แค่สอบใหม่ มหาลัยอื่นก็มีเยอะเยะ” น้ำเหนือพูดออกมาอย่างไม่ใส่ใจ เขาเป็นคนที่แบบเหมือนไม่สนใจอะไรเลย ชิลล์ๆ สบายๆ ไม่ค่อยเครียดกับอะไรมาก แต่เห็นแบบนี้เขาก็ใส่ใจรายละเอียดมากนะ เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ของฉัน น้ำเหนือรู้หมด อีกอย่าง ถึงน้ำเหนือจะปากร้าย แต่ก็ใจดีที่สุด

“รู้แล้วๆ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เอิงจะเรียนมหาลัยเดียวกับน้ำเหนือให้ได้!” ฉันพูดออกไปด้วยแรงฮึดสู้ ฉันสู้ตาย ต่อให้ไม่ได้เรียนคณะที่ตัวเองชอบ แต่ฉันก็จะเรียนมหาลัยเดียวกับน้ำเหนือให้ได้

เพราะฉันรู้ว่ายังไงน้ำเหนือก็ต้องสอบติดที่นี่อยู่แล้ว ซึ่งฉันก็ไม่อยากให้น้ำเหนือต้องฝืนไปเรียนกับฉันที่มหาลัยอื่น เพราะน้ำเหนืออยากเรียนที่นี่ แต่เขาสัญญาไว้ว่าถ้าฉันไม่ติดบริหารที่นี่ เขาก็จะไปเรียนที่เดียวกับที่ฉันติด ซึ่งฉันจะไม่ให้เขาทำแบบนั้นแน่นอน ฉันนี่แหละจะเป็นคนเสียสละให้น้ำเหนือเอง

และตอนนี้ก็ได้เวลาแล้ว ฉันเข้าระบบของน้ำเหนือก่อนของตัวเอง ก่อนจะคลิกเข้าไป และ...

“น้ำเหนือติดจริงๆ ด้วย! ดีใจด้วยนะ” ฉันพูดออกไปด้วยรอยยิ้ม ชื่อน้ำเหนืออยู่อันดับต้นๆ ของใบรายชื่อเลย มันเลยทำให้พอเปิดเข้ามาปุ๊บก็เจอปั๊บ

“อืม แล้วเมื่อไหร่จะดูของตัวเอง” น้ำเหนือพูดขึ้นอย่างไม่ยินดียินร้าย เหมือนรู้อยู่แล้วว่ายังไงก็ต้องติดก่อนจะถามฉันออกมา ก็แน่นอนสิ น้ำเหนือเก่งจะตาย

“น้ำเหนือดูให้เอิงหน่อยได้ไหม” ฉันส่งยิ้มแห้งๆ ให้น้ำเหนือ ก่อนจะขอร้องเขาออกไป ฉันไม่กล้าดูเองอ่ะ กลัวหัวใจจะวาย

“หลบไปเลยไป ยัยบื้อ” น้ำเหนือวางหนังสือในมือก่อนจะลุกมาไล่ให้ฉันหลีกทาง แล้วเขาก็นั่งแทนที่ฉัน ก่อนจะเข้าระบบของฉันบ้าง

“เป็นไงบ้าง” ฉันหลับตาหันหน้าหนีถามออกมา มันลุ้นจนเหงื่อแตกไปหมดแล้ว

“เธอไม่ติด” แล้วน้ำเหนือก็พูดออกมาเสียงปกติของเขา แต่มันเหมือนคำประกาศลงโทษฐานหนักสำหรับฉันยังไงยังงั้น

“ไม่ติดเหรอ ฮึก ฮือ เอิงสอบไม่ติด” ฉันปล่อยโฮออกมาทันที ถึงแม้ว่าจะบอกว่าเลือกคณะอื่นแทนก็ได้ก็เถอะ แต่พอเอาเข้าจริงๆ ฉันก็เสียใจมากเหมือนกันนะ อุตส่ายอมตัดใจไม่เรียนคณะเดียวกับน้ำเหนือก็เสียใจพอแล้ว ยังต้องมาเสียใจเพราะสอบคณะที่ตัวเองชอบไม่ติดอีก

“ฮ่าๆ ๆ ฉันโกหกอ่ะ เธอสอบติด ยัยบื้อ” น้ำเหนือหัวเราะออกมาก่อนจะจับหัวฉันโขลงไปมาอย่างหยอกล้อ

“ฮึก น้ำเหนือหลอกเอิงทำไม เอิงหัวใจแทบวาย! ฮือ” ฉันว่าให้น้ำเหนืออย่างงอนๆ ก็รู้อยู่ว่าฉันกลัวแทบแย่ แต่เขาก็ยังแกล้งฉันอีก

“ก็เธอมันน่าแกล้งนี่หน่า” น้ำเหนือพูดออกมาด้วยรอยยิ้มร้ายที่แกลังฉันได้สำเร็จ

“ไม่ต้องมาหัวเราะเลย เอิงงอนน้ำเหนือแล้ว!” ฉันว่าออกไปงอนๆ

“มาๆ ง้อก็ได้” น้ำเหนือว่าก่อนจะดึงฉันไปกอดปลอบ

“ไม่ต้องเลย!” ฉันว่าให้ก่อนจะหนีออกไปที่ครัวเพื่อไปช่วยงานป้าน้ำ

“เช็ดน้ำตาก่อนนะ อายคนอื่นเขา!” น้ำเหนือตะโกนล้อเลือนฉันมาตามหลัง ทำให้ฉันหันไปยู่หน้าให้เขาอย่างหมั่นไส้