* * *
Hayatımda bundan daha uzun bir gece geçirmemiştim. Peş peşe olan şeyler bir dur durak bilmiyordu ve ben, bir anda kendimi onun evinde buldum.
Kenan Hanzade.
Söylediğine göre polis.
O evden çıktı ve ben etrafa bakınıyorum. Ancak evde fotoğraf yok, çerçeve yok, polise ait hiç bir şey yok. Tamam, olmak zorunda değil, belki dolapları karıştırırsam bir şey bula bilirim ancak o kadar yorgunum ki, kalkacak ve bir şeyleri araştıracak gücü kendimde bulamıyorum.
Uyumamam lazım... Uyumamam lazım...
Ayağımın altındaki acıya rağmen yorgunluğun eseri olan uyku tüm gücü ile bastırıyor ve göz kapaklarım git gide ağırlaşıyordu. Daha fazla direnemedim. Bir süre sonra uykuya dalmışım...
Bir ses, zil sesi beynimin içinde uğultu gibi yankılanmaya başladı.
Gözlerimi açıp ayağa kalktım. Kapı çalıyo
