* * *
Gecenin karanlığı, hastane yolunu sararken, Kenan’ı acı içinde yere yığılmış halde gördüm. Kanlar içinde, nefes almakta zorlanıyordu. “Hızlı olun!” diye bağırdım, adamlarıma talimat verdim. “Onu kaybedemeyiz!”
Adamlarım Kenan’ı dikkatlice sırtlayarak ilerlemeye başladılar. Her adımda içimde bir kaygı büyüyordu. Hastane binası gözlerimin önünde belirdiğinde, kalbim hızla çarpıyordu.
“Kapıyı açın!” dedim. Hemen arka kapıyı açarak Kenan’ı içeri taşıdılar. Hastane personeline göz ucuyla baktım, “Acil bir durumda! Hızlı olun!” dedim.
Ekip, Kenan’ı sedyeye yerleştirirken yüzümde derin bir endişe vardı. Gözleri acıyla parıldıyordu. Yanına eğilip, “Sakın pes etme, Kenan. Buradasın, yanındayım,” dedim.
Hastane koridorları boyunca koşarken, her an onun hayatı için bir savaş verdiğimizi h
