Yolculuğumuz, sadece kişisel hikayelerle sınırlı kalmıyordu; topluluğumuz genişledikçe, insanları bir araya getiren güçlü bir bağ oluşmaya başladı. Kenan ile birlikte düzenlediğimiz etkinlikler, yalnızca bir platform değil, aynı zamanda insanların duygusal yaralarını paylaştığı, dayanışma gösterdiği ve birbirlerine ilham verdiği bir alan haline gelmişti.
Bir akşam, etkinliklerimizin ardından bir katılımcı bana yaklaştı. “Bütün bu hikayeleri dinledikten sonra, kendi hikayemi yazmaya karar verdim,” dedi, gözlerinde kararlılık vardı. “Yıllarca susmuşum, ama şimdi bir sesim olduğunu hissediyorum.”
Bu sözler içimde bir kıpırtı yarattı. “İşte bu harika! Yazmak, hissettiklerini anlamanın ve başkalarıyla paylaşmanın en güçlü yolu,” dedim. “Unutma, senin hikayen başka birine umut verebilir.”
O
