“ครับแม่”
(เสกข์ยังไม่มาเหรอลูก งานยุ่งอยู่เหรอ) เจ๊เกลียวถามลูกชายคนเดียวด้วยความเป็นห่วง นี่เที่ยงแล้วนะ แต่ยังไม่เห็นหน้าลูกชายคนเดียวกลับมาบ้าน
ปกติแล้ว ลูกชายเธอไม่เคยทำตัวให้รู้สึกเป็นห่วงเลย
“นิดหน่อยครับ” บอกแล้วหันไปมองทางเตียงนอน เมื่อเห็นคนตัวเล็กขยับกาย ก่อนที่เจนนี่จะลุกขึ้นมานั่ง
“เดี๋ยวบ่าย ๆ ผมกลับครับ”
(หาอะไรกินรองท้องก่อนนะลูก แล้วค่อยกลับมากินข้าวที่บ้านอีกที)
“ครับ” สองแม่ลูกวางสายกันไป
เจนนี่มองนาฬิกาบนฝาผนังด้วยความงัวเงีย กลับต้องตกใจเมื่อพบว่าตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงครึ่ง
“พ่อ แม่!” รีบลุกลงจากเตียงทันที แต่พอเท้าสัมผัสที่พื้น ความระบมก็วิ่งเข้าใส่น้องสาว
“โอ๊ย!” ร่างบอบบางค่อย ๆ หย่อนสะโพกกลับลงนั่งที่เก่า แต่อย่างนั้น ก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกเจ็บน้อยลง จนนั่งตรง ๆ ไม่ได้
วางมือข้างหนึ่งค้ำลงไปกับที่นอน ถ่ายเทน้ำหนักไปไว้ที่สะโพกข้างเดียว
เสกข์เห็นอย่างนั้นส่
