Kasalukuyan akong nakahiga sa kama, tulala.
Paulit-ulit na pumapasok sa isipan ko ang mga nabasa ko kanina. Alam kong hindi na dapat ako naapektuhan sa ganitong balita dahil una pa lang ay alam ko nang sila.
Shit. Naiiyak na naman ako.
Kahit na ayaw kong isipin ay kusa iyon na pumapasok sa utak ko. Kahit na pakiramdam ko ay paulit-ulit akong sinasampal nang katotohanan, hindi pa rin ako nagigising.
I kept on making myself believe I could easily throw away my feelings and remain as friends.
I smiled sarcastically.
Pinunasan ko ang luhang kumawala sa mata ko. Ngunit hindi pa rin maampat ang pagtulo niyon.
I suddenly thought of Anna.
She's a strong woman. I hope I can be as strong as her.
I hope in the near future, I want to be someone who could sincerely wish for his happiness with
