ผมต้องดื้อยังไงให้พี่รัก (แสงเหนือ&ปอร์เช่)

สวัสดีครับ ก่อนอื่นผมขอแนะนำตัวก่อน ผมชื่อไรวิน กิตติขจร หรือไรวิน อิซักเซ่น ลูกพ่อเรวินทร์ กับ แม่น้ำขิง จะเรียกผมว่าปอร์เช่ก็ได้นะครับ ปีนี้ผมโตขึ้นอีกหนึ่งปีและสอบเข้าเรียนเป็นเด็กนิสิตปีหนึ่ง แต่ก่อนที่ผมจะได้เข้ามาเรียนที่แห่งนี้ได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย อ่านหนังสือหามรุ่งหามค่ำเพื่อหวังจะเข้ามาอยู่ใกล้ๆคนที่แอบชอบ แต่ด้วยความมุ่งมั่นพยายามที่จะเข้ามหา'ลัยนี้ให้ได้ทำให้ผมตั้งใจ เพราะต่อให้มีเงินอำนาจมากแค่ไหนพ่อผมก็คงไม่ช่วย ดังนั้น การที่ผมเข้ามาเรียนได้ก็เพราะความสามารถล้วนๆแต่คนอื่นจะมองอย่างไรนั้นมันก็เรื่องของเขา...แต่อะไรที่ได้มายากๆ ผมมองว่ามันท้าทายความสามารถดีชะมัด!! และผมก็เป็นจำพวกชอบลองซะด้วยสิ...โดยเฉพาะไอ้ผู้ชายที่ชอบเดินหนีผม ครอบครัวผมเป็นตระกูลนักการเมืองรุ่นสู่รุ่น คุณตากับแม่ก็เป็นนักการเมืองเช่นกัน ส่วนพ่อเป็นนักธุรกิจมือใหม่แต่กลับประสบความสำเร็จมากเพราะธุรกิจเติบโตและมีกำไรมหาศาลต่อเนื่องทุกปีมีแต่คนเกรงขาม อาจด้วยเคยทำงานอยู่กับตระกูลมาเฟียมาก่อน และยังเคยเป็นบอดี้การ์ดมือขวาที่เก่งชนิดหาตัวจับยากด้วย ทำให้พ่อมีชื่อเสียงและโลดแล่นอยู่ในวงการธุรกิจได้ไม่ยาก ตอนนี้แม่ผมเป็นถึงนักการเมืองระดับประเทศ ผมจึงมีชีวิตเฉกเช่นคุณหนูถูกเลี้ยงดูอย่างเอาแต่ใจมาตั้งแต่เด็ก แม่นั้นตามใจผมเสมอ คงมีแต่พ่อที่คอยขัดใจผมอยู่ตลอด ชอบให้ผมเรียนศิลปะป้องกันตัวแต่ผมไม่ชอบนี่ครับ ความแสบ แสนซน ดื้อรั้นต้องยกให้ผม แต่ถึงผมจะดื้อแค่ไหนก็ไม่มีใครจะกล้าดุด่าหรอกนะครับ ยกเว้นอยู่เพียงคนเดียวเท่านั้นที่กล้า และผมก็เหมือนคนบ้าชอบนักเวลาเขาดุด่า ยอมฟังทุกอย่างเพียงแค่บอก..แต่จะทำไหมนั่นมันอีกเรื่องหนึ่ง เอี๊ยด!!! เสียงเบรกของรถหรูสีดำราคาแพงดังสนั่นจนคนอื่นที่อยู่ใกล้ถึงกับต้องกระโดดหลบ ทุกคนที่อยู่ใกล้บริเวณต่างหันมามองด้วยความตกใจ เมื่อผมมายืนขวางอยู่ตรงลานจอดรถประจำตำแหน่งบุคคลสำคัญ ที่มีดีกรีเป็นถึงประธานสโมสรและดาวมหาลัยขวัญใจสาวๆทั้งมหาวิทยาลัยไม่สิ...ต้องบอกว่าทั้งประเทศ ที่สำคัญเจ้าของรถคันนี้เป็นถึงลูกหลานเจ้าของสถาบันแห่งนี้อีกด้วย เสียงตะโกนด่าออกมาพร้อมกับประตูรถเปิดออก เจ้าของร่างสูงที่ผมมายืนรออยู่เกือบชั่วโมงก้าวลงมาด้วยท่าทางหงุดหงิด สีหน้าเกรี้ยวกราดมองผมอย่างไม่พอใจขั้นสุด ผมผู้ซึ่งแหกขี้ตาตื่นอุตส่าห์แต่งตัวออกจากบ้านมาแต่เช้าเพื่อมารอเขาโดยเฉพาะ "อยากตายหรือไงมายืนปั้นเจ่อเกะกะอะไรอยู่ตรงนี้ ขวางทางกูชิบหาย!" ประโยคที่หลุดออกมาจากเบ้าหน้าหล่อห้วนจัด สีหน้าแววตาดุดันน่ากลัว ปากหนาหยักสวยเม้มเป็นเส้นตรง หากเป็นคนอื่นอาจวิ่งหนีจนป่าราบ แต่ผมกลับยิ้มให้จนตาหยี "ก็ผมคิดถึงพี่" พอได้ยินประโยคนี้ คนที่โมโหก็เริ่มอ่อนแสงใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มไปมาพร้อมทั้งสำรวจผม "ทำไมป่านนี้ยังไม่เข้าเรียน!" ผมมองดูเสื้อช็อปของคนที่เดินลงจากรถตรงปรี่เข้ามายืนใกล้ๆ ใบหน้าดุเข้มก็จริงแต่โคตรกร้าวใจ ความหล่อของเขาราวกับเทพเจ้าสรรค์สร้างปั้นแต่งมา ไม่รู้ว่าความหล่อของคนตรงหน้าจะไปหยุดอยู่ที่ตรงไหน สิ่งที่ผมสังเกตดูก่อนทุกครั้งที่ผู้ชายรูปหล่อกล้ามโตเดินเข้ามาใกล้ ก็คงเป็นสร้อยเกียร์ที่สวมอยู่ เป็นสิ่งที่บ่งบอกผมเสมอว่าเจ้าของร่างสูงยังไม่มีใคร ... นี่แหละเป็นเหตุผลว่าทำไมผมจึงต้องมาเฝ้ารุ่นพี่ปีสี่ ทั้งที่ตัวเองเป็นเด็กนิติปีหนึ่งอยู่ต่างคณะ วันนี้ทั้งวัน ผมคงไม่เป็นอันทำอะไรหรอกครับ เพราะสิ่งที่สำคัญและทำให้ผมมีความสุขที่สุดคือนับจากนี้ไป การที่จะได้มานั่งเฝ้าว่าที่คู่หมั้น และตามจีบทุกวันจนกว่าเขาจะใจอ่อนนั่นคือ ภารกิจสูงสุด ของนายไรวิน กิตติขจร ที่ว่าอย่างนั้นเพราะพี่เขาไม่ยอมตกปากรับคำผมสักทีเอาแต่หนีหน้าและปฏิเสธผมมาโดยตลอด มีแต่ผมที่เฝ้าตามตื้อมาตั้งแต่เด็กจนเข้าปีหนึ่งแต่พี่เขาก็ไม่ยอมใจอ่อน เขาก็คือผู้ชายที่ยืนเก๊กหน้าหล่ออยู่ตรงหน้า หนุ่มหล่อประจำมหาวิทยาลัยที่ฮอตที่สุดในสามโลก อย่างน้อยได้เห็นหน้าและโดนเขาด่าสักนิด แล้วค่อยไปเรียนก็ยังไม่สาย "พี่แสงเหนือ" "กูถาม!" คนตัวสูงเท้าสะเอวท่าทางเอาเรื่อง คิ้วเข้มเลิกขึ้นมองมาที่ผมเขม็งอย่างรอคำตอบ "ก็เปิดเทอมวันแรกผมก็มาดักรอพี่ไง จะขอคำอวยพรก่อนเข้าห้องเรียน ผมตั้งใจสอบเข้าที่นี่ก็เพราะพี่เลยนะครับ" ก่อนจะมาเรียนที่นี่ผมให้ลูกน้องของแม่ตามสืบทุกอย่างเกี่ยวกับเขา ดังนั้นไม่ต้องสงสัยนะครับว่าทำไมผมถึงมาดักรอพี่เขาได้ "ปัญญาอ่อนชิบหาย!" คำอวยพรที่ได้รับวันแรกของการเปิดภาคเรียนของนิสิตปีหนึ่ง ช่างระรื่นหู แต่ผมก็ไม่เคยโกรธเลยสักที พอพูดจบร่างสูงก็เดินตัวปลิวจากไปโดยไม่สนใจผมสักนิด ผมเบะปากตามหลังเป็นอย่างนี้ทุกทีสินะ ไม่ว่าจะทำอะไรผมก็ไม่เคยอยู่ในสายตาเขาหรอก...แต่ผมก็ไม่เคยท้อ เพราะลูกท้อมีไว้ให้ลิงถือ ไม่ใช่ผมสักหน่อย... "หนีได้หนีไป ผมจะตามตื้อจนกว่าพี่จะรัก" หนึ่งปีต่อจากนี้ผมจะตามตื้อผู้ชายที่มีลุคเท่ห์อย่างพี่แสงเหนือให้ได้ ผู้ชายที่มีใบหน้าหล่อคมคาย แววตาคมกริบนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มดูเย็นชา สีผิวที่ขาวออร่าราวกับผู้หญิง ร่างสูงหนามีแผ่นหลังกว้างใหญ่ ร่างกายกำยำแข็งแรงบึกบึนอย่างคนออกกำลังกายอยู่สม่ำเสมอ เรือนผมทรงแมนบ็อบยาวเทียบติ่งหูที่ดูหล่อเซอร์จนผมหลงใหล วันนี้พี่แสงเหนือมัดรวบตึงไปครึ่งหัวดูเท่คูลๆสุดๆ ยิ่งทำให้เขาน่ามอง หล่อเสียจนผมยอมให้อภัยทุกอย่าง