Hemen pencerenin önünden çekilip askıdan montumu alarak evden çıktım. Hızlı adımlarla okula adımladım açık olan okul kapısından içeriye girip ders işlediğimiz sınıfa adım attım. Sobanın başına diz çökmüş elindeki çakmağı ateşleyen adamla göz göze geldiğimde kalbimin atmayı bıraktığını hissettim.
Dağhan bana bakıyordu. Ben günler sonra ona bakıyordum. Ne hissetmem gerektiğini hiç bilmiyordum. Sanki metrelerce yüksekteki bir uçurumdan atlamış ama uçmayı da başarmış gibiydim. O boşlukta süzülüyordum apansız. Süzüldükçe daha da özgür kılıyordum kendimi.
Kalbim yerinden çıkacak kadar hızlı atıyordu. Bu kalp atışlarıyla nasıl başa çıkacaktım ben tam da şimdi? Dağhan'ın yokluğunda onun özlemi ağır basmıştı bana şimdi ise tüm gerçekliğiyle karşımda duruyor dikkatle bana bakıyordu.
Yüreğime yay
