Ben insan olarak Dağhan'dan özür dileyecektim. Ötesi de yoktu. İki tanıdık belki de sadece iki memur olarak yapacaktım bunu. İlişkimiz de hep bu minvalde devam edecekti. Hoş devam edip etmeyeceğini şimdilik bilmiyordum ama olsun. Sonuçta bir fikirde toplamıştım düşüncelerimi.
Öğrencilerimi sınıfta beklemeye karar verip okul binasına adımlamaya başladım. Yakında çoktan o sevdanın küllerinde savrulacağımı bilmeden aklımdan silmeye çalıştım bu düşünceleri. Oysa hisler silinir miydi kalpten?
Sınıfta büyük ve tarifsiz bir heyecanla öğrencilerimi beklemeye devam ediyordum. Okulun bahçesinden içeriye giren iki küçük çocuğu gördüğümde oturduğum koltuktan hemen kalktım. Okul binasından çıkıp içeriye gelen çocuğu karşılamak için bekledim.
Yüzümde çok başka bir gülümseme vardı, ''Günaydın.'' diye
