Tüm cesaretimi toplayıp sordum gözlerine bakarak.
''Bekleyenin olayım ister misin?''
Birkaç saniye gözlerimiz bir cevap arar gibi dolandı yüzlerimizde. Dağhan sorduğum sorunun ne kadar ciddi olduğunu anlamak ister gibi yüzüme bakıyordu. Ben de onun sessizliğinden kendime bir cevap çıkartmaya çalışıyordum.
Yutkundum, dudaklarım kurumuştu. Keşke dedim kendime keşke sormasaydım bu soruyu. Şu an çok ani gelişmişti. Sonunu ve sonrasını hiç ama hiç düşünmeden soruvermiştim işte. Zamanı birkaç saniye geri alabilseydim eğer bu cümleyi çıkartmazdım dudaklarımın arasından. İçimdeki pişmanlık duygusu ile başa çıkmaya çalışıyordum. Bu duygu hiç ama hiç başa çıkılası değildi, ben ne yapmıştım sahi?
Dağhan sorumu ciddiye almayıp alayla gülseydi rahatlardım, tamama gerçekten ciddiye almasa ve gülse
