🫀
Beni hiçbir şeyi olarak görmüştü. Haklıydı çünkü o iyi bir sohbet ediciydi. Duygulara kapılan biri değildi. Haklıydı, ben onun tam tersiydim.
Uzun sessizlik bizim çığlıklarımız mıydı? Sessiz çığlıklar duyulur muydu?
Ben düz, oda bana doğru yatıyordu. Beni izleyip izlememesine bakmıyordum.
Çünkü alacağım cevap beni korkutuyordu. Onu tanıyalı kısa süre olmuştu. Rüzgar'la konuşurken farklı bir his beliriyordu içimde.
Furkan'la veya Açelya'yla konuşurken aynı his olmuyordu. Göz kapaklarım ağır geliyordu. Rüya görüyordum.
Beni makinelere bağlamışlardı. Ben ölüyordum. Herkes bana bakıyordu. Annem çığlıklarla ağlıyordu. Rüzgar da vardı. Kalbini tutuyordu. "Hep beyaz kal demiştim."
Furkan, Açelya ve Dilara birbirine sarılmış ağlıyorlardı.
Babam her tarafı parçalıyordu. Oktay Amca kenarda
