You and I on the same time

I wished for someone who will love me. Then they gave you. I thought you were the one who will gonna love me--- But you are only my mission. My mission is to help you Find your missing true love It's hard for me But I think I can get through it. I did my mission so Even I'm hurting By helping you find her Yet I'm here. But what a tricky life, That's not my real mission My mission is to love you Because I'm the one for you. I'm that true love we are looking for. -Eunice ______________________ Chapter 1 It's just a normal day for me today. I'm on my way home from partying with my friends. I'm not drunk so it's okay for me to drive. Maybe a little tipsy. But I can manage. Nagdadrive ako ngayon sa kahabaan ng high way nato na walang ibang sasakyan na dumadaan. Medyo gabi na kaya ang dilim pero memoryado ko naman ang daan. Habang nagdadrive ay di ko mapigilang mapadasal na sana I can reach home safely. After 20 minutes of driving I still haven't got home. My phone suddenly rings. Kinuha ko ito sa bag ko but because of my clumsiness, it fell to the floor. Medyo busy ako sa pagdadrive pero hindi naman siguro ako madidisgrasya if kunin ko lang phone ko sandali diba? I tried to reach my phone while taking a glance in front. As I reached it, I suddenly hit the break of the car because I think I bumped on something. I went out sa the car and I saw a man who's lying on the road. I was shocked. I think I just sober up when I saw it. "Hey, hey, uhmm--sir, are you okay? Hey, please wake up. Wait I'm taking you to the hospital." and I tried to make him stand. But when he's on my car. He suddenly moved. "T-teka, nasaan ako? Bakit ang dilim? T-teka? Sino ka?" this man has so many questions. "Are you hurt somewhere, sir?" "A-ano? Hindi kita maintindihan." "Ang sabi ko, may masakit ba sa iyo? I mean, nabangga ka ng sasakyan ko kaya tinatanong kita if may masakit sa iyo dahil dadalhin kita sa ospital." "Wala naman. Walang masakit sa akin. Pero maari bang magtanong kung sino ka?" "I'm si Eunice. And you are?" "Pasensya na binibini ngunit hindi ako nakaka intindi ng wikang Ingles. Ikaw ba ay anak ng mga dayuhan?" "Ah ganun ba? Isa akong purong pilipino. Hindi ako isang dayuhan. Nasa pilipinas pa rin naman tayo." "N-ngunit--ikaw ay isang Pilipino? Bakit wikang Ingles ang iyong sinasambit?" I didn't know that there are people who is outdated. Maybe he is far from the people? Or is he living from very very very far from the city? "Sa inyo pong kaalaman, ngayon ay Dalawampu't unang siglo na kaya marami ng nagbago. Kinakain na ng modernisasyon ang paligid." "Dalawampu't unang siglo? Kanina la'y ikalabing siyam na siglo." "Labing siyam? Anong taon?" nagulat ako nang sinabi niya 19th century pa daw kanina. He is just kidding right? "Oo. Taong 1868." now I get it. I think he is a runaway mental patient. "Kung ganun, ilang taon ka na?" "26 taong gulang na ako." Mas matanda siya sa aking ang dalawang taon. "Anong pangalan mo?" "Antonio Madrigal." Antonio Madrigal? I think I heard that from somewhere. "Kung ganun, walang masakit sa iyo?" "Anong taon na ngayon?" he asked. "2023." "Anong pangalan mo?" "Tawagin mo nalang akong Eunice." inulit niya pa ang pangalan ko bago tumango tango. "Wala namang masakit sa akin." "Kung ganun, maaari bang malaman kung saan ka nakatira at ng maihatid na kita? Gabi na kasi at pauwi na ako." "Sa panahong ito, wala akong tirahan. Kung meron man, iyon ay bago ako nakapasok sa panahong ito." after so many questions and answers and statements, even though I just knew him, I decided to bring him to my house because he said he doesn't have a home. While I was driving, he told me how he got here. His life before and why he is here. "Habang tinatapos ko ang nobelang sinusulat ko ay may nakita akong babaeng papunta sa kagubatan. Di ako sigurado pero alam ng lahat na mapanganib ang kagubatan iyon. Lahat ng pumasok doon ay di na nakalabas. Sinundan ko siya at tinawag ng ilang beses na wag pumunta doon. Ngunit hindi siya nakinig. Nasa isang metro nalang bago makapasok sa kagubatan ay huminto ako. Tiningnan ko papalayo ang babaeng iyon. Nang humarap siya sa akin ay isang napakagandang dilag ang aking nakita. Nakangiti siya sa akin ng pagkatamis tamis. Para niya akong tinatawag doon. Ngunit ayaw kong lumapit. Isang hakbang nalang, ngunit di ko magawa. Isang tinig na parang minamanipula ako ang nagpahakbang sa akin. At nung nakapasok na ako ng tuluyan ay biglang sumirado ang pinanggalingan ko. Isang babae na medyo may katandaan ang nagpakita sa akin. At sinabi ng kailangan kong mahanap ang tumawag sa akin papasok doon upang makalabas ako sa kagubatang iyon. At ilang saglit ay nagbago ang paligid. Naging madilim. At doon kita nakita." He's story is so damn realistic yet impossible. Who the hell would believe such a fantasy story? I'm not a fan of fairytales you know, but I always wanted a Prince charming who will love me and I will love too. "Andito na tayo. Pasok ka." at binuksan ang pintuan ng bahay kung saan ako lang mag isa. I lived in a subdivision. I live alone and paying all my whatevers here in my house alone and I'm making money alone. We are rich, yes. But I use my money. I work for my money. "Kung ganun ay kailangan mong makita ang babaeng tumawag sayo para makabalik ka sa inyo?" "Oo ganun na nga." when I turned on the lights, he saw my place that is so messy. "Pagpasensyahan mo na ang bahay ko. Medyo makalat. Mag isa lang kasi ako dito." And also now, I saw how handsome the guy I brought to my house. And I'm sure maiissue ako ulit ako nito. No biggies. I'm used to that. I don't bring anyone to my house. That's why I'm the one who goes to them. He's so handsome. He's tall, his hair is slight long and I swear he's appearance is definitely my type. "Antonio diba? Wait. So may mga bakanteng kwarto jan at yung nasa gilid yung guest room, doon ka matulog." "Hindi ba bawal sa inyo dito na magsama ang babae at lalaki kahit di pa mag asawa?" oh? Kaya pala kanina ko pa napapansin na medyo may distansya siya. "Diba sinabi ko na marami ng nagbago? Isa iyan sa mga nagbago. Maraming tao na ngayon ang nagsasama kahit di kasal. Kahit magkaibigan lang ay nagsasama sa isang lugar. Kung noon ay ang nagmamahalan lang ay babae at lalaki, ngayon ay mga nagmamahalan na na kapareho nila ng kasarian. " "Hindi ba't labag iyon sa batas ng panginoon?" "I don't know. Hindi ko alam. Pero ang alam ko, hanggat nagmamahalan kayo, walang mali. Basta mahal niyo ang isa't isa. Walang may karapatan na humusga sa inyo dahil hindi mali ang magmahal." "Sige mauna na ako sa taas. Nga pala, may pwede ba akong pamalit sa suot ko?" ay! Ang daming arte naman nito. Joke. "I think may mga damit dyan si daddy na naiwan. Wait titingnan ko lang." Umakyat ako sa taas at pumasok sa isang kwarto. Minsan kasi pumupunta dito sina mommy at daddy. Binibisita nila ako dito kaya nagiiwan nalang sila ng mga damit nila. Hinanap ko kung may damit pa bang hindi nagagamit si daddy. And meron nga. "Ito nalang suotin mo. Damit iyan ng ama ko." ngumiti siya at nag pasalamat bago tuluyang pumasok sa kwarto. Shez! Yung ngiti niya nakaka inlove! Ang perfect ng teeth beh! Habang nasa loob siya ay nagluto ako ng makakain para sa akong gwapong bisita. Nakakahiya naman, galing pa siyang 1868 papuntang 2023 ang Habang lakbayin kaya iyon. I'm sure he's hungry. I cooked adobong manok kasi diba old Filipino siya so, I'm sure they love adobo. After na nag linis ako sa sala. After that ay bumaba siya suot ang damit ni daddy. Pantalon then naka grey v neck. Medyo maluwang man sa kanya ay gwapo pa rin siya. "Kumain ka muna. Sigurado akong gutom ka." "Salamat." at kumain na siya. Inaya niya pa ako but I'm already full. Galing akong party ih. After I cleaned the sala, ay umupo ako sa upuan sa harap niya. "Kailan mo sisimulan ang paghahanap sa babaeng iyon?" tanong ko. "Di ko alam kung saan magsisimula. Di ko alam kung bakit dito ako napadpad." "So, you mean, asan ka titira habang naghahanap sa kanya?" nag isip muna siya at ngumiti sa akin. Don't tell me.... "Maaari bang dito muna ako?" "No! Hindi." "Bakit?" "Dahil may trabaho ako. Tsaka ako mambabahay ng lalaki? No way!" "Diba sabi mo ay ayos lang magsama ang babae at lalaki sa isang bahay sa panahong ito?" "Oo ngunit iba ako. No. Ayoko." "Sige na. Pakiusap. Sige na." at nagpapacute siya. Bwesit! "No." I'm not marupok. Kaya no. "Pakiusap. Sige na. Tutulungan kita sa mga gawain sa bahay mo. Ako magluluto. Ako maglilinis. Tsaka, kahit anong trabaho ipagawa mo sa akin." it's a good deal. But--- "Sige." okay. Pasalamat siya gwapo siya. "And tomorrow be ready." nagtaka naman siya. "Tuturuan na nga rin kita ng mga salitang ingles ng di mahalata na galing ka pang sinaunang panahon! Tsaka bukas pupunta tayong mall---pamilihan! I'll buy you clothes. I mean bibilhan kita ng mga masusuot. Tss." Ilang English tutorial pa ang nangyari at pumanhik na ako sa kwarto. Mabilis lang siyang nakakuha. Fast learner baga. I taught him how the telephone, television and other things here work dahil base sa mga nakikita ko sa movies, most of ancient people na nakarating sa modern days ay na iignorante. Like yung nag on ang TV ay itinatapon nila so I taught him that because I don't want my TV to be broken and also phones. As I expected, yun nga namangha siya kasi daw iba na daw talaga ang panahon ngayon. Next day, I woke up because of a super sweet smell. Super hmm. Lumabas ako ng kwarto at nadtnan ang isang lalaki ng nagluluto. Omo! I thought that was only a dream! It's true! Sinampal sampal ko ang sarili ko dahil akala ko it's just a dream! "Magandang umaga." bati niya. "G-good morning." medyo naiilang ako. Gadh! I'll never trust anything anymore. I'll never decided anything reckless even if it's a dream anymore. "Nagluto ako gaya nung usapan natin." "O-okay. Aakyat lang muna ako." tumango siya kaya dali dali akong bumalik sa kwarto at isinarado iyon. I shout voiceless because of thinking it was just a dream and also because of kilig. We are like a husband and wife. I smiled like crazy because of what I thought. Calm down, Eunice. As I remember, he is looking for someone. Maybe that girl is his love. Don't let yourself fall for him. I'm warning you. Okay? But I can't help it! But it's okay. Naligo na ako at nagbihis bago bumaba. "Tapos na ang niluluto ko." nagluto siya ng sinigang. I wonder if sinigang was already discovered back then on 1860's. I tasted it and it's really good! I asked him kung noon pa man ay marunong na siyang magluto nito ay ngumiti lang siya. Kumain kami then siya yung naghugas ng pinggan. Bahala siya. I told him to take a bath already but he said he doesn't know how to turn the shower on. I taught him things he needs to know on taking a bath then I prepared a clothes for him to wear for now again. Then I left. I went back to my room para mag ayos dahil nga aalis kami ngayon. While I'm infront of the mirror, I can't help but to smile of what I've done earlier. Para nga kaming mag asawa, ako pa naghanda ng masusuot niya. Hihi Talanding isipan to! Siguro normal lang ito sa mga single no? After I'm done, lumabas nako ng kwarto ay kumatok ako sa kwarto kung saan naroon si Antonio. I asked if tapos na siya sabi niya, hindi pa. Nauna akong bumaba sa sala at umupo sa couch. Inabot ko ang laptop sa table and I search his name on Google because I think his name is so familiar. At yun nga. At nagulat ako sa lumabas. He is a novelist back on 1860's. He is a great writer. And he was born on 27th of May, 1842. He died at the age of 26 while saving his love from bulletshot. What? Does it mean... He died at the age of 26 because of his love? Does it mean he has to find his love to change the history? Or what? "Tapos na ako." I immediately closed the laptop as he go down here. He is so handsome with that wet dripping hair. Char. "I think masyadong halata na pang sinauna name mo. What if baguhin natin pangalan mo?" "At ano naman ipapalit mo?" "What if Eduardo? No. So medyo pangmatanda. Oh! okay. Edward. Medyo malayo man sa Antonio pero malapit sa puso ko. Just kidding." "J-jas--?" "Just Kidding. Ibig sabihin biro lang." "Ahh." "You are now, Edward Cullens---este Edward Madrigal." We are going to the mall para bumili ng mga damit niya and mine narin. Shopping!! While driving tumitingin naman siya sa mga buildings sa paligid namin. While on the way, I told him so many things about it. Yung mga sasakyan, yung mga bagay bagay na tinatanong niya I answered it all. And as usual, medyo na traffic kami sandali bago nakarating sa mall. I told him to act normal para di mahalata. Lalo na if we see my friends. I told him not to talk too much. Dumiretso kami sa men's wear para maghanap ng magkakasya sa kanya. He is so damn hot even he is on a plain white or black shirt. Maybe, lalo na kapag naka long sleeve polo siya. Sheezz. Bumili ako ang ilang pares ng shirts, jeans and shoes. Tapos yung mga malanding saleslady ay pinagtitripan siya pero bleeh nila, hindi sila pinapansin. Tas yung echoserang cashier tinanong pa ako if bakit daw ako ang bumibili sa damit ng boyfriend ko. Ang sinabi ko, binigay lang ng asawa ko yung card niya para sa mga bibilhin namin. Medyo nahiya naman siya. Di kasi halata kasi may mga singsing ako sa kamay kaya wala siyang magagawa kundi maniwala. Next ay sa akin naman. May mga damit pa naman ako kaya yung make ups nalang binili ko. After that ay nag grocery rin ako para sa bahay kasi malapit ng maubos laman ng ref. Kalahati nalang kasi. Chocolates, treats, junkfoods, and other makakain sa bahay. I also bought Ice creams. After all--everything ay siya ang nagbitbit ng iba. Inilagay ko lahat sa compartment ng sasakyan ang mga binili namin. Pagkatapos ay huminto kami sa isang Filipino restaurant na medyo maraming tao para kumain para na rin di kami masyadong mapansin. I ordered the food and we waited. We talked a bit about the manners and random things. Unfortunately, my friend is here. And she saw me. "Oh! Eunice! Hi! Oh? You have a date? He's so gwapo. Hi what's your name, handsome?" at si Faye pa talaga ang nakakita sa amin. Siya ang pinaka maingay at malandi sa lahat. "I'm Edward." at nag shake hands sila. Buti nalang naturuan ko ito. "Is he your boyfriend, Eunice?" "You can say that." at ngumiti nalang. Wala akong ibang sinabi para di na siya magtanong. Nang tiningnan ko si Edward ay nakatitig siya kay Faye. Parang di mawala wala yung tingin niya dito. "O sige, Eunice. Aalis nako. Enjoy your date." at ngumiti siya sakin at kay Edward bago umalis. "May naramdaman akong kakaiba." biglang sabi niya nung umalis na si Faye. "Anong ibig mong sabihin?" that Faye is the girl he is looking for? "Hindi ko alam. Pero may kakaiba." mahirap mang aminin pero nasasaktan ako sa ideyang si Faye yung hinahanap niya. "Don't think too much. Kumain na tayo. Mamaya mo na yan isipin." at kumain na kami. Ako yung nag sabi na wag masyadong mag isip pero ako yung nag ooverthink. Bakit parang may kirot? Bakit parang may konting sakit? Maybe because it's my friend. Or maybe---no. It's too early to say I like him. Maybe I like his appearance but I don't think I like him romantically. Please stop Eunice before it's too late.