İdil.
Bir öpücükle aramızdaki tüm o duvarları yıkmıştı. Biraz soluklanmak için geri çekildiğimde dudaklarım hâlâ dudaklarına sürtüyordu.
“Yukarı çıkalım.” dememle beni belimden kavrayıp kucağına kaldırdı. Bacaklarımı hemen beline sardım.
“Çıkalım,” dedi. Sesi arzudan dolup taşıyordu. Aradan geçen dört yılı düşünecek olursak bu hâline hak veriyordum çünkü benim de ondan farkım yoktu. Tekrar dudaklarımız birleşti. Adımlarından yukarı çıktığımızı anlamıştım. Çok aceleciydi adımları. Bu şimdiden hoşuma gitmişti. Dudaklarımı ihtirasla sömürürken bende ona karşılık veriyordum. Acemiliğim ilk birlikteliğimizi aratmayacak türdendi. Kapıyı açtı. İçeri girdiğinde sırtımı kapıya dayadı. Hâlâ kucağındaydım. Eli çıplak bacağıma kaydığında dudaklarının kıvrıldığını hissettim. Bilerek etek giymiştim
