İdil.
Eve geldiğimizde Demir’in dediği nikâh memuru gelmişti. Tüm bunları ne ara hazırladı, onu bilmiyorum. Ağır adımlarla nikâh masasına yürüdüm. Oturduğum sırada Ezgi de telaşla yanıma geldi. Çok şaşkındı. Nasıl olmasın ki? Evden Cihan’ı görmeye diye gidiyordum ama dönüşte Demir’le nikâh masasına oturuyordum.
“İdil neler oluyor? Tüm bunlar da ne demek?” Dirseklerimi masaya dayayıp yüzümü sıkıntıyla ovdum.
“Sonra Ezgi… lütfen bana bir şey sorma olur mu? Artık ne dayanacak ne de kaldıracak gücüm kaldı,” dediğimde kapıda Demir belirdi. Sabah ki kıyafetlerimizle hiç özenmeden imzaları atıp kalkacaktık. Onu son karşılaşmamızdan sonra hiç görmemiştim. Hatta hayatımızdan tamamen çıktığını bile düşünmüştüm. Meğer çıkmamış… sadece doğru zamanı beklemiş.
“Anlamıyorum İdil,” derken Ezgi tüm
