Salondan odama dolan seslerle artık ayaklanmıştım. Duygusal anlarda ve tam cevabı alacağım zamanlarda bir aksilik çıkıyordu. Bu sefer bu aksiliği yaratan da kimdi?
Değneklerime sıkı sıkıya tutunmuş merdiven basamaklarını yavaş yavaş iniyordum. Keza inmeye çalışıyordum demek daha doğru olurdu.
Zar zor indiğim merdivenin son basamağında durup salona doğru baktım. Kapının oradan tanıdık bir adamın sesini duymuştum ama kim olduğunu çıkaramıyordum.
Son basamağıda inip kapıya doğru ilerledim. Her bir yaklaşmamda ses daha net duyuluyordu.
"Kızımı görmeye geldim."
Bu cümleyi duymamla kalbim hızla atmaya başlamıştı. Olduğum yerde kalakalmış, kıpırdayamıyordum. Babamla karşılaşmayı hiç düşünmemiştim. O'nu hergün görebilmeyi, sarılabilmeyi hayal etmiştim ama bunların gerçekleşeceğini düşünmemiş
