Annemin sesiyle gözlerimi açtım. Uzun zaman sonra bu sesle uyanacağımı düşünmemiştim.
Mutfaktan bana "Kızım uyan artık. Kahvaltı hazır, bak geç kalacaksın." diyordu.
Yataktan zar zor kalkıp banyoya girdim. Elimi yüzümü yıkayıp aynaya baktım. Solgun yüzüm her zamankinden farklı görünüyordu. Daha canlı gibiydi.
Annem tekrar seslenince mutfağa gittim. Masanın üstüne çeşit çeşit kahvaltılıkları hazırlayıp koymuştu. Evimde var olupta bilmediğim şeylerde vardı.
Anneme sarılıp "Günaydın. Özlemişim senin kahvaltılarını." diye söyledim.
Annem başımdan öpüp "Öyleyse oturda kahvaltını yap, geç kalacaksın yoksa." dedi beni oturtmaya çalışarak.
Annem hiç değişmemişti. Bu halini seviyordum. Ne kadar kızdırsada...
Sandalyeye oturarak "Saat kaç ki? Hem dün gelmene bile sevinemedim, bugün işim erken
