Enes beni son anda kendine çekip kurtadığında büyük şoktaydım. Az önce arabaya çarpılıyordum. Enes yüzümü elleriyle sarıp soru sorarken onu duymuyordum bile, öylece yüzüne bakıyordum.
Beni biraz sarsıp kendime gelmemi sağlarken "Hüma, iyi misin?" diye sordu.
Sesi endişeli geliyordu. Sadece kafamı sallamakla yetinmiştim. Benim hayatımı kurtarışı iki olmuştu. Bu ikinciydi. Yani ona tekrar borçlanmıştım.
Enes'i göğsünden itip "Gelme peşimden, beni kurtarma. Bu iki oldu. Sana borçlu kalmak istemiyorum. Uzak dur benden." dedim tek solukta.
Enes'in konuşmasını beklemeden karşıya geçtim. Duyduğum en son şey fısıltılarıydı.
"Ben senden uzak kalamıyorum ki." demişti.
Söylediği şeyi daha fazla düşünmeyip hastaneye girdim. Buraya aylar önce tayin edilmiş doktor arkadaşımın odasına doğru ilerled
