Pink-haired Eirah Bennisse (Better Place Series #3)

Chapter 7

Eirah's Point of View

Kalahating-araw akong naghanap ng apartment. Nakahanap naman ako. Todo na talaga ito, maglalayas ako. I mean, naglayas na nga akong tuluyan.

Okay na pala na naiwan ko ang telephono ko ro'n para walang kumukontak sa akin dito. Ang problema ko nga lang ay hindi ko matatawagan si Elias, ang nakababata kong kapatid. Sabi niya kasi ay tawagan ko siya pero hindi ko naman nagawa.

Bumili na rin ako ng bago kong telepono pero hindi ko naman saulo ang numero ni Elias kaya hindi ko rin naman siya matatawagan. Bumili na rin ako ng mga supplies, mga damit ko.

I've checked my bank account, iyong sa allowance ko and it's empty. Hindi nga ako nagkamali. Iyong sariling bank account ko na lang at savings ko ang may laman. 'Yon ang ginamit ko sa pag-rent ng apartment.

Nakatulala ako ngayon sa kisame ng naupahan kong apartment. "Hanggang kailan kaya ako rito?" tanong ko sa sarili ko.

Dapat ko pa bang puntahan ang kapatid ko at sabihin ko kung nasaan ako? Hindi ko siya tinawagan. Baka naman kagabi pa siya nag-aalala sa akin. Hindi naman iyon pumapasok sa kuwarto ko kapag hindi ko siya inaaya. Pero malay ko naman ay pumasok na siya sa kuwarto ko at nakita niya ang phone ko roon na naiwan ko.

"Bakit ba kasi kailangang pilitin ako?" inis na sabi ko na lang uli. Tinatamad akong nakahiga dito sa maliit na kama ko pero okay na rin. May bago akong biniling unan at kumot! Ang ku-cute nito! They're all color pink.

Niyakap ko na lang ang isa sa mga unan. Ipinikit ko na ang mga mata ko, sinubukan kong matulog pero imahe kaagad ni Nikolai ang nakita ko pagpikit pa lamang ng aking mga mata. Para bang bumalik ako sa nangyari sa amin kagabi. Iyong pag-uga ko ng sasakyan...

I actually like it, pero iyong sinabi niya naman sa akin kaninang umaga. Hmp. He doesn't want to see me again? Okay, sige. Gusto ko pa naman sana iyong nangyari sa amin at gusto ko rin na may mangyari pa sa amin pero mukhang out na siya.

Mabilis pala siyang magsawa.

Siguro isang gabi lang talaga 'yon. I shrugged. Kung ayaw niya na akong makita uli, edi sige. Hindi ko naman siya pinipilit and dapat din siguro akong magfocus sa personal problems ko.

Sige, titigilan ko na ang pag-iisip ng pagkakalaki niya! Gusto ko ulit masubo iyon pero in-end niya na kanin ang communication namin.

May class din pala ako ngayon pero hindi na ako um-attend. Bahala na talaga. Mahirap na kasi, nakaabang pala ro'n ang Daddy ko. Baka sapilitan niya na talaga akong dalhin sa ibang bansa. Malamang ay totoo rin ang sinabi sa akin ni Elias na maaaring ikulong ako.

Malaki naman ang Tastotel City. Malayo rin ang apartment ko sa bahay namin kaya hindi naman maiisipan na nandito ako sa lugar na ito.

Naalala ko bigla iyong bag na ipinadala sa akin ni Elias na bag. Ano kaya ang laman niyon? Dala ko iyon dito. Buti na lang ay hindi nawala kagabi sa kotse ko.

Mamaya ko na lang titingnan. Inaantok ako, gusto kong matulog.

Hindi pa man tuluyang nilalamon ako ng antok ay agad akong napabalikwas ng bangon. "Anong petsa ngayon?!" nanlalaki ang mga mata na tanong. Hinanap ko agad ang phone ko upang i-check ang petsa. Napangiwi naman ako nang makita ko na.

May pupuntahan pala ako. "Sh*t!" mura ko na lang at nagmadaling nagbihis.

Hindi ko rin naman saulo ang number niya kaya hindi ko siya maaabisuhan! Ang ending nito pupuntahan ko siya sa opisina. I'm hoping na naroon pa rin siya.

Gaya ng dati ay nagsuot lang ako ng denim shorts and sleeveless crop-top. Inilugay ko lang din ang aking buhok at saka lumabas na ng apartment.

Sumakay na ako sa kotse ko. Actually, the color of my car is black. Hindi ko talaga ito pinapapalitan ng kulay since black na talaga siya no'ng ibigay siya sa akin ni Mommy. Wala siyang sinabi sa akin na puwede kong papalitan ng kulay.

My mom give this to me so this is one of the most important things in my life.

Dumiretso lamang ako sa Armalana building. Sana ay nandito pa rin siya. Naalala ko kasi bigla na may usapan kami this morning na magkikita kami.

Iyong huling pagkikita namin ay no'ng nakaraan. Sinadya niya talaga ako noon, of course, may kailangan siya sa akin.

Hindi na ako nag-abala na pumasok sa lobby. Nandito lang ako sa kabilang kalsada kung saan may café rito. Napabuga ako ng malakas na hangin habang pinapanood ko si Keith Aramalana na palabas ng building nila. Mula sa kinaroroonan ko ay itinaas ko ang kamay ko para makuha ko ang atensyon niya.

Hindi naman ako nahirapan. Ngumiti siya sa akin pagkatapos ay tumawid siya sa kalsada upang magkalapit kaming dalawa.

I smiled at him too. "I thought you weren't going to show up," sabi niya sa akin.

"I am sorry. May nangyari kasi." sabi ko sa kaniya. Pumasok na naman sa utak ko si Nikolai.

"Kanina pa kita tinatawagan," wika niya. Napakamot naman ako ng ulo ko.

"Ano kasi, nawala iyong cellphone ko, oo, nawala," pagsisinungaling ko pa.

"I see..."

"Anyway, I have talked to Mrs. Zaragoza the other day. She told me that they'll going to meet you," sabi ko pa.

Napangiti naman siya sa akin. "That's good," sabi niya na lang. "Thank you," pasasalamat niya pa.

Kilala ko kasi si Tita Julie Zaragoza, iyong anak niya ay kababata ko and she's actually my godmother. Ilang beses na rin siyang nilapitan ni Keith Louisse Armalana pero palagi siya nitong tinataboy so he asked for my help. Um-oo na lang ako sa kaniya.

Hindi naman talaga kami closed ni Keith pero nag-shopping kami kami ng magkasama ni Tita Julie no'ng isang linggo. Nakita naman kami ni Keith na magkasama kaya lumapit talaga siya sa akin upang humingi ng tulong.

May kailangan siya sa Ninang ko.

"Welcome. Sana mahanap mo na ang sagot," I winked at him.

"Yeah, thank you so much again. Would you mind if I ask you to drink some coffee?" tanong niya. Napangisi naman ako lalo na nang ilahad niya pa ang kamay niya sa akin. Agad ko namang inabot iyon.

"Sure!" I answered him. He chuckled. Pareho na kaming pumasok sa café na nasa tapat lang namin. He ordered a coffee.

Hindi na ako na-bored kasi nag-open na siya ng topic. "What do you want? Car? Ano? Ibibigay ko. Pasasalamat lang," sabi niya sa akin. I took a sip on my coffee and then I shook my head.

"No need. I have a car, I have money, I don't need anything," sabi ko sa kaniya. Ngumiti lang siya sa akin.

"Thank you again. Matagal na namin gustong makausap si Mrs. Zaragoza pero palagi niya kaming iniiwasan," sabi niya.

Natawa naman ako. "I've explained the situation to her, she agreed with me and that's the reason why she changed her mind. She wanted to talk about that matter with you."

"If you want or need anything, just call me," sabi niya. Tumango naman ako sa kaniya, kahit na imposible naman na humingi ako ng tulong sa kaniya. You know, may pera din naman ako, may sasakyan, may tirahan. Ano pa ba ang tulong na hihingin ko sa kaniya.

"Yeah. I will," sagot ko habang tumatango-tango. Binigyan niya akong muli ng business card. Nandoon ang phone number niya.

Ngumiti siya sa akin. Nagkuwento lang siya tungkol nga sa issue sa pamilya Armalana at kay Tita Julie. Naintindihan ko naman ang sinabi niya. Ilang minuto lang ang lumipas ay pareho na naming naubos ang aming kape at lumabas na rin kami sa coffee shop.

Nagpaalam na ako sa kaniya pero pinigilan niya ako. "Can I hug you, Eirah?" tanong niya. Napataas naman ang kilay ko at napatingin lang ng diretso sa kaniya. Makikita mo talaga ang tuwa sa mga mata niya.

"Sure," sabi ko at ngumiti na lang din. Hinila niya na naman ako papalapit sa kaniya at niyakap ako.

"Thank you," pasasalamat niya na naman sa akin. Tumango-tango lang ako. Masaya ako na natulungan ko siya. Nakatulong ako, eto ba ang unang beses? Haha.

"Oo na nga, welcome na nga, anyt —"

Hindi ko na natapos ang sasabihin ko nang bigla ko na lang maramdaman ang puwersa ng kung sino papalayo kay Keith. Awtomatikong nanlaki ang mga mata ko.

"What the f**k are you doing here, Eirah?"

Lubos akong natigilan nang makilala ko ang boses na iyon. Dahan-dahan akong nag-angat ng tingin sa kaniya. Nanlalaki ang mga mata ko, iyong mga kamay niya ay mahigpit na nakahawak sa akin. He's glaring at Keith.

Napakibit-balikat naman si Keith. "I need to go. Thank you again, Eirah," sabi niya.

"Anytime," I sweetly smiled at him. Tumingin siya sa lalaking katabi ko bago ibinalik ang tingin sa akin at saka tumango. Kumindat siya sa akin muli bago siya maglakad papalayo sa akin. Tumango-tango naman ako.

Binawi ko naman ang braso ko sa pagkakahawak ni Nikolai sa akin. Si Nikolai lang naman ang humila sa akin papalayo kay Keith. I didn't expected him to be here.

I faced him. Sa akin naman naging masama ang mga titig niya. Itinaas ko kaagad ang dalawang kamay ko na animo'y sumusuko ako.

"Kung nasaktan ka sa nakita mo. I am sorry." May pang-aasar pa sa boses ko.

"Why is he thanking you? May nangyari ba sa inyo kanina? That's it?!"

Napataas naman ang kilay ko sa tanong niya sa akin. Tiningnan ko siya. Naka-suit siya. Paano siya nakapunta rito, eh, sa Consejo siya nagta-trabaho?

"Why are you asking me that?" tanong ko sa kaniya. Napansin ko naman ang pamumula ng tenga niya. Parang sasabog na siya sa sobrang inis. "Sabi ko naman kasi sa iyo na aminin mo nang may gusto ka sa akin."

Hindi ko talaga masyadong maintindihan. Bakit siya nandito? Gayong sinabi niya sa akin bago kami umalis sa mataas na lugar na iyon na ayaw niya na akong makita?

"Hinding-hindi kita magugustuhan," sabi niya. Tiningnan niya pa ako mula ulo hanggang paa. Natawa na lang ako.

"Do you want to do it again, huh, Nikolai baby?" matamis akong ngumiti sa kaniya. Napakagat pa ako ng pang-ibabang labi ko.

"Damn it, b*tch, just answer my goddamn question! What's up with you and that f**king Armalana?!"

B*tch?! Parang kagabi lang tinawag niya akong baby?

"I just helped him..." Nginisian ko siya. "I helped him in the way that he'll forget his name." May pang-aasar talaga sa boses ko. Bakit ba siya interesado? Bakit na naman ba galit si Nikolai. Ugh.

"F**k you, b*tch!" inis na sabi niya sa akin. Nag-iinit talaga ang ulo niya at hindi ko maiwasan na matawa.

"Yeah... uhmmm, ugh! F**k me," ungol ko sa harap niya. Lalo lang siyang nagalit. Napakuyom na siya ng kaniyang kamao. Lalo lang akong natawa. "Bakit ka ba nagagalit?" tanong ko sa kaniya.

"Damn..."

"I thought Nikolai doesn't want to see my beauty again, but look at him now. Lumapit pa siya sa akin! Kinausap pa ako kasi maganda raw ako! Haha!"

Natatawa ako sa pang-aasar ko sa kaniya. Marahas niya naman akong hinatak papalapit sa kaniya sa pamamagitan ng paghila niya sa aking braso at inangat niya pa ito.

Naglapit na naman ang aming mga mukha. Inches na lang halos ang pagitan. Napalunok ako, it feels like, he appears to be the only person I see, and we seem to be the only people in front of the café.

He's clenching his jaw. Salubong na salubong pa rin ang kaniyang kilay. Para siyang galit na tigre at balak na akong kainin.

Eat me, pleaseeee...

"You're not beautiful," he sternly said at me.

"Uh-huh! Maganda kaya ako!"

"Hindi ka magandang tingnan. Take a look at your clothes! It's unpleasant!" he hissed at me. Tinulak ko naman siya papalayo sa akin.

Nag-flip hair ako. "Excuse me, Mr. Serratore, ako ang pinakamagandang babae na nakilala mo. Aminin mo..." Umismid pa ako sa kaniya. Umiling siya sa akin.

"No, you aren't. My mother and sister are more beautiful than you."

I shrugged. "Okay."

Anong laban ko ro'n? Malamang maganda ang tingin sa kanila ni Nikolai! But, duh! I know that I am more beautiful than Mikai.

Lumayo na ako sa kaniya at saka tinalikuran ko na siya. Uuwi na ako sa apartment ko. Inaantok ako, gusto ko na ulit makatulog.

"Eirah! Wait!" sabi niya sa akin. Hindi ko siya nilingon. Akala ko ba talaga ay ayaw niya na akong makita?

Hindi niya ba matanggihan ang kagandahan ko? Ayaw pa kasi aminin na may gusto siya sa akin!

"I said, wait!" sabi niya. Hinatak niya ulit ako papalapit sa kaniya.

"'Di ba, ayaw mo na akong makita? Edi ayaw na rin kitang makita," sabi ko na lang sa kaniya. "'Wag ka mag-alala. Makikisama naman ako sa desisyon mo kaya huwag mo na rin akong lapitan. Hindi na rin kita lalapitan or guguluhin, dahil iyon ang sa tingin mo ang ginagawa ko sa iyo. Just forget everything!" sabi ko sa kaniya. Ginaya ko lang iyong huling sentence ko sa sinabi niya sa akin kanina.

Malandi si Eirah...

Ayon ang alam niya. Gusto ko sanang panindigan pero hindi naman ako iyong tipo ng tao na ipagsisiksikan ko ang sarili ko sa ayaw naman sa akin.

At saka nakuha ko naman na ang gusto ko. May nangyari na sa amin kagabi. It's enough.

"Sa tingin mo ba ginugulo mo 'ko?" tanong niya sa akin. Pinaningkitan ko siya. I poked the tip of his nose.

"Iyon ang sinasabi ng ekspresyon sa mukha mo," sabi ko. Napangisi naman ako.  Lumayo naman siya sa akin at tinalikuran ako. Napailing na lang ako.

Kapag nagpakita pa siya sa akin ulit. Hahalikan ko ulit siya. Hindi na ako makakapagpigil! Isusubo ko ulit ang pagmamay-ari niya! I know that he won't resist a tempt.