หลายเดือนต่อมา...
“แอ้ แอ้ แอ้อออ” เสียงเด็กน้อยร้องออกมาดังจ้าทั่วห้องหลังจากได้ออกมาลืมตาดูโลกครั้งแรก
“เด็กผู้ชาย เวลา... น้ำหนัก...” เสียงของพยาบาลดังขึ้น ทำให้ฉันยิ้มออกมา
“เดี๋ยวฉันไปดูลูกของเราก่อนนะ” เสียงเข้มอบอุ่นดังขึ้นข้างหูของฉันก่อนคุณโจฮานจะเดินไปหาลูก ฉันรู้สึกเบาใจขึ้นก่อนจะหลับลงด้วยความเพลีย
“หิวแล้วเหรอ รอแม่ตื่นก่อนค่อยกินนะ” เสียงที่ดังขึ้นเรียกให้ฉันที่เริ่มรู้สึกตัวพยายามลืมตาขึ้นมา
หลังจากลืมตาขึ้นมาได้ ก็เห็นร่างสูงที่คุ้นเคยกำลังอุ้มลูกแล้วพูดหยอกล้อด้วยรอยยิ้ม ทำให้ฉันเผลอยิ้มตามกับภาพตรงหน้า
“คุณฮาน” ฉันเรียกเขาขึ้นเบาๆ ทำให้เขาหันมามองที่ฉันก่อนจะอุ้มลูกเดินมาหา
“เป็นยังไงบ้าง เจ็บแผลอยู่ไหม” เขาถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง
“ดีขึ้นแล้วค่ะ ฉันขออุ้มลูกหน่อยสิ” ฉันบอกพร้อมกับขยับตัวจะลุก แต่ก็ถูกคุณโจฮานห้ามไว้ก่อน
“อยู่นิ่งๆ เดี๋ยวปรับเตียงให้” เขาบอกก่อนจะใช
