โจฮาน
“ลูกเมียฉัน ทำไมจะไมได้ล่ะ” ผมตอบกลับธารารินออกไป
ผมแอบดีใจนะ ที่ตื่นมาแล้วเห็นเธอกับลูกเป็นคนแรก แล้วก็ดีใจมากด้วยที่ผมเห็นสายตาเป็นห่วงของเธอที่สื่ออกมาอย่างไม่รู้ตัว
แต่ยอมรับเลยว่าเจ็บชะมัด แม่งใครจะไปคิดว่ามันจะตกมาใส่หัวแบบนี้วะ ตอนนั้นก็เหม่ออยู่ด้วย ถึงแม้จะได้ยินเสียงของพ่อตะโกนให้ถอยแล้วก็เถอะ แต่สมองผมตอนนั้นมันไม่ได้เร็วและไม่สั่งการด้วยซ้ำ สุดท้ายก็ต้องมาสลบเพราะถูกมะพร้าวร่วงใส่หัวแบบนี้ แต่ก็คุ้มนะ ได้เมียกับลูกเฝ้า ให้ตกใส่ทุกวันยังได้เลย
“คิดว่าความจำเสื่อมสะอีก จะได้เอาไปทิ้งข้างทาง” เสียงบ่นอย่างไม่พอใจดังขึ้น แต่ผมก็ไม่ได้โกรธเธอหรอก เพราะเมื่อกี้ผมเห็นแล้วว่าเธอเป็นห่วงผม
ผมลุกขึ้นนั่งก่อนจะยกตัวแสบขึ้นมานั่งตัก แล้วหอมแก้มลูกด้วยความรักและเอ็นดู ก่อนจะหันไปหาแม่ของลูก
“น้ำใส ฉันขอคุยกับเธออีกสักครั้งได้ไหม” ในที่สุดวันนี้ก็มีโอกาสสักที หลังจากอยู่มาหลายอา
