โจฮาน
“สำหรับฉัน ในตอนนี้มันไม่มีคำว่าเราอีกแล้วค่ะ”
จึก! หัวใจที่เหมือนถูกของแหลมคมแทงเข้ามาอย่างไม่ปราณี และแทงมันซ้ำๆ ไม่หยุด มันทำให้ผมรู้สึก เจ็บเจียนตายจนไม่มีแรงจะเอื้อนเอ่ยหรือขยับเลยแม้แต่น้อย
“คุณเลิกพยายามเถอะค่ะ เพราะไม่ว่าคุณจะทำยังไง หรือพูดยังไง ฉันก็คงไม่กลับไป” ธารารินพูดขึ้นอีกครั้ง มันยิ่งทำให้ผมรู้แล้วว่า สิ่งที่ผมได้ยินมันคือเรื่องจริง
“น้ำใส” เสียงที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินดังออกจากปากผม แต่มันพูดออกไปได้แค่นั้น ผมเอ่ยออกไปไม่ได้อีก มันหมดแรงแล้ว
“ก็อย่างที่คุณรู้ ว่าฉันท้อง” แล้วธารารินก็พูดขึ้น มันยิ่งทำให้ผมเหมือนกับถูกน็อกกลางอากาศ
คำว่าท้องของเธอ ที่ผมเถียงกับตัวเองมาตลอดทั้งวันว่าคือผม หรือว่าผู้ชายคนนั้น แต่ยิ่งเธอไม่สามารถกลับไปเป็นครอบครัวกับผมได้แบบนี้ มันยิ่งทำให้ผมคิดไปได้ทางเดียว ว่าเธอกำลังท้องกับผู้ชายคนนั้น แล้วกำลังจะเริ่มต้นชีวิตใหม่กับเขาจริงอ
