โจฮาน
“ลูกโตเร็วจริงๆ เธออย่าอุ้มมากล่ะ ตอนนี้ยังท้องอยู่” ผมมองหน้าลูกผ่านจอโทรศัพท์แล้วพูดด้วยรอยยิ้มที่ทั้งสุขและขมขืน
(ค่ะ)
“เธอเป็นยังไงบ้าง หายแพ้ท้องหรือยัง ตอนนี้กี่เดือนแล้ว” ผมถามแม่ของลูกออกมาในขณะที่กล้องยังจับภาพของลูกชายเหมือนเดิม ไม่เห็นหน้าแม่ของลูกเลยแม้แต่น้อย ตั้งแต่เธอกดรับสายและปรากฏภาพในจอก็เป็นลูกชาย
แน่นอนว่าก่อนวางสายก็มีเพียงเสียงของเธอสั้นๆ แล้วกดไปโดยไม่มีภาพของเธอขึ้นให้ผมได้เห็นหน้าเลยแม้แต่วินาทีเดียว
(ดีขึ้นค่ะ) เธอตอบรับสั้นๆ อย่างที่ผ่านมา คุยกับผมได้แต่ก็คุยไม่กี่คำ ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องของลูกซะส่วนใหญ่ แล้วก็ให้ผมคุยกับลูกเองมากกว่า
“ฉันคิดถึงเธอกับลูกนะน้ำ”
(ลูกก็คิดถึงคุณ) แค่นั้นแหละที่เธอจะตอบรับมา
ส่วนของลูก ไม่พูดถึงตัวเองที่เกี่ยวข้องกับผม
“ถ้าฉันว่างจะรับกลับไปหานะ ดูแลตัวเองดีๆ ด้วย ถ้ามีอะไรขาดเหลือก็โทรบอกฉัน”
(ค่ะ) พอเธอตอบรับเสร็จก
